Την εποχή που θρηνούμε παραπάνω από μια γυναικοτονία τον μήνα κι ακόμη περισσότερες υποθέσεις βιασμών, κακοποίησης, trafficking και μαστροπείας -οι οποίες μάλιστα συγκαλύπτονται για όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα γίνεται από το Κράτος με την συμμετοχή του παρακράτους- το Υπουργείο Παιδείας αποφάσισε να πείσει τα νεαρά κορίτσια (και αγόρια) για ακριβώς το αντίθετο από αυτό που βιώνουν καθημερινά (και κάποιες εξ αυτών μάλιστα στο πετσί τους): Πως η Πατριαρχία δεν είναι -και κυρίως ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝΤΙΛΗΠΤΗ ΩΣ- μια συνθήκη δομικής καταπίεσης κεντρική μέσα στο εξουσιαστικό σύστημα, που έχει ως στόχο να κρατάει με κάθε τρόπο την γυναίκα υποταγμένη και υποδεέστερη του άνδρα, με σκοπό την πολλαπλή εκμετάλλευσή της, ακόμη και με τίμημα την ίδια της την ζωή. Αλλά, αντίθετα, πως πρόκειται απλά για ένα “παιχνίδι ισχύος” στο οποίο και οι γυναίκες μπορούν να πάρουν μέρος, αν είναι “χαρούμενες” και διεκδικητικές. Και αυτή είναι η μορφή που ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να έχει ο φεμινισμός, ο καλός, ο παραδοσιακός. Όχι ο…”νεοφεμινισμός”, που μάλλον, κατά τον αρθρογράφο (και ίσως την κυρία Κάνον, δεν είμαι σίγουρος που τελειώνει η εκτίμηση του διαμεσολαβητή και που ξεκινάει η ίδια η ιδέα της θεωρητικού) θέλει να διαβρώσει τον κοινωνικό ιστό και να οδηγήσει σε έναν κοινωνικό εμφύλ(λ)ιο.
