του classreverb

Σαν χθες (22/11) το 2017 καταδικάζεται ο εθνικιστής σφαγέας Μλάντιτς από το δικαστήριο της Χάγης. Η καταδίκη του δεν είναι μια επέτειος που αξίζει να γιορτάζουμε ως προλετάριοι/ιες και αντιφασίστες/ριες, ούτε φυσικά δικαιώνει τα θύματα της εθνοκάθαρσης, των βιασμών, του ξεριζωμού και των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Δεν έχουμε ανάγκη για μαθήματα δικαιοσύνης από τους υποκριτές εγκληματίες του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Παρόλα αυτά η χτεσινή μέρα (22/11) είναι μια αφορμή για να θυμηθούμε τόσο τα σερβικά φασιστικά εγκλήματα όσο και τους εγχώριους απολογητές τους που μέχρι σήμερα αποφεύγουν προκλητικά οποιαδήποτε αυτοκριτική.

Να θυμίσουμε λοιπόν ότι μετά τη σύλληψη του Μλάντιτς, ο Ριζοσπάστης μιλούσε για την κακή κατάσταση της υγείας του ηλικιωμένου στρατηγού παραθέτοντας μάλιστα τη διαβεβαίωση του γιου του σχετικά με την αδυναμία του πατέρα του να μετακινηθεί στο δικαστήριο[1]. Φανταστείτε στη δίκη του Μιχαλολιάκου ο Ριζοσπάστης να παραθέτει δηλώσεις της Ουρανίας για την αδυναμία μετακίνησης του κακόμοιρου πατέρα της. Και για όσους θεωρούν τη σύγκριση άτοπη, να θυμίσουμε ότι αν ο Μιχαλολιάκος είναι υπεύθυνος για κάποιες δολοφονίες και απόπειρες δολοφονιών, ο Μλάντιτς είναι υπεύθυνος για δολοφονίες χιλιάδων μεταξύ των οποίων και παιδιών. Κοινός παρανομαστής των εγκλημάτων τους είναι το πάθος για μια Μεγάλη και Καθαρή πατρίδα ή η πεποίθηση ότι ένα έθνος – εκλεκτός λαός αποτελεί το θύμα σε μια κατάσταση κρίσης, κι έτσι στρέφεται ενάντια στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς. Ο ένας είναι φασίστας εγκληματίας επειδή φοράει σβάστικα κι ο άλλος όχι επειδή φοράει εθνόσημο; Η μήπως ο ένας είναι σωστό να καταδικαστεί επειδή δικάζεται από την ελληνική αστική δικαιοσύνη ενώ ο άλλος όχι γιατί δικάζεται από ιμπεριαλιστικό δικαστήριο; Όπως άλλωστε σωστά υποστηρίζει ο Paxton, «οι ιδέες που βρίσκονται πίσω από τις φασιστικές ενέργειες γίνονται καλύτερα αντιληπτές μέσα από την εξέταση των ίδιων των πράξεων, αφού ορισμένες από τις συγκεκριμένες ιδέες δεν διατυπώνονται ευθέως στη φασιστική δημόσια γλώσσα»[2]. Για να ξεσκεπάσουμε λοιπόν τον φασίστα πρέπει να κοιτάξουμε τις πράξεις του, όχι μόνο τις δηλώσεις του.

Τα χρόνια των συλλήψεων/δικαστηρίων των εθνικιστών Μιλόσεβιτς, Μλάντιτς, Κάρατζιτς στη Χάγη, το Κόμμα δεν έπαψε να δηλώνει τη στήριξή του προς τους παραπάνω, προσανατολίζοντας –πιο προσεκτικά πλέον- την υπερασπιστική του γραμμή στο ότι οι εν λόγω συλλήψεις είναι δώρο της σερβικής αστικής τάξης προς τους δυτικούς για να τους καλοπιάσει και να δεχτούν την ένταξη της Σερβίας στην ΕΕ[3]. Και εδώ σύμφωνα με το Κόμμα η συζήτηση τελειώνει. Εφόσον δηλαδή η παράδοση των εθνικιστών σφαγέων της Βοσνίας γίνεται στα πλαίσια της διαδικασίας ένταξης της Σερβίας στην ΕΕ, σημαίνει ότι δεν πρέπει να μιλάμε για τα εγκλήματά τους γιατί έτσι βοηθάμε τον δυτικό ιμπεριαλισμό; ρωτάμε εμείς. Ναι, απαντάει το ΚΚΕ:

«Η δε επιχειρηματολογία της ‘εθνοκάθαρσης’ και της περίπτωσης της Σρεμπρένιτσα αξιοποιήθηκε από τους ιμπεριαλιστές και τις μετέπειτα αστικές σερβικές κυβερνήσεις στο παζάρι με την ΕΕ, ωστόσο υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία από έρευνες Σκανδιναβών ιατροδικαστών ότι ο αριθμός των νεκρών διογκώθηκε, ενώ μεταφέρθηκαν νεκροί από τον γενικευμένο πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας σε άλλες περιοχές»[4].

Στις 23/11/2017 λοιπόν, μια μέρα μετά την καταδίκη του Μλάντιτς, με το παραπάνω άρθρο ο Ριζοσπάστης μας λέει ουσιαστικά ότι δεν πρέπει να μιλάμε για την εθνοκάθαρση και τη Σρεμπρένιτσα γιατί η επιχειρηματολογία αυτή βοηθάει το ΝΑΤΟ και τις αστικές σερβικές κυβερνήσεις στο παζάρι για την ένταξή της χώρας στην ΕΕ. Μάλιστα, διολισθαίνει προκλητικά στην πτωματολογία υποστηρίζοντας ότι τα θύματα δεν ήταν τόσα πολλά. Δηλαδή αν είναι 6 ή 4 ή 2 χιλιάρικα είμαστε καλά; Και πόσα ήταν τελικά σύμφωνα με τις πηγές του ΚΚΕ ρωτάμε εμείς; Πάντως μια δημοσίευση του 902 έναν χρόνο πριν (2016) για την καταδίκη του Κάρατζιτς, αποδεχόταν τον αριθμό των 8 χιλιάδων νεκρών τονίζοντάς τον μάλιστα με bold[5]. Ας επικοινωνήσουν οι κομματικοί συντάκτες μεταξύ τους γιατί μας μπερδεύουν.

Αυτό που μένει να δούμε είναι αν το Κόμμα θα στείλει αντιπροσωπεία στον θάνατο του Μλάντιτς, όπως έκανε το 2009 με τον Μιλόσεβιτς[6], για να αφήσει ένα λουλούδι στον τάφο και αυτού του αντι-ιμπεριαλιστή πατριώτη.

[1]https://www.rizospastis.gr/story.do?id=6271433&textCriteriaClause=%2B%CE%9C%CE%9B%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%A4%CE%A3 & https://www.rizospastis.gr/story.do?id=9600818.

[2] Robert Paxton (2006), Η ανατομία του φασισμού, Κέδρος, σ. 303.

[3]https://www.rizospastis.gr/story.do?id=6271820 & https://www.rizospastis.gr/story.do?id=6269058&textCriteriaClause=%2B%CE%9C%CE%9B%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%A4%CE%A3.

[4] https://www.rizospastis.gr/story.do?id=9600818.

[5] https://www.902.gr/eidisi/kosmos/92385/katheirxi-40-eton-ston-rantovan-karatzits-gia-ti-genoktonia-sti-sremprenitsa.

[6] https://www.rizospastis.gr/story.do?id=5010622.