Ποιός Δεν φοβάται τον Κασιδιάρη [The Progressive]

Ποιος ΔΕΝ φοβάται τον Κασιδιάρη;

Εγώ δεν φοβάμαι τον Κασιδιάρη, η οργάνωσή μου ο Ρουβίκωνας δεν φοβάται τον Κασιδιάρη και κανένας προοδευτικός άνθρωπος δεν θα πρέπει να τον φοβάται. Αν υπάρξει πραγματική φασιστική αναβίωση, αν είναι να υπάρξει πραγματικό φασιστικό κίνημα στην Ελλάδα αυτό δεν θα γίνει  με τον Ηλία ως φύρερ. Φυσικά αν αύριο αλλαξουν οι συνθήκες, τα πάντα είναι πιθανά, αλλα ακόμα και με τις χειρότερες συνθήκες που μπορώ να φανταστώ πολύ περισσότερο θα φοβόμουν τον φασίστα ηγέτη που δεν γνωρίζουμε ακόμα παρά όλους αυτούς που γνωρίζουμε.

Ακριβώς γιατί τους γνωρίζουμε και είναι για τα μπάζα. Και ο Κασιδιάρης είναι για τα μπάζα.

Γενικά όλη αυτή η παράνοια για τον φασιστικό κίνδυνο και το διαρκές άγχος μην ξυπνήσουμε κάνα πρωί και στα ραδιόφωνα παίζει ο ύμνος των SS είναι ένα πολύ κακό χούι που έχει μεγάλο κομματι της αριστεράς. Εκτός από ηττοπάθεια, εκτός από κάρφωμα τρόμος μην χρειαστεί να ξεβολευτεί από την μεσοαστική ανυπαρξία της είναι και δείγμα  ανικανότητας ανάγνωσης των συνθηκών, πλήρους παρανόησης της ιστορίας και κυριαρχία των συναισθημάτων επι της ανάλυσης.

Όταν βέβαια δεν είναι παρα απλή ψηφοθηρία.

Για τον φασισμό και παγκόσμια και στην Ελλάδα, θα αναφερθώ σε άλλες εκπομπές που ετοιμάζω, πλακα πλάκα το λέω αυτό κάθε φορά κι έχω φτιάξει μια λίστα με μελλοντικές εκπομπές που μεγαλώνει, να δω τι θα προλάβω, αλλά τελοσπάντων. Να κάνω ένα σποιλερ όμως, ασφαλώς και φοβάμαι τον φασισμό, και θεωρώ ότι είναι προ των πυλών, αν οι κοινωνιές δεν ξεσηκωθούν, αλλα δεν φοβάμαι τους φασίστες, θεωρώ ότι θα παίξουν επικουρικό ρόλο στον νέο φασισμό, που δεν θα είναι αντίγραφο του παλιού, και στο τέλος και οι φασίστες θα πιαστούν κορόιδα. Από αλλού θα μας έρθει παιδιά, με ή χωρίς ναζιστικούς ύμνους

Για να γυρίσω στο θέμα τον Κασιδιάρη τον θεωρώ έναν μπαγλαμά, μια δευτεράτζα, που θα απολαύσει κάποια δημοσιότητα τώρα, ίσως και να καταφέρει ένα τρία τοις εκατό τις εκλογές,  και μέχρι εκεί.

Η Χρυσή Αυγή

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Η μόνη φασιστική οργάνωση στην μεταπολιτευτική Ελλάδα  που πραγματικά απείλησε να ανταποκριθεί στους αντιφασιστικούς φόβους ήταν η Χρυσή αυγή την εποχή των μνημονίων. Είναι ένα πολύ μεγάλο ερώτημα το τι θα είχε συμβεί αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Φύσσας και  Χρυσή Αυγή συνέχισε να αναπτύσσεται. Το ερώτημα αυτό δεν πρόκειται να απαντηθεί. Δεν θα απαντηθεί επίσης ούτε το ερώτημα τι θα είχε γίνει αν η ηγεσία τους είχε σταθεί τσαμπουκαλεμένα στην δίωξη αντί να διαλυθούν σαν τις μπάλες του μπιλιάρδου.

Έφτασαν όμως κοντα στο να φτιάξουν φασιστικό κίνημα κι αυτό έχει τις αιτίες του. Μια αιτία είναι η προϊστορία τους. Σε αντίθεση με άλλες οργανώσεις της άκρας δεξιάς η Χρυσή αυγή είχε γράψει χιλιόμετρα στο πεζοδρόμιο. 30 χρόνια έπαιζε ξύλο κυρίως με αναρχικούς. Όταν οι αναρχικοί να θυμίσω ήταν οι μόνοι που είχαν δει τον κίνδυνο και τον αντιμετώπιζαν στην πράξη την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι τους έλεγαν  γραφικούς και συμμορίτες μέχρι που αποδείχθηκε ότι είχαν δίκιο.

Αυτή η μαχητική προϊστορία ενσωματώθηκε στην συλλογική εμπειρία της οργάνωσης, στα φαντασιακά των μελών της, στις δομές. Βελτίωσε τον μιλιταρισμό της, εξέλιξε τις τακτικές και πάνω από όλα έφτιαξε αξιωματικούς. Ο φασισμός είναι συνώνυμος των ιεραρχικών δομών. Θέλει ελέω θεού ηγεσία, θέλει αντίστοιχα και ιμάντες μεταφοράς και εφαρμογής των εντολών του φύρερ προς τα κάτω. Ο Μιχαλολιάκος, όσο λίγος κι αν αποδείχθηκε την κρίσιμη ώρα των δικαστηρίων επέδειξε επιμονή και αποτελεσματικότητα στο πέρασμα των χρόνων, ενώ μια σειρά στελεχών άντεξαν την ψυχοπάθεια των εσωτερικών εκκαθαρίσεων, των προδοσιών και της ζηλοτυπίας που πάντα κυριαρχούν στο εσωτερικό των φασιστικών οργανώσεων,  και όταν το επέτρεψαν οι συνθήκες αυτοί οι αξιωματικοί μπορούσαν και να στήσουν τοπικά παρακλάδια και να οργανώσουν τη μάχη του πεζοδρομίου.

Για τα εσωτερικά των φασιστών στο παρελθόν σας συνιστώ να διαβάσετε το γνωστό νήμα στο indymedia που για χρόνια άπειροι από δαύτους βγάζανε τα άπλυτά τους στην φόρα στο μέσο που τότε ήταν το κύριο μέσο των εχθρών τους. Αν αντέξετε αν το διαβάσετε είναι πολύ αποκαλυπτικό.

Οι συνθήκες που επέτρεψαν όλα αυτά στην Χρυσή αυγή ήταν αυτές των μνημονίων. Μια κοινωνία σε απότομη μετάβαση προς την φτώχεια που κινητοποιήθηκε, αγωνίστηκε και προσωρινά ριζοσπαστικοποιήθηκε. Όσους φύρερ και αξιωματικούς να έχεις, χωρίς κρέας για τα κανόνια πόλεμο δεν κάνεις. Ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας αποδείχθηκε πρόθυμο να γίνει αυτό το κρέας σε αυτές τις συγκεκριμένες συνθήκες.

Ο Κασιδιάρης πάλι μπορεί να ανδρώθηκε στην Χρυσή Αυγή σαν ο «φέρνω τους καφέδες» στον Μιχαλολιάκο, μπορεί να λειτούργησε σαν αξιωματικός στα τάγματα εφόδου, κυρίως στα θεαματικά, κάτι εκπαιδεύσεις στα βουνά, κάτι πυροβολισμούς σε πινακίδες, κάτι αεριτζίδικα με «τακτικές μάχης» αλλα πάντα δεύτερος ήταν και χωρίς πολλές ελπίδες να γίνει πρώτος. Και από την αντιφασιστική εμπειρία του παρελθόντος, ποτέ δεν τον είχαμε σε ιδιαίτερη υπόληψη υπήρχαν άλλοι πολύ καλύτεροι από αυτόν επι του πεδίου.

Κι όσο για την πολιτική του σκέψη άστα να πάνε στο διάολο. Οκ ο Μιχαλολιάκος έγραφε ποίηση με ύμνους στον Σατανά ο Κασιδιάρης γράφει μιλιταριστικό πορνο, ιστορικά μυθυστορήματα της πούτσας και αυτοδοξαστικά ημερολόγια φυλακής με εξώφυλλα τον εαυτό του να παίζει καράτε, κάτι που μας αποκαλύπτει πόσο φελλός είναι.

Ο σκιώδης αρχηγός

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Κασιδιάρης επιχειρεί να οικειοποιηθεί την κληρονομιά της χρυσής αυγής, τώρα που αποφυλακίστηκε. Το έκανε και στις προηγούμενες εκλογές. Για να δούμε τι κατάφερε.

Οντας φυλακή είχε την καταπληκτική ιδέα να πιάσει στον ύπνο την αστική δημοκρατία και να λειτουργήσει ως άτυπος αρχηγός ενός κόμματος με αχυράνθρωπους στην ηγεσία.

Στην αρχή πέτυχε μεταγραφή αεροδρομίου. Ο αντιεισαγγελέας του αρείου παγου Αναστάσιος Κανελόπουλος εμφανίστηκε για να παίξει αυτόν τον ρόλο, δείχνοντας μας παράλληλα τι είδους φασιστική σαπίλα παίζει στους χώρους της δικαιοσύνης. Αλλά μάταια. Η ψωνάρα ο Κασιδιάρης φαντάστηκε ότι θα πιάσει κορόιδο τον άριστο. Ο Κανελλόπουλος πάλι φαντάστηκε ότι θα πιάσει κορόιδο τον κάγκουρα. Αποτέλεσμα; Σε λίγες βδομάδες αποκαλύφθηκε ότι ο αντιεισαγγελέας είχε αρχίσει τα νταλαβέρια με την Νέα Δημοκρατία και το προξενιό χάλασε. Αλλά ο σκάουτερ Ηλίας βρήκε νέο ταλέντο. Τον Στίγκα. Ένα τύπο που ξεκίνησε από ΝΔ, συνέχισε στο παλιό κόμμα του Σαμαρά, πήγε στον Καρατζαφέρη και εκλέχτηκε ευρωβουλευτής με τον Βασίλη Λεβέντη της Ενωσης κεντρώων το κόμμα των ηρώων. Μάζεψε και μερικούς τυχάρπαστους για να κλείσει ψηφοδέλτια και έτσι μπήκε βουλή. Τι μπορούσε να πάει στραβα; Κουβάς πάλι, ο Στίγκας σε μια κορυφαία στιγμή αυτοκατστροφικής εμπάθειας κάρφωσε τον εαυτό του και όλη την φάση με τον σκιώδη αρχηγό και η δικαιοσύνη διάλυσε το κόμμα, πέταξε τον ίδιο τον Στίγκα από την βουλή και μαντέψτε, οι περισσότεροι εναπομείναντες εθνικιστές βουλευτές των Σπαρτιατών άρχισαν να σέρνονται πίσω από την Νέα Δημοκρατία.

Μεγάλη επιτυχία ο Κασιδιάρης στην επιλογή προσώπων, και φαίνεται ότι συνεχίζει σε αυτό το μοτίβο. Για να είμαστε ειλικρινείς βέβαια, στην ακροδεξιά δεν βρίσκονται σε πληθώρα διαθέσιμα στελέχη. Ενας εσμός πολιτικάντηδων και απατεώνων, από τον Καμπούρη του ΛΑΟΣ μέχρι το σκυλολόι που προσπάθησε να βρει πάτημα στην Καρυστιανού είναι. Δεν υπάρχουν άνθρωποι και όσοι υπάρχουν έχουν το κουσούρι να θεωρούν τους εαυτούς τους αρχηγούς. Η χρυσή αυγή δεν δανείστηκε στελέχη, έφτιαξε στελέχη, αυτή είναι η διαφορά. Και κάπως έτσι ο Κασιδιάρης βρίσκεται με κάτι χαζοβιόληδες σαν τον Ροδίτη ή άλλα σούργελα σαν τον Ποτσέλη. Δεν υπάρχουν πολλοί άλλοι, κι από όσους υπάρχουν είμαι σίγουρος, ο Ηλίας θα διαλέξει τους  χειρότερους.

Και δεν είναι μόνο στο πολιτικό επίπεδο που δεν έχει αξιωματικούς. Είναι και στον δρόμο. Πέρα του ότι είναι πολύ επικίνδυνο να ρισκάρει να παίξει ξανά στο πεζοδρόμιο μόλις αποφυλακίστηκε, σε ποιους θα στηριχθεί; Η παλια χρυσή αυγή έχει διαλυθεί, κι όσα στελέχη μένουν δεν θα πάνε μαζί του, η συνέντευξη Μιχαλολιάκου που τον θάβει έδωσε τον τόνο. Απομένουν τώρα όλοι αυτοί οι περιφερειακοί από τους παλιούς αυτόνομους εθνικιστές. Οι κανονικοί ναζί δεν πρόκειται να τον πλησιάσουν τώρα που πούλησε τόση δημοκρατία και μας αποκάλυψε ότι η σβάστικα στο χέρι του είναι το γαμάδιον και αγχιβασίην κι άλλα τέτοια στα οποία ειδικεύεται η Ευγενία Μανωλιδου. Μόνο η προπάτρια, από όσους έχουν υπολογίσιμη παρουσία θα μπορούσε να πάει μαζί του αλλά δεν το πιστεύω. Και δεν νομίζω ότι θα την ήθελε τώρα την προπάτρια μετά το μαχαίρωμα στην Ελευσίνα. Κι ακόμα κι αν συμβεί είναι θέμα χρόνου να σφαχτούν μεταξύ τους. Δεν χωράει πάνω από ένας φύρερ στον υπόνομο. Fact.

Το μόνο τελικά που απομένει στον Κασιδιάρη, και σε αυτό επενδύει είναι το θέαμα που αβαντάρουν τα κανάλια. Αρχισε λοιπόν τις φωτογραφίες με μοντέλες, μια κακή συνήθεια για σοβαρό εθνικιστή αρχηγό, Σπαρτιάτη λιτοδίαιτο και αφοσιωμένο, να προκαλεί με lifestyle σκάνδαλα και σχέσεις, μια συνήθεια που είχε από την αρχή της καριέρας του για όσους θυμούνται. Μια συνήθεια που από την άλλη τον βοηθάει να προσεγγίσει τα ινσελ έφηβα με τα σπυράκια στα μούτρα από την αγαμία, ως νέος Έλλην Andrew Tate. Andrew Tate από τα Lidl να προσθέσω. Άρχισε να τρέχει στα σκυλάδικα και να προκαλεί την συμπάθεια του κάθε Γονίδη, άρχισε να δίνει συνεντεύξεις και να το παρακάνει στα αγορασμένα like (χούι αμετροέπειας που είχε και η Χρυσή αυγή κάποτε), άρχισε να κάνει και δώρα σε σχολεια. Κι αναρωτιέμαι αν ακόμα έχει εκείνη την κόκκινη, άλφα ρομέο, πόσο κιτς ρε φίλε…

Κι όλα αυτά επιφανειακά αποδίδουν στο βαθμό που υπάρχει ένα μεγάλο κοινό πρόθυμό να αρχίσει να τραβάει τα μαλλιά του από τρόμο και να ετοιμάζει βαλίτσες για το Αουσβιτς. Μπορεί να χαίρεται για αυτόν τον τρόμο που προκαλεί αλλα κάνει λάθος. Το πρόβλημα είναι πως όλη αυτή η αντιφασιστική τρομολαγνεία είναι βούτηρο στο ψωμί της αστικής δημοκρατίας και μόνο αυτής. Από την μια γιατί μετατρέπει τους προοδευτικούς σε ζήτουλες του κράτους που το εξουσιοδοτούν να εξοντώσει φανταστικους φασιστικούς κινδύνους, από την άλλη γιατί φουσκώνει τα μυαλά των φασιστών που χαρωπά καβαλάνε το καλάμι, μπερδεύοντας το μπόι με την σκιά τους. Και καταλήγουν να μαζεύουν 150 άτομα και να προσπαθούν να τα παρουσιάσουν σαν δέκα χιλιάδες.

Ο ωφελημένος τώρα που μιλάμε από όλη την φάση Κασιδιάρη θα είναι και πάλι η Νέα Δημοκρατία, αυτή που τον έκλεισε φυλακή…

Ο Μητσοτάκης κάνει ταμείο.

Εδώ να ξεκαθαρίσω κάτι. Ούτε εγώ, ούτε η οργάνωσή μου υποστηρίξαμε ποτέ τις διώξεις του κράτους ενάντια στην Χρυσή αυγή και τον κάθε Κασιδιάρη. Δεν μας χαρακτηρίζει η πολιτική μικρόνοια να εξουσιοδοτούμε τον γορίλα να φρονιμέψει τα γοριλάκια του, δεν ήθελε και πολύ μυαλό να καταλάβει κανείς ότι όλο αυτό το οπλοστάσιο που έφτιαξε το κράτος για να χτυπήσει την Χρυσή αυγή επειδή έκλεβε δεξιές ψήφους δεν θα χρησιμοποιούνταν σε όλη του την έκταση για να χτυπήσει την άλλη πλευρά, ολο τον ριζοσπαστικό κόσμο του αγώνα. Και το κάνει τώρα που μιλάμε. Οι φασίστες θυσιάστηκαν προς όφελος του φασισμού. Και όχι δεν ήταν οι διώξεις και οι φυλακές που διαλύσαν την Χρυσή αυγή. Ήταν η αδυναμία της να τις μεταβολίσει. Αφού σας αρέσει τόσο η ιστορία θυμηθείτε πως η φυλάκιση του Χίτλερ μετά το πραξικόπημα του μονάχου ήταν αυτή που του έδωσε φτερά. Απλά ήμασταν τυχεροί και ο Μιχαλολιάκος δεν ήταν Χίτλερ…

Οπότε καλώς αποφυλακίστηκε ο Κασιδιάρης και, εντελώς προσωπική μου γνώμη, θεωρώ ότι έπρεπε να βγει νωρίτερα.

Απο εκεί και πέρα, όλη αυτή η βαβούρα με τον Κασιδιάρη ευνοεί την Νέα Δημοκρατία. Και είναι απλό το πώς. Το νεό κόμμα θα κατέβει στις εκλογές. Και θα κόψει ψήφους από άλλα δεξιά και ακροδεξιά κόμματα. Θα πάρει ψήφους από τον Βελόπουλο, την Νίκη, την Καρυστιανού, την Λατινοπούλου, ακόμα και από τον Σαμαρά. Με λίγη καλή τύχη αυτοί οι ψήφοι μπορούν να εμποδίσουν κάποια από αυτά τα κόμματα από την είσοδο τους στην Βουλή. Αν δεν καταφέρει ούτε και ο Κασιδιάρης να μπεί, τότε μπορεί να δούμε πάνω από 10% των ψηφοφόρων να μένουν εκτός κοινοβουλίου. Ο εκλογικός νόμος πριμοδοτεί αυτό το ποσοστό στο πρώτο κόμμα. Σε ένα τετοιο σενάριο η ΝΔ είναι σαν να έχει βγάλει άλλους 10-15 βουλευτές με το ίδιο ποσοστό. Αλλα και να μπει στην βουλή μπορούν χαλαρά να διαλύσουν πάλι το κόμμα, και τότε η δεδηλωμένη στην βουλή θα κατέβει από τους 151 στους 140-145 βουλευτές, χώρια που μαντέψτε που θα πάνε τα νέα ορφανά του κόμματος κασιδιάρη. Θα πιάσει κορόιδο τώρα ο Ηλίας του Μητσοτάκηδες. Ας γελάσουμε…

Οι ρώσοι και οι βιομήχανοι

Ενας πιθανός αντίλογος είναι η στήριξη που έχει αυτό το κόμμα από την αστική τάξη αλλα και από τον ρωσικό παράγοντα. Είναι σημαντικά γεγονότα αυτά αλλα όχι καθοριστικά.

Ένα κομμάτι της Ελληνική εθνικής αστικής τάξης πάντα γλυκοκοίταγε στα ακροδεξιά. Για να μην πάω παλιότερα, μπορούμε να θυμηθούμε τον Εμφιετζόγλου. Τον Κασιδιάρη δείχνει να τον υποστηρίζει ο γνωστός φαρμακοβιομήχανος Γιανακόπουλος ο υιός, κουμάντο του μπασκετικου παναθηναϊκού. Δεν είναι λίγο τέτοια υποστήριξη αλλά μην την υπερτιμούμε κι όλας. Χρειάζεται πολλούς περισσότερους για να φτιάξει φορέα εξουσίας, και χωρίς παρεξήγηση, όλοι θαυμάζουμε την αντοχή του Γιανακόπουλου να επιζήσει από τόσες χημείες, εγώ τον Γιανακόπουλο και τον Ταιλερ των Aerosmith ζηλεύω το γονίδιο τους, αλλά σίγουρη βάση για να στηριχθεί μια πολιτική προσπάθεια δεν τον λες. Και δεν είναι χαζός να εκτεθεί τόσο όσο να απειληθούν τα συμφέροντά του.

Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα με την θρυλούμενη υποστήριξη από τον Ρωσικό παράγοντα. Ο Κασιδιάρης  και η Χρυσή αυγή, παρά τους οργανικούς δεσμούς τους στο παρελθόν με τον ουκρανικό ναζισμό, εμφανίζονται ως φιλορωσικές δυνάμεις. Δηλαδή με την γλώσσα έξω μπας και βρουν διεθνή πάτρωνα.

Ο Ρωσικό παράγοντας όμως δεν πεταλώνει τζιτζίκια. Οι δυνάμεις του στην Ελλαδα είναι υπολογίσιμες αλλα μικρές, ξέρει ότι σε όλη την Δύση τον παρακολουθούν οι πάντες και δεν θα κάψει τα χαρτιά του σε κάτι τόσο επίφοβο. Το πώς χειρίστηκε το κόμμα Καρυστιανού είναι ενδεικτικό της τακτικής του. Με απλα λόγια, πρώτα θα πρέπει ο Κασιδιάρης να καθιερωθεί σαν υπολογίσιμη πολιτική δύναμη και μετά αν είναι θα τον στηρίξει ο Ρώσικος ιμπεριαλισμός. Όχι το ανάποδο

Συμπεράσματα

Για μια σειρά λόγους που δεν εξετάζω εδώ, ο φασισμός σηκώνει κεφάλι. Όχι όμως ο παλιός φασισμός που πολέμησαν οι πολιτικοί μας πρόγονοι. Ένας νέος φασισμός, της μετανεωτερικής κοινωνίας, που βασίζεται στην διάλυση των κοινωνιών σε ατάκτως ειρημένα άτομα, στον απόλυτο ψηφιακό έλεγχο, στην κατάληψη κάθε κρυφής γωνιάς της ζωής μας από το κεφάλαιο. Ναι βέβαια, έχει και πολέμους, έχει και αναβίωση εθνικισμών, αλλά είναι λάθος να εγκλωβιστούμε σε αναπαραστάσεις του παρελθόντος. Οι παραδοσιακοί φασίστες συνεχίζουν να παίζουν ρόλο και στις τωρινές συνθήκες και, ακόμα περισσότερο ως εφεδρεία αν τύχει και έχουμε καμιά ξαφνική συστημική κατάρρευση, αλλα αυτή τη φορά, χωρίς κάποιο τόσο δρματικό γεγονός ο φασισμός δεν χρειάζεται ούτε κατάργηση εκλογών, ούτε γκρίζα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Έρχεται, αν τα καταφέρει,  σαν όμαλή  μετεξέλιξη της δημοκρατίας και όλη η κοινωνία μετατρέπεται σε  ένα πολύχρωμο στρατόπεδο.

Κι αν δεν τα καταφέρει, και αν υπάρξουν δραματικα γεγονότα, και ξαναβρεθούμε σε συνθήκες μνημονίων, on steroids αυτή τη φορά, οι κασιδιάρηδες είναι πολύ λίγοι, πολύ μικροί για να το πάρουν πάνω τους.

Λογικά θα πάιξουν πάλι έναν ρόλο, θα μπουν και σε καμιά βουλή, θα πάρουν τον ωραίο τον μισθό, θα χαρούν πολλά τέταρτα δημοσιότητας, πολλές μοντέλες, πολλές προκλητικές δηλώσεις  και μέχρι εκεί.

Είναι γέννες μιας άλλης εποχής, δεν έχουν καν ικανότητα να το αντιληφθούν πόσο μάλλον να εξελιχθούν.

Ασφαλώς χρειάζεται επαγρύπνηση, ασφαλώς και η μάχη του πεζοδρομίου πρέπει να συνεχίσει, η κατάρρευση παραμένει μια καλή πιθανότητα σε έναν καπιταλισμό που έχει κόψει καπίστρι και δημιουργεί τρομακτική εντροπία, αλλα αν κάτι μετράει ως η κορωνίδα του αντιφασισμού, με ή χωρίς συστημική κατάρρευση είναι το ποιος θα δώσει προοπτική και απάντηση στον κίνδυνο του Θατσερικού χάους που ζούμε. Γιατί αν δεν την δώσει η από δω πλευρά είτε δεν θα την δώσει κανείς και θα συνεχίσει η κατηφόρα στην απολυτη δυστοπία ή θα την δώσει ο φασισμός, και τότε ίσως μάθουμε ποιος είναι ο πραγματικός Κασιδιάρης που θα πρέπει να φοβόμαστε.

Γιατί τούτος εδώ δεν είναι.

Αυτά είχα να πω, ξέρω ότι σε πολλούς δεν θα αρέσουν, αλλα όσοι διαφωνείτε, prove me wrong, από κάτω είναι τα σχόλια

Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.