Επίθεση φασιστών με μαχαίρι στην Ελευσίνα: Δεν μας τρομάζουν, θα τρομάξουν αυτοί!
Επίθεση με μαχαίρι εναντίον αντιφασίστα αγωνιστή πραγματοποίησαν εχθές το μεσημέρι δυο νεοναζί στην Ελευσίνα, όπως έγινε γνωστό από την σελίδα Antifa West Coast Reloaded. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ο αντιφασίστας κατάφερε να σπάσει στο ξύλο με άνεση τον έναν από τους δύο επιτιθέμενους, αλλά ο δεύτερος έβγαλε μαχαίρι και του κατάφερε πισώπλατα χτυπήματα στα πόδια, ενώ προσπάθησε να τον μαχαιρώσει και στο στήθος, ευτυχώς χωρίς επιτυχία. Σε σημερινές του δηλώσεις σε ενημερωτικό μέσο ο αντιφασίστας αφηγήθηκε το χρονικό της επίθεσης και της μεταφοράς του στο νοσοκομείο από περαστικό οδηγό ΙΧ:
«Γύρω στις 4:10 είχα βγάλει τα δύο σκυλιά μου βόλτα κάτω από το σπίτι μου στην Ελευσίνα. Ενώ έβγαινα από το σπίτι, πέρασε το μηχανάκι με τον έναν από τους δυο. Με κοίταξε, συνέχισε την πορεία του για δυο-τρία τετράγωνα και επέστρεψε μαζί με άλλον έναν.
Άρχισαν να μου φωνάζουν “έλα εδώ να σου πούμε” κλπ. Ο ένας δεν φορούσε κράνος και κατάλαβα ποιος είναι, είναι γνωστοί νεοναζί στην περιοχή. Θεωρούσα ότι έχουν έρθει να διαπληκτιστούμε λεκτικά. Επειδή είχα μαζί τα σκυλιά και ήταν κοντά και ένα ανήλικο κοριτσάκι, προσπαθούσα να αποφύγω να γίνει αυτό. Ήταν μέρα μεσημέρι. Τους έλεγα “Περιμένετε, φύγετε, τι θέλετε από μένα”. Αυτός που δεν φορούσε κράνος άρχισε να μου λέει “είμαστε φασίστες σας γαμ***ε σας κάνουμε, σας δείχνουμε, σε ξέρουμε”. Εγώ προσπαθούσα και πάλι να κρατήσω χαμηλά την ένταση και τους ρώτησα τι θέλουν από μένα. Μου απάντησαν πως προσωπικά δεν τους έχω κάνει κάτι αλλά ξέρουν ποιος είμαι και ξέρουν σε ποιον χώρο ανήκω, ότι είμαι αντιφασίστας.
Θεωρούσα ότι αυτός έχει μαχαίρι και αυτό ήταν το λάθος μου. Κατέβηκε κάτω, μου επιτέθηκε και άρχισα να τον χτυπάω και τον πέταξα στο έδαφος. Όμως το μαχαίρι το είχε ο άλλος και όση ώρα τον χτυπούσα φώναζε στον δεύτερο που ήταν μαζί του “Σπάστον, δώστο, σπάστον”. Αρχίζω να νιώθω τις μαχαιριές και του λέω “τι κάνεις ρε ηλίθιε με μαχαιρώνεις;” Με μαχαίρωσε στα δύο πόδια και προσπάθησε να με μαχαιρώσει στο στήθος. Το απέφυγα αλλά έμεινε σημάδι που φαίνεται η προσπάθεια του.»
Τότε ήταν που έκανε την εμφάνισή του τυχαία ένας περαστικός με ΙΧ:
«Εκείνοι τράπηκαν σε φυγή και εγώ είπα στον περαστικό “Φίλε με έχουν σφάξει μπορείς να με πας στο νοσοκομείο;”. Έχανα αίμα, πίεζα τη φλέβα για να μη χάσω πολύ και με το άλλο χέρι μου πήρα τηλέφωνο τη μητέρα μου και της είπα “Αν δεν τα καταφέρω να ξέρεις με έφαγαν αυτοί, λέγοντας της ποιοι είναι”. Έβλεπα τους πίδακες του αίματος και δεν ήξερα αν θα είναι θανατηφόρο. Προς τιμήν του, ο περαστικός σταμάτησε, με έβαλε στο αυτοκίνητο και με πήγε στο κέντρο υγείας.
Είναι επίθεση θρασύδειλων, ήρθαν εξοπλισμένοι, με κράνη, με μαχαίρι και για να απεμπλακούν από την ίδια τους την ενέδρα, όταν είδαν ότι αντιστάθηκα και μπόρεσα να τους χτυπήσω, αποφάσισαν να με μαχαιρώσουν. Εγώ αυτό που έχω σαν επιθυμία είναι το προοδευτικό κομμάτι της κοινωνίας, οι δημοκρατικοί άνθρωποι να απομονώσουν αυτά τα στοιχεία. Πέρα από όποια ιδεολογική διαφορά μπορεί να έχουμε όλοι με όλους, δεν γίνεται να ανεχόμαστε στους κόλπους της κοινωνίας μας τους νεοναζί, στα σχολεία και τις γειτονιές».
Σύμφωνα με τις πληροφορίες ο αντιφασίστας σύντροφος μεταφέρθηκε με το ΙΧ σε κέντρο υγείας και από εκεί με ασθενοφόρο στο Τζάνειο Νοσοκομείο. Έχει αποφύγει τον κίνδυνο.
Τα μαχαίρια ακονίζονται ξανά…
Είναι προφανές εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα πως οι φασίστες έχουν βγει και πάλι από τις τρύπες τους. Και είναι φυσικό. Το καπιταλιστικό σύστημα σαπίζει, κατασπαράσσει το εαυτό του, γεννά πολέμους και γενοκτονίες για να καταφέρει να επιβιώσει και να αναγεννηθεί μέσω της πολεμικής βιομηχανίας και της σκληρής επίθεσης στην τάξη μας. Σε τέτοιες περιόδους είναι που εργαλειοποιείται από το Κεφάλαιο και το Κράτος η εθνικιστική ρητορική και η μισαλλοδοξία, ώστε να κρατηθεί η τάξη μας διαιρεμένη απέναντι στον πραγματικό εχθρό και να στραφούμε ο ένας απέναντι στην άλλη με βάση εθνικούς, θρησκευτικούς και άλλους ψευδείς διαχωρισμούς.
Είναι σε τέτοιες περιόδους επίσης που πριμοδοτείται και η δράση των φασιστών, ώστε να αποπροσανατολίσουν την τάξη μας αλλά και να παριστάνουν τον δήθεν “αντίπαλο” του συστήματος, ενώ ταυτόχρονα κάνουν την βρώμικη δουλειά του. Δεν είναι τυχαία η “αντισυστημική” ταμπέλα που προσπαθεί να αποδώσει στον εαυτό του ο προσφάτως αποφυλακισθέντας Κασιδιάρης, την ίδια ώρα που τα ΜΜΕ τον προωθούν με κάθε τρόπο, χτίζοντας την εικόνα του “νούμερο ένα κινδύνου για την Δημοκρατία”. Τα αφεντικά γνωρίζουν πολύ καλά πώς παίζεται το παιχνίδι και πως όποιον “στοχοποιούν” τα κανάλια και τα site, ενώ ταυτόχρονα τον παρουσιάζουν ως “εχθρό του συστήματος”, βγαίνει αυτόματα κερδισμένος. Είναι οι ίδιοι που διαχρονικά προμοτάρουν τους νεοναζί, με τους ίδιους ακριβώς τρόπους.
Η αποφυλάκιση Κασιδιάρη είναι βέβαιο πως έχει δημιουργήσει κινητικότητα στις τάξεις των Νεοναζί, είτε ταυτίζονται απόλυτα μαζί του, είτε όχι, ακόμη κι αν αυτός στραφεί προς τον θεσμικό τραμπικό εθνικισμό. Είναι ένα μήνυμα από το σύστημα πως η δράση των κάθε είδους φασιστικών-παρακρατικών ομάδων μπορεί να συνεχιστεί από εκεί που μερικώς διακόπηκε, κάποια χρόνια πριν. Είναι βέβαιο πως όλοι αυτοί οι εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι που όπλισαν το χέρι του Ρουπακιά, των δολοφόνων του Λουκμάν και των λοιπών καθαρμάτων, ψηφίζοντάς τους ξανά και ξανά, ακόμη και μετά τα πογκρόμ κατά μεταναστών και τις δολοφονίες, δεν εξαφανίστηκαν, ούτε και αλλαξοπίστησαν. Δεν ήταν ούτε παραπλανημένοι, ούτε τίποτα τέτοιο. Οφείλουμε να αποδεχθούμε πως μέσα στην ελληνική κοινωνία επιβιώνει εδώ και δεκαετίες το κακόηθες μελάνωμα του φασισμού, ακόμη και αν κρύβεται κατά καιρούς μέσα σε πιο “σοφτ” εκδοχές του, όπως ο χριστιανικός φονταμενταλισμός, η “πατριωτική” ακροδεξιά κλπ. Φυσικά, όλοι αυτοί δεν αποτελούν ιδεολογικά, οργανωτικά, κοινωνικά και ταξικά ένα ενιαίο σύνολο. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως εκφραστές ακραίων εθνικιστικών ιδεών βρίσκονται ανάμεσα σε αυτούς που καθορίζουν σημαντικό κομμάτι των πολιτικών του κυβερνώντος κόμματος της ΝΔ, υπογράφουν, ψηφίζουν κι εφαρμόζουν καθημερινά απάνθρωπους νόμους. Είναι υψηλόβαθμα στελέχη και υπουργοί, όπως ο Βορίδης, ο Πλεύρης, ο Άδωνις, που επέλεξαν άλλον τρόπο για να εφαρμόσουν την ατζέντα τους: Τον συστημικό.
Δεν μας τρομάζουν. Θα τρομάξουν αυτοί!
Ποιος όμως είναι ο ρόλος του αντιφασιστικού κινήματος σήμερα, απέναντι σε αυτή την πρόκληση; Αν κάτι μας απέδειξε η υπόθεση της φυλάκισης της Χρυσής Αυγής -και πλέον πρέπει να το αποδεχθούν και όσοι πανηγύριζαν με πάθος έξω από τα Δικαστήρια- είναι πως ο φασισμός δεν τσακίζεται μέσω του Νόμου, των αστικών δικαστηρίων, του ίδιου του συστήματος που τον γεννά και τον θρέφει. Μια τέτοια εξέλιξη, που μπορεί να συμβεί μονάχα όταν υπάρχει και η πολιτική βούληση (όταν βολεύει δηλαδή) του συστήματος, της εκάστοτε κυβέρνησης κλπ -αφού η Αστική “Δικαιοσύνη” δεν είναι σε καμία περίπτωση ανεξάρτητη από την πολιτική εξουσία όπως έχει αποδειχθεί περίτρανα πολλάκις- το πολύ να τιμωρήσει συγκεκριμένες παράνομες πράξεις και να διώξει από τους δρόμους συγκεκριμένα φυσικά πρόσωπα για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.
Όχι πως κάτι τέτοιο είναι εντελώς άχρηστο. Όχι πως δεν μπορεί να ανακουφίσει κοινωνικές ομάδες που βάλλονται άμεσα σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο από τους Ναζί. Όχι πως δεν μπορεί να δώσει ένα κάποιο υλικό πλήγμα στους οργανωμένους φασίστες. Όχι πως δεν μπορεί να δώσει χρόνο για ανασύνταξη στα κινήματα. Όμως είναι αυτοκτονικό να ονομάζουμε “ήττα του φασισμού” μια παροδική θεσμική επίλυση, στα ίδια τα πλαίσια του συστήματος, που όποτε θέλει ξαμολάει νέους -ή και τους ίδιους- φασίστες για να κάνουν την δουλειά του. “Με άλλο ΑΦΜ” που λένε και στο ποδόσφαιρο.
Αυτό που πρέπει να γίνει πλέον απόλυτα κατανοητό είναι πως ο φασισμός τσακίζεται στους δρόμους. Μπορεί το σύνθημα να μοιάζει σε κάποιους παρωχημένο, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή μάλλον δεν το έχουν κατανοήσει σωστά. Όταν λέμε “δρόμος” δεν εννοούμε μόνο την φυσική αντιπαράθεση με τις ομάδες των νεοναζί. Δεν εννοούμε αυτό που κατάφερε να κάνει ο σύντροφος στην Ελευσίνα και που, αν δεν υπήρχε το μαχαίρι, οι ναζί ακόμη θα έτρεχαν. Σίγουρα αυτό, δηλαδή ο μαχητικός αντιφασισμός, είναι μια πολύ σημαντική παράμετρος την οποία δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αφήσουμε στην άκρη, όσο στενά κι αν είναι τα περιθώρια.
“Δρόμος” όμως σημαίνει πολλά ακόμη. Σημαίνει την συνεχή δημόσια παρουσία των αντιφασιστ(ρι)ών σε κάθε κοινωνικό πεδίο, όπου οι ναζί επιχειρούν να βρουν ριζώματα: Στις γειτονίες, τα σχολεία, τους χώρους εργασίας. Με συνεχείς παρεμβάσεις, πολιτικές, πολιτιστικές ακόμη και αθλητικές, με σαφή ταξικό-αντιφασιστικό λόγο, με τοπικοποίηση του αγώνα και όχι εμφανίσεις-πυροτεχνήματα. Με το χτίσιμο οργανικών δεσμών με τις τοπικές κοινότητες, μεταναστευτικές ή μη και υπεράσπιση των γειτονιών μας από κοινού.
“Δρόμος” σημαίνει την αποφυγή της ανάθεσης. Της ανάθεσης του ίδιου του αγώνα σε κόμματα, κοινοβούλια, ΜΚΟ, στην “Δικαιοσύνη”, στο Κράτος. Ακόμη κι αν σε δεδομένες περιστάσεις, σε πολύ συγκεκριμένες στιγμές, κάποιοι εξ αυτών (σίγουρα όχι το…Κράτος) μπορεί να αποτελέσουν παροδικούς μας συμμάχους, ιδίως στο νομικό κομμάτι της υπεράσπισης αντιφασιστ(ρι)ών απέναντι στο Κράτος.
Διαθέτουμε την εμπειρία του παρελθόντος. Γνωρίζουμε ποια εργαλεία λειτούργησαν και ποια όχι. Έχουμε τα παραδείγματα του Αγίου Παντελεήμονα στην Αθήνα, του αναχώματος που στήθηκε απέναντι στους Ναζί την εποχή της ανόδου της Χ.Α. αλλά και των συλλαλητηρίων για το όνομα της Μακεδονίας στην Θεσσαλονίκη και άλλα πολλά σε όλη την χώρα. Η αντιφασιστική ενότητα μέσα στα παραπάνω πλαίσια είναι πιο απαραίτητη από ποτέ. Αλλά είναι μια αντιφασιστική ενότητα που πρέπει να αποκτήσει κοινωνικά και ταξικά ριζώματα. Να κάνει ξεκάθαρο σε όλους και όλες πως, όποιος νομίζει πως οι φασίστες θα έρθουν μόνο για τους “ξένους”, τους αναρχικούς, τις κομμουνίστριες, τους αριστερούς, είναι γελασμένος. Ο φασισμός ανοίγει τον δρόμο στην ευρεία κοινωνική καταστολή και από εκεί στο Κεφάλαιο, για να κάνει αυτό ό,τι γουστάρει χωρίς καμία αντίσταση από τα κάτω.
Οι φασίστες νομίζουν πως τους φοβόμαστε. Είναι σίγουρο πως πολύ σύντομα θα φοβηθούν αυτοί, αφού πλέον η ενότητα στην δράση και η μαχητικότητα είναι μονόδρομος.
Το μέλλον τους είναι προδιαγεγραμμένο
Τελειώνω αυτό το άρθρο υπενθυμίζοντας πως σήμερα και αύριο έχουν καλεστεί αντιφασιστικές συγκεντρώσεις σε Ελευσίνα και Θεσσαλονίκη και παραθέτοντας την ανακοίνωση του Προλεταριακού Αντιφασιστικού Μετώπου Δυτικών Προαστίων σχετικά με το περιστατικό στην Ελευσίνα:
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ
Η Δολοφονική επίθεση με μαχαίρι στον αντιφασίστα στην Ελευσίνα θα απαντηθεί κοινωνικά και μαχητικά.
Καλούμε όλο το αντιφασιστικό κίνημα σε πλήρη συσπείρωση και μαχητική θέση ενάντια στους μαχαιροβγαλτές νοσταλγούς των ναζί.
Ο φασισμός δεν πέφτει από τον ουρανό. Γεννιέται μέσα στις αντιθέσεις της καπιταλιστικής κοινωνίας και αποτελεί την πιο ακραία και αντιδραστική μορφή υπεράσπισης της εξουσίας του κεφαλαίου. Όταν η κοινωνική οργή μεγαλώνει, ο φασισμός επιχειρεί να της δώσει άλλον στόχο. Να στρέψει τον εργαζόμενο ενάντια στον μετανάστη, τον φτωχό ενάντια στον φτωχότερο, τον έναν καταπιεσμένο ενάντια στον άλλο. Ο ρατσισμός και ο εθνικισμός είναι τα όπλα του για να διασπά την εργατική τάξη και να κρύβει τον πραγματικό ταξικό αντίπαλο.
Γι’ αυτό η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη και η δηλωμένη πρόθεσή του να επιστρέψει στην πολιτική δράση δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία. Η Χρυσή Αυγή δεν ήταν απλώς ένα ακροδεξιό κόμμα. Ήταν μια ναζιστική οργάνωση με τάγματα εφόδου, ξυλοδαρμούς και δολοφονικές επιθέσεις. Δεν ξεχνάμε τους Αιγύπτιους αλιεργάτες, τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, τον Σαχζάτ Λουκμάν. Δεν ξεχνάμε τον Παύλο Φύσσα. Και δεν πρόκειται να αφήσουμε τη μνήμη αυτών των εγκλημάτων να ξεθωριάσει για να παρουσιαστούν ξανά οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιες ιδέες ως κάτι «καινούργιο» ή «αντισυστημικό».
Σε μια εποχή πολέμων, ακρίβειας, φτώχειας και ανασφάλειας, η ακροδεξιά προσπαθεί ξανά να δηλητηριάσει την κοινωνική οργή με ρατσισμό, εθνικισμό και μίσος. Προσπαθεί να πείσει τον εργαζόμενο ότι για τη ζωή που του στερούν φταίει ο πρόσφυγας, ο μετανάστης, ο διαφορετικός. Να μετατρέψει την αγανάκτηση σε τυφλό μίσος και να αφήσει στο απυρόβλητο τις πραγματικές σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας.
Απέναντι σε αυτή την απειλή δεν χωρά εφησυχασμός. Ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με σιωπή και αναμονή. Αντιμετωπίζεται πολιτικά και μαζικά, στους χώρους δουλειάς, στις σχολές και στις γειτονιές, με οργάνωση, ταξική αλληλεγγύη και συλλογική δράση. Η αντιφασιστική πάλη δεν είναι τελετουργία μιας επετείου. Είναι καθημερινό μέτωπο απέναντι στον φασισμό, στον ρατσισμό και στις κοινωνικές συνθήκες που τους επιτρέπουν να σηκώνουν ξανά κεφάλι.
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΣΑΣ
Προλεταριακό Αντιφασιστικό Μέτωπο Δυτικών Προαστίων
