Δεν μου αρέσει να ξεκινάω μια θεματική από το τι λένε οι πολιτικοί απατεώνες της άκρας δεξιάς αλλά εδώ θα κάνω μια εξαίρεση. Τα ψέματα, τα fake news, η οργανωμένη καμπάνια παραπληροφόρησης για το τι γίνεται στην Γαλλία, το Βέλγιο, την Ιταλία και την Αλβανία, δεν έχει προηγούμενο
Θα βάλω ένα κουίζ. Ποιος έγραψε την παρακάτω φράση για την Γαλλια:
«Η Γαλλία, εξαιτίας της μείωσης του δικού της πληθυσμού και της ανεξέλεγκτης εισαγωγής Αφρικανών, μολύνεται όλο και περισσότερο από αλλόφυλο αίμα. Προχωρά με γοργούς ρυθμούς προς την απώλεια της ευρωπαϊκής της υπόστασης. Πρόκειται για έναν λαό που αφρικανοποιείται σταδιακά και που, λόγω του δεσμού του με το αίμα των αποικιακών λαών, συνιστά μια διαρκή απειλή για τη λευκή φυλή στην Ευρώπη»
- Donald Trump
- Θάνος Πλεύρης
- Αδόλφος Χίτλερ
- Μιχάλης Χρυσοχοίδης
Ναι ήταν ο Αδόλφος Χίτλερ που το είπε στον 2ο τόμο του βιβλίου του «Ο Αγών μου» κεφάλαιο 13. Ακριβώς έναν αιώνα πριν. Και παρόλα αυτά, όχι μόνο οι φυλετικά λερωμένες χώρες και οι εβραιομπολσεβίκοι τσάκισαν τον ναζισμό, αλλά μια χαρά Ευρώπη παραμένουν. 100 χρόνια μετά ακούμε τις ίδιες σαχλαμάρες για αντικατάσταση πληθυσμών και λαθροεισβολείς που εξεγείρονται, από ακριβώς τους ίδιους πολιτικά φασίστες με μόνες διαφορές ότι τώρα αντικατέστησαν τους εβραίους με τους μουσουλμάνους, το Ισραήλ τους κάνει πλάτες με νύχια και με δόντια και οι ίδιοι είναι απείρως πιο φλώροι από τους οριτζιναλ ναζί.
Αυτό που γίνεται τώρα σε τέσσερις ευρωπαϊκές χώρες, δεν είναι εξέγερση. Και πιθανότατα δεν θα εξελιχθεί σε τέτοια. Όχι ακόμα. Είναι οι πρώτες εκδηλώσεις της απογοήτευσης των δυτικών κοινωνιών. Μιας βαθιάς και πικρής συνειδητοποίησης πως όλα όσα έταξε το καθεστώς, τα κράτη, οι κυβερνήσεις, οι επιχειρήσεις, οι πληρωμένοι δημοσιογράφοι ήταν όλα ψέματα. Δεν πιστέψαμε μόνοι μας πως η ζωή μας θα βελτιώνεται μέσα σε αυτό το σύστημα. Μας το έταξαν, Για δεκαετίες, ειδικά από τότε που έπεσε το ανατολικό μπλοκ, όλη η εξουσία μας έταζε διαρκή ανάπτυξη. Ότι έχουν βρει τον τρόπο. Να μην ανησυχούμε. Να μην ακούμε τους μίζερους, τους ακραίους. Όλοι μας. Ντόπιοι, μετανάστες, όλοι.
Κλείνοντας την εισαγωγή να πω ότι αυτή ειδικά η εκπομπή θα είναι έντονα ιδεολογικοποιημένη. Είναι η φύση του θέματος τέτοια που δεν μπορώ να μιλήσω σε ένα γενικό προοδευτικό πλαίσιο αλλά θα έχω αυστηρή αναρχική γραμμή. Και πάλι να πω ότι εκπομπές μου και ότι λέω βαραίνουν εμένα και όχι το κανάλι.
Γιατί γίνεται όλο αυτό
Υπάρχει ένας μύθος που λέει πως η φτώχεια φέρνει εξέγερση. Αν ήταν έτσι δεν θα είχε μείνει ζωντανός πολιτικός στις χώρες της Αφρικής, της Ασίας, της λατινικής Αμερικής που γνωρίζουν πολύ χειρότερη φτώχεια από εμάς εδώ. Όπως έχει γράψει ο Μάρρεϋ Μπουκτσιν, στα πρώτα του βιβλία, μετα το έχεσε, εξεγείρονται οι κοινωνίες σε μεταβατική περίοδο. Συνήθως όταν ο φτωχός αντιλαμβάνεται ότι θα γίνει φτωχότερος. Αυτό που εξεγείρει είναι η απελπισία. Γιαυτο ξεσηκωθήκαμε εμείς όταν ήρθαν τα μνημόνια, και τώρα που η πλειοψηφία του κόσμου στην Ελλάδα κατέχει λιγότερο πλούτο από το 2015 βρισκόμαστε σε βαθιά ύπνωση. Συνηθίσαμε και τώρα είμαστε τρομοκρατημένοι τουλάχιστον να μην πάμε παρακάτω. Θα πάμε. Και θα το καταλάβουμε σύντομα. Γι’ αυτό θα έρθουν και εδώ εξεγέρσεις, όχι γιατί θα μιμηθούμε την Γαλλία.
Η Γαλλία, είναι μια χώρα που οι εξεγέρσεις τέτοιου τύπου είναι στην κουλτούρα της. Τόσο της κοινωνικής βάσης όσο και του καθεστώτος. Το γαλλικό καθεστώς, που πρέπει να θυμηθούμε είναι από τα πρώτα κράτη στην ιστορία που χρησιμοποίησε το πολιτισμικό κεφάλαιο σαν εργαλείο ήπιας ισχύος στην ιμπεριαλιστική του επέκταση είναι ζυμωμένο με τέτοιες καταστάσεις. Από την μία γνωρίζει τον εσωτερικό κίνδυνο, και έχει διατηρήσει πεισματικά το κοινωνικό κράτος, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να το πουλάει. Η χώρα της ελευθερίας και των επαναστάσεων, η χώρα της κοσμικότητας που ταυτόχρονα μπορεί να σφαγιάζει την Αλγερία κάποτε και ακόμα να παίζει τέτοια μπαλίτσα στην Αφρική.
Μετρήστε πόσες τέτοιου τύπου μπάχαλα έχουν γίνει στην Γαλλία τα τελευταία 20 χρόνια.
Γενικά, περισσότερο θα με συγκινούσαν οι συγκρούσεις στην Ιταλία και το Βέλγιο και ακόμα περισσότερο οι μάχες των Βαλκάνιων αδερφών μας στην Αλβανία, παρά το Παρίσι.
Αυτή τη φορά όμως είναι διαφορετικά. Ο Ξεσηκωμός στην Γαλλία δεν είναι αποτέλεσμα μιας σπίθας που έπεσε στα άχυρα, ένας νεκρός μετανάστης, ή τα ακριβά καύσιμα. Είναι η συνειδητοποίηση, ότι το μαξιλάρι του κοινωνικού κράτους θα εξαφανιστεί. Όλα αυτά που έκαναν βιώσιμη την καθημερινότητα για την Γαλλική εργατική τάξη και κάπως απάλυναν τον πόνο του μεταναστευτικού προλεταριάτου, τελειώνουν. Όπως τελειώνει και η καρδιά της κοινωνικής ειρήνης. Η μικροαστική τάξη της Γαλλίας. Να θυμηθούμε πως ο Γαλλικός Μάης του 1968, ένα υπερτιμημένο κατά την άποψή μου γεγονός, ισοπεδώθηκε όταν ο Ντε Γκωλ κάλεσε τους νοικοκυρέους να βγουν στον δρόμο. Και βγήκαν τρια εκατομμύρια άνθρωποι. Περισσότεροι από όσους διαδήλωναν. Ε, αυτή η μικροαστική τάξη τώρα εξοντώνεται και προλεταριοποιείται. Οι Δυτικές ελίτ, από τότε που έπεσε το ανατολικό μπλοκ έπρεπε να διαλέξουν αν θα κατευθύνουν πόρους στο κοινωνικό κράτος ή τους πάντα πεινασμένους καπιταλιστές. Όσα κράτη προσπάθησαν να τους έχουν όλους ευχαριστημένους χρεώθηκαν μέχρι τον λαιμό. Και σήμερα πρέπει επίσης κα να δώσουν χρήμα στους στρατιωτικούς επανεξοπλισμούς στο όνομα του φανταστικού ρωσικού κινδύνου. Μαντέψτε από πού θα κόψουν. Η Γαλλία μπαίνει σε μνημόνια και η γαλλική κοινωνία θα πέσει από πιο ψηλά από ότι έπεσε η ελληνική. Ενώ μάλιστα γνωρίζει κάτι που εμείς δεν ξέραμε τότε. Η υποταγή στην λιτότητα δεν θα διορθώσει τίποτα. Έχουν δει που καταλήξαμε εμείς. Και θα ακολουθήσει η Ισπανία, η Γερμανία, το Βέλγιο, η Ιταλία, όλη η δύση. Γιατυο και οι εικόνες από το σημερινό παρίσι δεν είναι εικόνες από το χτεσινό. Είναι εικόνες από το αυριανό.
Εξεγέρσεις, επαναστάσεις, βία και καταστροφές
Ούτε οι εξεγέρσεις ούτε οι επαναστάσεις είναι ωραίο πράγμα. Όποιος νομίζει ότι είναι διασκέδαση να πνίγεσαι στα δακρυγόνα, να σε περνάει τρένο μια διμοιρία, να σε συλλαμβάνουν και να βγάζεις φυλακές μπορεί να είναι τέσσερα πιθανά πράγματα. Νεαρός, ηλίθιος, τζογαδόρος ή απατεώνας. Το νεαρός οκ, έτσι είναι η νεότητα, γιαυτό άλλωστε το κράτος παίρνει φαντάρους 18 χρονα παιδιά κι όχι ψημένους 40άρηδες, τα ρίσκα είναι στην φύση τους. Δεν θα κρίνω τις χαρκτηροδομές που λατρεύουν τον κίνδυνο, ούτε τους χαζούς. Οι απατεώνες πάλι υπάρχουν και είναι αυτοί που θα γράψουν για πράγματα που δεν θα συμμετέχουν και πρέπει να εντοπίζονται και να απομονώνονται. Και υπόψιν μιλάμε για τις εξεγέρσεις που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια, εξ απαλών ονύχων, στις κανονικές έχει και σφαίρες, έχει και βασανιστήρια, και εκτελέσεις και τα πάντα όλα.
Παρόλα αυτά χαίρομαι με αυτά που βλέπω να γίνονται σε τόσες χώρες αυτές τις μέρες. Γιατί είναι αναγκαια. Και θέλω να έρθουν και εδώ. Γιατί δίνουν ελπίδες, κι ας είναι άσχημα. Όταν άνθρωποι, με γνώση των συνεπειών, παίζουν το κεφάλι τους για μια συλλογική υπόθεση είναι μια στιγμή που ο χρόνος παγώνει. Που το καλύτερο και το χειρότερο, ατομικά και συλλογικά βγαίνουν. Δεν έχει υπάρξει ποτέ και δεν θα υπάρξει ποτέ εξέγερση ή επανάσταση χωρίς ακρότητες, χωρίς υπερβολές, χωρίς σπασμένες τζαμαρίες ακόμα και τυχαίων μαγαζιών. Όποιος ισχυρίζεται ότι μπορεί να συμβεί απόλυτα συντεταγμένη εξέγερση είτε δεν θέλει τις εξεγέρσεις και φτιάχνει ένα απραγματοποίητο ηθικίστικο μοντέλο, είτε μιλάει για πραξικόπημα αλλά ντρέπεται να το πει ανοιχτά. Οι επαναστάσεις δεν είναι πραξικοπήματα. Είναι στιγμές ιστορικής ασυνέχειας, είναι ένα βίαιο ξαναμοίρασμα της τράπουλας που πρέπει και να σου τύχουν καλά χαρτιά και να ξέρεις και να τα παίξεις για να κερδίσεις, αλλά για αυτά θα πω παρακάτω.
Ποιοι πρωταγωνιστούν στις εξεγέρσεις; Μα φυσικά αυτοί που έχουν να χάσουν τα λιγότερα. Οι πιο απελπισμένοι. Μπορεί να μην είναι οι πιο φτωχοί αυτοί που δίνουν έναυσμα, αλλά είναι οι πιο φτωχοί που γίνονται οι πιο βίαιοι. Ποιοι είναι οι πιο φτωχοί στη Δύση; Κατά πλειοψηφία οι μετανάστες εργάτες και το λούμπεν. Πως θα ήταν δυνατόν να ξεσηκώνεται η Γαλλία και να μην είναι στην πρώτη γραμμή αυτοί; Ξέρετε πως ζουν αυτοί οι άνθρωποι στα γαλλικά προάστια; Σε αντίθεση με την Ελλάδα, που για το καλό όλων, ιθαγενών και μεταναστών, δεν φτιάχτηκαν σοβαρά γκέτο, το Γαλλικό μοντέλο έκλεισε εκατομμύρια ανθρώπους σε συγκεκριμένα προάστια. Τεράστιες πολυώροφες πολυκατοικίες με πολλές εκατοντάδες διαμερίσματα, χωρίς ασανσέρ, χωρίς συχνά θέρμανση, που ζουν μέσα δέκα-δέκα, σε σκοτεινούς δρόμους γεμάτους σκουπίδια. Και μοναδικό μέλλον για τους μετανάστες τρίτης και τέταρτης γενιά οι συμμορίες και το έγκλημα. Πόσο ηλίθιος είναι κάποιος που θα τους ψέξει αυτούς τους ανθρώπους γιατί πλιατσικολόγησαν; Αυτό είναι το σημερινό λούμπεν.
Βέβαια να πούμε κι αυτό και τρίγκερ γουρνινγκ ακολουθεί ξύλινος λόγος
Από την πρώτη διεθνή, στις διαφορές αναρχικών και Μαρξιστών ήταν ο ρόλος του Λούμπεν. Ο Μπακούνιν βασισμένος στην ωμή εμπειρία των τότε επαναστάσεων υποστήριξε το αυτονόητο. Πως το λούμπεν, οι τότε πόρνες, οι άστεγοι, τα κλεφτρόνια, οι ξεριζωμένοι αγρότες, οι άνεργοι, οι ξεδοντιάρηδες αβράκωτοι της γαλλικής επανάστασης, θα είναι μαζί με τους εργάτες ο σχηματισμός επαναστατικής μάχης. Ο Μαρξ πάλι έψαχνε έναν στρατό συνειδητοποιημένων προλετάριων. Ασφαλώς υπάρχει και ιδεολογική βάση στο πως βλέπουμε τα πράγματα, και μας ακολουθεί μέχρι σήμερα. Γι’ αυτό και με αυστηρά φυσικά κριτήρια, και χωρίς καμία αυταπάτη, και πρόθυμοι ακόμα και να συγκρουστούμε αν χρειαστεί, και τους εξαθλιωμένους μετανάστες βλέπουμε ως επαναστατικό υποκείμενο, και τους χουλιγκάνους και απευθυνόμαστε σε αυτούς ως μέλη της κοινωνικής και ταξικής μας οικογένειας. Χαίρομαι που πολλοί μαρξιστές σήμερα έχουν ξεπεράσει τέτοιους επαναστατικούς ιδεαλισμούς και παλεύουν με τους μετανάστες και παρεμβαίνουν στα γήπεδα. Αντιλαμβάνομαι την στάση άλλων μαρξιστών πιστών στην ορθοδοξία, αλλά θα το πληρώσουν, δεν θα καταλάβουν τίποτα από όσα έρχονται. Και γι’ αυτό δεν θα παίξουν κανένα ρόλο.
Εντ οφ τριγκερ γουρνινγ
Είδαμε όλοι την φασιστική προπαγάνδα που προσπάθησε να μιλήσει για ισλαμιστική εξέγερση και παρήγαγε μια σειρά ψεύτικων εικόνων και πληροφοριών. Απέτυχε παταγωδώς κι αυτό είναι πολύ θετικό. Και γίεντι ακόμα πιο θετικό αν σκεφτούμε ποιες δυνάμεις τους στήριξαν. Τους στήριξε μια υπερδύναμη, οι Ηνωμένες πολιτείες ακόμα και ο ίδιος ο Τραμπ έβγαλε fake news. Τους στήριξε και ο Ρωσικός μηχανισμός που παραδοσιακά τελευταία επενδύει στην ακροδεξιά και στον πόλεμο των πολιτισμών, τους στήριξε όλος ο μηχανισμός προπαγάνδας του Ισραήλ, οι ίδιοι που κάποτε ήταν θύματα ακριβώς αυτής της προπαγάνδας. Όλος ο κόσμος παγκόσμια κατάλαβε ότι αυτό που γίνεται στην Γαλλία΄, την Ιταλία, το Βέλγιο, την Αλβανία αλλά και την Αργεντινή ή την Βραζιλία είναι κοινωνικός πόλεμος. Οι πιο φτωχοί και αποκλεισμένοι από την μια πλευρά, ιθαγενείς και μετανάστες, οι ελίτ από την άλλη. Ξυδάκι φασίστες.
Μικροαστοι, ακροδεξιά, αριστερά
Ανάμεσα βέβαια στις ελίτ και την πλέμπα υπάρχει και το μικροαστικό μεσόστρωμα. Και αυτό καθορίζει τελικά το αποτέλεσμα. Αυτό το στρώμα είναι σήμερα βέβαιο πως τελικά θα απαιτήσει τάξη κι έτσι αυτό ο κύκλος ταραχών θα κλείσει. Πιθανόν αυτό το στρώμα να στραφεί τρομοκρατημένο στην άκρα δεξιά και να δούμε Λεπεν πρόεδρο της Γαλλίας. Δεν είναι ευχάριστο αλλά δεν είναι και τρομερό. Οι σημερινοί ακροδεξιοί δεν είναι ούτε Χίτλερ, ούτε Μουσολίνι, ακριβώς γιατί ο σημερινός καπιταλισμός δεν είναι αυτός του μεσοπολέμου. Ούτε τους μετανάστες θα διώξουν, ούτε σύνορα θα κλείσουν, οι επιταγές του καπιταλισμού απαιτούν φτηνά εργατικά χέρια και ανοιχτές αγορές. Το ήπιατε το πρώτο ξύδι φίλοι ακροδεξιοί με την Μελόνι, αγοράστε κι άλλο να έχετε. Κι αν βλέπετε τώρα να έχουν φρικάρει οι ακροκεντρώοι με την Λεπεν και το AFD δεν είναι για την ιδεολογία τους αλλά γιατί φοβούνται, καθότι την ακροδεξιά την χρηματοδοτεί ο Πούτιν όντως, μήπως σπάσει ο αντιρωσικός άξονας. Που και για αυτό αμφιβάλω. Κάτι που για εμάς τους πλεμπαίους οφείλει να είναι ολοκληρωτικά αδιάφορο.
Σε όλη την Γαλλία μέχρι τώρα που γράφω το βίντεο σπάστηκαν 1500 καταστήματα. Τα περισσότερα μεγάλων αλυσίδων ή μαγαζιά της αριστείας. Κανείς δεν χαίρεται που σπάστηκαν και κάποια μικρομάγαζα, αν και μην ξεχνάμε όλα αυτά ήταν ασφαλισμένα και στην Γαλλία η ασφάλιση περιλαμβάνει και βανδαλισμούς και διαφυγόντα κέρδη. Μακάρι να μην σπάζονταν. Μακάρι το λούμπεν να είχε συνείδηση. Αλλα αν την είχε αυτή τη συνείδηση μέχρι και το λούμπεν μάλλον δεν θα υπήρχε καπιταλισμός ε; Αλλά η πλάκα είναι αλλού. Ο σημερινός καπιταλισμός διαλύει την μικροαστική τάξη. Το μεγάλο κεφάλαιο τα τρώει όλα. Τα μαγαζάκια δεν θα κλείσουν από τα μπάχαλα. Θα κλείσουν από το ίδιο το σύστημα. Οι περισσότεροι από αυτούς που θα ψηφίσουν λεπέν, γιατί πάντα οι μικροαστοι στρέφονται στον φασισμό όταν ζορίζονται και δεν υπάρχει πρόχειρο ΠΑΣΟΚ του Αντρέα, θα δουν την Λεπεν να εφαρμόζει μνημόνια και να τους κλείνει. Και να τους κατεβάζει στρατό που θα πυροβολεί όταν εκείνοι περάσουν στις τάξεις των απελπισμένων, μαζί με τους εργάτες και το λούμπεν. Άσχημα πράγματα αλλά έχουν μια ποιητική αίσθηση δικαιοσύνης.
Και τέλος γίνεται βαρετά κουραστική η αριστερά. Τόσο αυτή που ονειρεύεται πραξικοπήματα και εξεγέρσεις που δεν θα σπάσει τζάμι, όσο κι αυτή που επιχαίρεί γιατί φαντάζεται ψήφους και τον εαυτό την σαν συστημικό εκφραστή του ξεσηκωμού. Αν φτάσαμε ως εδώ φταίει σίγουρα και η αρτηριοσκλήρωση των πρώτων και πάνω από όλα η απάτη των δεύτερων. Κυβερνήσεις της αριστεράς ήρθαν και ξαναήρθαν. Το είδαμε το έργο. Και στην Γαλλιά το είδαν. Είδαν όχι μόνο που οδήγησαν τα μνημόνια στην Ελλαδα αλλα τι αποδείχθηκε και η πρώτη φορά αριστερά. Πέρα από κάτι δευτεροτρίτες λεπτομέρειες και ψίχουλα, οι αριστερές κυβερνήσεις δεν άλλαξαν τίποτα. Έπαιξαν το παιχνίδι του κεφαλαίου απλά με πιο κακομοιριασμένο ύφος. Κι όταν χρειάστηκε κατέστειλαν ακόμα πιο αποτελεσματικά από την δεξιά. Αφήστε τις παπατζες περί Βαϊμάρης, και συμμαχίας απέναντι στον φασισμό. Ούτε οι σημερινοί φασίστες είναι σαν τους παλιούς αλλά ακόμα περισσότερο ούτε η σημερινή αριστερά έχει την οποιαδήποτε σχέση με την παλιά. Θέλετε να αποφύγετε το χάος, να διατηρήσετε τα μεσοαστικά σας προνόμια. Δεν θα τα καταφέρετε. Και τότε θα δούμε ποιοι θα έρθουν από δω και ποιοι θα πάνε απέναντι.
Ετοιμαστείτε, έρχεται.
Ζήσαμε κάποιες εξεγέρσεις εδώ στην Ελλάδα. Οι πολύ παλιοί το Πολυτεχνείο του 73. Η γενιά μου τον Δεκέμβρη του 2008 και τα μνημόνια. Αυτά, μαζί με την ανάγνωση της ιστορίας είναι τα εργαλεία μας. Τι είδαμε σε αυτές; Είδαμε την ιστορική ασυνέχεια, είδαμε το καλό, την αυτοθυσία, την συμμετοχή, το άνοιγμα των αυτιών και των συνειδήσεων, την ξαφνική πολιτικοποίηση , την συμμετοχή την αυτοοργάνωση.
Είδαμε και το κακό. Την ιδιοτέλεια, τον τακτικισμό, τις έριδες, το χάος, τον κοινωνικό κανιβαλισμό.
Τα ίδια θα δούμε και τον επόμενο γύρο on steroids.
Διότι αν δεν υπάρξει επόμενος γύρος, θα κυλήσουμε ομαλά σε ένα μέλλον ενός νέου φασισμού, απόλυτου κοινωνικού ελέγχου, οριακής φτώχειας και πολέμου. Αν πάλι οι καταπιεσμένοι ορθώσουν ανάστημα, απειλήσουν την τάξη και τις αγορές τότε ανοίγουν δυο δρόμοι. Ο ένας είναι τα κινήματα να ηττηθούν και να περάσουμε σε μια εκσυγχρονισμένη εκδοχή του παλιού φασισμού. Δεν φοβάμαι την Λεπεν, την Μελόνι, ή το AFD. Φοβάμαι τους φασίστες που θα σφυρηλατήσουν στα αποκαΐδια της Μελόνι, της Λεπέν του AFD.
Ο άλλος δρόμος είναι μια ριζοσπαστική κοινωνική αλλαγή. Αλλά για να γίνει αυτό, στο ξαναμοίρασμα της τράπουλας των εξεγέρσεων που έρχονται πέρα από τύχη θέλει και σχέδιo, οργάνωση και ικανότητα αντίληψης του τι συμβαίνει. Όταν ο κόσμος θα παίρνει τις προκυρήξεις μας σαν ζεστο ψωμί πρέπει αυτές οι προκυρήξεις να προτείνουν απαντήσεις. Και αυτοί που τις μοιράζουν να οργανώνουν αυτές τις απαντήσεις. Και χτίσουμε παράλληλες δομές απέναντι το κράτος. Και να αρχίσουμε να σχεδιάζουμε την παραγωγή, και την μαζική λαική αυτοοργάνωση και αυτοάμυνα. Και πάνω να πούμε αλήθειες. Δεν μπορούμε να κρύψουμε το κόπο που θα χρειαστεί, τις δυσκολίες, τις θυσιες. Η κουλτουρα του «ένας νομος κι ένα άρθρο» είναι διαφθορα.
Και όλα αυτά δεν μπορούν να χτιστούν εκείνες τις ώρες. Πρέπει να είναι έτοιμα από πριν.
Οι ξεσηκωμος που βλέπουμε εκτιμώ πως σύντομα θα τελειώσει. Είναι το πρώτο καμπανάκι. Θα έρθει κι άλλος. Ετομαστείτε, έρχεται.
Αυτά είχα να πω, ξέρω ότι σε πολλούς δεν θα αρέσουν, όσοι διαφωνείτε, prove me wrong, τα σχόλια είναι ανοιχτά και σίγουρα τις πρώτες μέρες θα τα απαντάω.
Σας ευχαριτώ που με ακούσατε.
