Αριστερά και απεργία πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα: Καθείς τίθεται προ των ευθυνών του και κρίνεται αναλόγως.

Ο κομμουνιστής πολιτικός κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας, λαϊκός αγωνιστής και μέλος της Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη, βρίσκεται στις φυλακές επί 19 σχεδόν συναπτά έτη. Από τότε που παραδόθηκε εκουσίως στις αστυνομικές αρχές, για να περισώσει την τιμή της οργάνωσης στην οποία συμμετείχε και για να υπερασπιστεί την πολιτική διαδρομή της και τη σύνδεσή της με τους εγχώριους και διεθνείς λαϊκούς και εργατικούς αγώνες. Η Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη υπήρξε μεταξύ άλλων οργανώσεων και ομαδοποιήσεων, ένας επαναστατικός πυρήνας που κράτησε ζωντανή την πρακτική της ταξικής αντι-βίας και της λαϊκής αντεκδίκησης, σε μια εποχή κατά την οποία δρομολογούταν επισήμως από το αστικό καθεστώς η ενσωμάτωση της αριστεράς στον κυρίαρχο καπιταλιστικό σχηματισμό.

Σήμερα η αριστερά βιώνει μια συντριπτική κατολίσθηση σε πολιτικό επίπεδο. Η επιρροή και η μαχητικότητά της έχουν σαφώς φθίνει. Το κενό αυτό έχει καλύψει εδώ και δεκαετίες ο αναρχικός χώρος, ο οποίος, μετά τη διακεκομμένη και βραχύβια παράδοση του αναρχισμού σε πολλές περιοχές της Ελλάδας στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα και την καθοριστική συμβολή του στη γέννηση του επαναστατικού εργατικού κινήματος στην Ελλάδα, αναβίωσε βαθμιαία από τη δεκαετία του 70’, έχοντας, βέβαια, διαφορετικό τακτικό και στρατηγικό σχεδιασμό, διαφορές οργανωτικές δομές και πρακτικές σε σύγκριση με την αριστερά.

Η Επαναστατική Οργάνωση 17 Νοέμβρη, όπως γνωρίζουμε, εξαρθρώθηκε το καλοκαίρι του 2002. Όταν άρχισε η κρατική αντιτρομοκρατική εκστρατεία που συνοδεύτηκε με την όξυνση των διώξεων και της βίας κατά του ανταγωνιστικού κινήματος συνολικότερα, η αριστερά, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων σίγησε. Δεν πήρε θέση, αδιαφόρησε, έσκυψε τρομοκρατημένη το κεφάλι της. Οι πιο κοντινοί, τουλάχιστον από μια μακρινή, πρόχειρη και επιπόλαιη ματιά, πολιτικοί συγγενείς της Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη, οι κομμουνιστές, γύρισαν επιδεικτικά το κεφάλι τους. Ωστόσο, ο αναρχικός χώρος διαδήλωσε μαζικά προς υπεράσπιση της, παραγνωρίζοντας την κρατική καταστολή και τον καθοδηγούμενο από το κράτος κοινωνικό στιγματισμό. Η αλληλεγγύη είναι απαρέγκλιτο καθήκον των επαναστατών και γίνεται ακόμα πιο επιτακτική υπό δυσμενείς συνθήκες κρατικής πίεσης, απομόνωσης και συκοφάντησης. Ένα σύνθημα των αναρχικών λέει πολύ χαρακτηριστικά πως «όποιος ξεχνά τους αιχμαλώτους πολέμου, ξεχνά τον ίδιο τον πόλεμο». Έτσι, έπραξαν και συνεχίζουν να πράττουν οι αναρχικοί, χωρίς να ζυγίζουν τα επικοινωνιακά, τα πολιτικά και τα υλικά κόστη. Χωρίς υπεκφυγές και αστερίσκους.

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας πραγματοποιεί απεργία πείνας από τις 8/1/2021. Είναι η πέμπτη απεργία πείνας που πραγματοποιεί. Η κατάσταση της υγείας του είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Ο ίδιος έχει δηλώσει ρητά πως αρνείται οποιαδήποτε εξωτερική ιατρική παρέμβαση. Αυτό, άλλωστε, συνιστά παραβίαση του δικαιώματός του για αυτοδιάθεση του σώματός του και σαφή υπονόμευση και καταστολή του αγώνα του. Ας μην ξεχνάμε πως η αναγκαστική σίτιση ενδέχεται ούτως ή άλλως να θανατώσει έναν απεργό πείνας. Έτσι δολοφονήθηκε το 1974 στη Δυτική Γερμανία ο κομμουνιστής πολιτικός κρατούμενος και απεργός πείνας Χόλγκερ Μάινς, μέλος της RAF (Φράξια Κόκκινος Στρατός). Ο Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται σε ένα χρόνιο καθεστώς εξαίρεσης μέσα στις φυλακές. Επί χρόνια του στερούσαν τις τακτικές άδειες που δικαιούνται όλοι οι κρατούμενοι. Με απεργίες πείνας κατάφερε να τις κερδίσει, για να του τις στερήσει εκ νέου η κρατική εξουσία. Τον Δεκέμβριο του 2020 η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ψήφισε ειδικό φωτογραφικό νόμο για τον Δημήτρη Κουφοντίνα, ώστε να πάψει να κρατείται στις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας. Ο νόμος τους, όμως, ορίζει ότι ο κρατούμενος πρέπει να μεταβεί στη φυλακή όπου κρατούταν αρχικώς, δηλαδή στον Κορυδαλλό. Αντ’ αυτού, ο Δημήτρης Κουφοντίνας μετήχθη παράτυπα στις φυλακές Δομοκού. Αυτήν τη στιγμή ο Δημήτρης Κουφοντίνας απαιτεί να εφαρμοστεί ένας άδικος και εκδικητικός νόμος που ψηφίστηκε αποκλειστικά για το πρόσωπό του. Όμως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, υπό τις σαφείς υποδείξεις των ΗΠΑ, είναι αποφασισμένη να επιτείνει την εκδικητικότητά της απέναντι στον Δημήτρη Κουφοντίνα. Δεν εφαρμόζει ούτε τους νόμους που εκδικητικά ψηφίζει. Η αστική δημοκρατία γίνεται για ακόμα μια φορά κουρέλι. Το δίκαιο αντανακλά, άλλωστε, το συσχετισμό ισχύος στο συνεχή κοινωνικό και ταξικό ανταγωνισμό. Τα υπόλοιπα είναι μεταφυσικά παραμύθια και ιδεοληψίες των αστών, για να εξασφαλίζουν την υπακοή και τη δουλοπρέπεια των από τα κάτω. Οι περίφημοι νομοκράτες δρουν απροσχημάτιστα ως μαφιόζοι. Θέλουν να εξοντώσουν τον απεργό πείνας, για να πάρουν εκδίκηση για την επαναστατική δράση και διαδρομή του, για να συντρίψουν έτσι τη λαϊκή αντι-βία και την επαναστατική προοπτική των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων.

Μετά από αυτήν την παρέκβαση, ας επανέλθουμε στο τι κάνει ή τι δεν κάνει και γιατί ίσως δεν ενεργεί αποφασιστικά η αριστερά επί του συγκεκριμένου ζητήματος. Ένα μεγάλο τμήμα της αριστεράς έχει συμβιβαστεί εδώ και δεκαετίες με την αστική νομιμότητα και έχει τρόπον τινά καταστεί ακίνδυνο για την πολιτική και οικονομική εξουσία του κεφαλαίου. Ακόμα και όταν αποκτά τη δυναμική, για να εκτονώσει τη σύγκρουσή του, φροντίζει να την ελέγχει και να την καταλαγιάζει, με αποτέλεσμα να αναχαιτίζεται η όξυνση και η μαζικοποίηση των αγώνων. Κάποιοι άλλοι μιλούν και σκέφτονται πολύ, κοπιάζουν για να καταρτίσουν λεπτομερή προγράμματα και διεξοδικές αναλύσεις (όχι πως δε χρειάζονται), αλλά απέχουν παταγωδώς από την πράξη. Ένα σημαντικό τμήμα της εξωκοινοβουλευτικές αριστεράς έχει καταφύγει σε έναν ιδιότυπο οπορτουνισμό αναφορικά με το συγκεκριμένο ζήτημα. Αποφεύγουν τη στήριξη του αγώνα του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα (δεν τους ανάγκασε κανείς να ταυτιστούν με τη δράση της Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη, ούτε η αλληλεγγύη απαιτεί πολιτική ταύτιση) για ιδιότυπους οπορτουνιστικούς λόγους. Δε θέλουν να ζημιώσουν τη δημόσια εικόνα τους σε μια συγκυρία κατά την οποία έχουν καταφέρει να αντλήσουν σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο και να στηρίξουν δυναμικά αγώνες που χαίρουν ευρείας κοινωνικής αποδοχής, όπως είναι οι αγώνες των υγειονομικών, των φοιτητών, αλλά και οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις στις 17/11/2020 που αψήφησαν τις απαγορεύσεις, τις διώξεις και την αστυνομική καταστολή. Προς τιμήν τους κάποιες οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς έχουν δημοσιεύσει πολιτικές ανακοινώσεις αλληλεγγύης και υπεράσπισης των δημοκρατικών δικαιωμάτων του πολιτικού κρατούμενου και απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα. Αυτό είναι αναμφισβήτητα ένα πολύ σημαντικό βήμα, όπως και οι διαδικτυακές εκδηλώσεις ενημέρωσης και οι συλλογές υπογραφών υποστήριξης. Όμως, απαιτείται και η στήριξη των δημόσιων κινητοποιήσεων στον δρόμο και η διενέργεια προπαγανδιστικών δράσεων κάθε λογής για την άσκηση πολιτικής πίεσης και για την ακόμα πλατύτερη κοινώνηση των επιδίκων του αγώνα του Δημήτρη Κουφοντίνα. Για ένα κομμάτι της ευρωκομμουνιστικής αριστεράς και για ισχνές μειοψηφίες της «αριστεράς του κεφαλαίου» πρέπει να υπάρχει πάντα η επιφύλαξη της εκλογικής ψηφοθηρίας με target group το ριζοσπαστικό προοδευτικό κοινό και τον α/α χώρο, αλλά και ο στιγματισμός τους για τις αντιλαϊκές πολιτικές και για την υπονόμευση των συνθηκών κράτησης των κρατουμένων, όταν οι ίδιοι κυβερνούσαν πριν λίγα χρόνια διατρανώνοντας πως θα μεταρρύθμιζαν φιλολαϊκά τον καπιταλισμό, αναβαθμίζοντας εν τέλει τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική αναδιάρθρωση. Το χειρότερο είναι ότι ένα τμήμα της αριστεράς φαίνεται ότι έχει ενσωματώσει την κυρίαρχη αντιτρομοκρατική αστική αφήγηση, την προβοκατορολογία ή εμμένει ιδεολογικά στη λενινιστική καταδίκη της λεγόμενης ατομικής τρομοκρατίας, κωφεύοντας έτσι στην απαιτούμενη ανάδειξη και στήριξη του αγώνα του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα.

Τα καθεστωτικά ΜΜΕ θάβουν σκόπιμα τον αγώνα και τα αιτήματα της απεργίας πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα, στρεβλώνουν τα γεγονότα και αντιστρέφουν την πραγματικότητα παραπληροφορώντας τους τηλεθεατές τους ότι ο Δημήτρης Κουφοντίνας δήθεν ζητά προνομιακή μεταχείριση από το κράτος, τη στιγμή που δεν εφαρμόζεται ούτε καν ο εκδικητικός τους νόμος. Ανεβάζουν και κατεβάζουν τρομοκράτη τον Δημήτρη Κουφοντίνα, παρότι δεν έχει καταδικαστεί αντιστοίχως δικαστικά. Έχουν εμπεδώσει, όμως, σε υπολογίσιμο τμήμα του λαϊκού υποσυνείδητου την εικόνα του τρομοκράτη Δημήτρη Κουφοντίνα. Εν προκειμένω έχουμε να κάνουμε με μια απολιτικοποίηση των δράσεων και των στοχεύσεων της Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη και τον καθαγιασμό των στόχων της που βαφτίζονται ως αθώα θύματα, που θα μπορούσαν να είναι οι γείτονες της διπλανής πόρτας… Δεν είναι χαζοί φυσικά, για να πιστεύουν ότι εμείς έχουμε γείτονες βασανιστές της χούντας, αιμοδιψείς αξιωματικούς της CIA και του ΝΑΤΟ, μπάτσους, τραπεζίτες, εφοπλιστές, βιομήχανους και επιχειρηματίες που πλουτίζουν από την εργασία και τους θανάτους των εργατών που υπο-αμείβονται και εξοντώνονται στα κάτεργά τους. Αυτοί είναι οι γείτονες των οικονομικών και πολιτικών ελίτ, όχι των προλετάριων. Έχουν, όμως, συντριπτική ιδεολογική ηγεμονία και επιρροή και σχεδόν καθολικό έλεγχο της παραγωγής και κυκλοφορίας των ειδήσεων. Συνεπώς, λένε ότι τους βολεύει, κόβουν και ράβουν κατά το εξουσιαστικό δοκούν. Όσο δε συναντούν πλατιά κοινωνική αντίσταση, θα συνεχίζουν ακάθεκτοι το βιολί τους. Σε αυτήν τη συνθήκη, βέβαια, συνδράμουν η ταχεία συντηρητική και αντιδραστική μετατόπιση μεγάλων μερίδων της ελλαδικής κοινωνίας, η ιδιώτευση και ο κοινωνικός κανιβαλισμός ως κυρίαρχοι συμπεριφορικοί κώδικες, ο φόβος που διασπείρει το σύγχρονο ολοκληρωτικό καθεστώς έκτακτης ανάγκης, η όξυνση της φτώχειας και της εξαθλίωσης που αναγκάζουν πολύ κόσμο να τυραννιέται απομονωμένος με τα ζόρια του απουσία μιας συλλογικής κίνησης αγώνα, αλλά και η πολύνεκρη έκβαση της πανδημίας. Επιπρόσθετα, χρειάζεται να παραδεχτούμε πως οι πολιτικές δυνάμεις του επαναστατικού κινήματος έχουν αποτύχει εν πολλοίς να συνδέσουν τους αγώνες και τα δικαιώματα των κρατουμένων με τις λαϊκές ανάγκες και τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Αυτοί που χειροκροτούσαν κάποτε τις δράσεις της Επαναστατικής Οργάνωσης 17 Νοέμβρη έχουν πλέον σκορπίσει στους πέντε δρόμους. Απορροφήθηκαν εκλογικά από τις φρούδες υποσχέσεις της σοσιαλδημοκρατίας, ψάχνουν άλλους εκλογικούς σωτήρες ή άλλους τιμωρούς της κοινωνικής και οικονομικής αδικίας (ενίοτε και αντιδραστικούς).

Ένα είναι σίγουρο. Χωρίς να σπάσεις αυγά, δεν κάνεις ομελέτα. Οι συναγωνιστές της επαναστατικής αριστεράς θα πρέπει να το έχουν σοβαρά υπόψη τους, αν δεν το έχουν ήδη. Τα γραπτά μένουν και η ιστορία θα κρίνει τη στάση του καθενός. Οι ευθύνες, όμως, είναι εδώ και οφείλουμε να τις αναλάβουμε με αποφασιστικότητα. Είναι βέβαιο ότι θα καλεστούμε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να πληρώσουμε κι εμείς το όποιο πολιτικό κόστος, από τη στιγμή που η κρατική και κεφαλαιοκρατική εξουσία έχει καταφέρει να μας απομονώσει αποτελεσματικά από το κοινωνικό σύνολο αναφορικά με τον δίκαιο αγώνα του Δημήτρη Κουφοντίνα. Οφείλουμε, όμως, να θέσουμε το επαναστατικό καθήκον πάνω από τη μικροπρεπώς καλλωπισμένη συντήρηση των «πολιτικών μας μαγαζιών», χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα πάψουμε να μεριμνούμε για τους αυριανούς αγώνες ή να διαγράψουμε επιπόλαια τον πολιτικό μας σχεδιασμό.

Όλοι και όλες στις πανελλαδικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα την Τρίτη 9/2/2021. Όλοι και όλες στον δρόμο του αγώνα.

Νίκη στον δίκαιο αγώνα του απεργού πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα!


Το alerta.gr αποτελεί μια πολιτική προσπάθεια διαρκούς παρουσίας και παρέμβασης, επιδιώκει να γίνει κόμβος στο πολύμορφο δικτυακό τοπίο για την διασπορά ριζοσπαστικών αντιλήψεων, δράσεων και σχεδίων στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης... Η συνεισφορά είναι ξεκάθαρα ένα δείγμα της κατανόησης της φύσης του μέσου και της ανάγκης που υπάρχει για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να μεγαλώνει. Για όποιον/α θέλει να συνδράμει ας κάνει κλικ εδώ