Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα
Από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι ο άνθρωπος που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ στον Πειραιά ήταν άτομο με νοητική υστέρηση , τα πράγματα γύρω απ’ αυτό το αδιανόητο περιστατικό έγιναν πιο ξεκάθαρα.
Οι νταήδες ξέσπασαν όλα τα σκατά που κουβαλάνε στην ψυχή τους πάνω σε αυτόν τον άνθρωπο, επειδή ήταν διαφορετικός και το είδος της διαφορετικότητας του ενσαρκώνει το στερεότυπο της ατομικής “αδυναμίας” πάνω στο οποίο οι μισαλλόδοξες ιεραρχίες του κοινωνικού/ταξικού ρατσισμού αποκτούν την υλική βεβαιότητα τους. Η αίσθηση της παντοδυναμίας που προσφέρει η στολή, η ιδέα ότι εκείνη τη στιγμή ενεργούσαν με την ιδιότητα του αντιπροσώπου μιας μεγάλης εταιρείας, συντέλεσε να εκδηλώσουν τον μισανθρωπισμό τους με έναν κυνισμό που ενθαρρύνεται και γίνεται μεγαλύτερος από την σιγουριά της ατιμωρησίας. Όταν είσαι, έστω και παροδικά, το όργανο για την επιβολή του δικαίου του ισχυρότερου, δεν φοβάσαι τίποτα και κανέναν.
Άραγε αν στη θέση του άτυχου νεαρού ήταν ένας καλοντυμένος και καλοταϊσμένος κύριος, μαζί με την σύζυγο και τα παιδιά τους, αυτοί οι τύποι θα είχαν ενεργήσει με τον ίδιο τρόπο;
Ο φόνος αυτός είναι απλώς η φυσική συνέχεια του λιντσαρίσματος του Ζακ που έγινε μέρα, μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας, ή της αυτοκτονίας των παλικαριών στην Ηλιούπολη και την Κρήτη πριν μερικά χρόνια (ελπίζω να με συγχωρήσετε που δεν θυμάμαι ονόματα αυτή τη στιγμή), επειδή έτρωγαν bullying από την παρέα τους.
Εντάσσεται στην ίδια λογική με το τσουβάλιασμα των “τεμαχίων” από τον ράμπο-εκδικητή του Έβρου (σε αυτούς δεν αναγνωρίστηκε καν η ιδιότητα του ανθρώπου), ή με τον πρόσφατο στραγγαλισμό ενός φτωχού ανθρώπου με ψυχολογικά προβλήματα από ένα γυμνασμένο κολλεγιόπαιδο στο μετρό της Νέας Υόρκης , επειδή συμπεριφέρθηκε “περίεργα” και “φόβισε” τους υπόλοιπους επιβάτες.
Πάνω απ’ όλα , είναι η απομίμηση και το φυσικό επακόλουθο της αποχαλινωμένης τα τελευταία χρόνια, βίας του κράτους. Η βία αυτή πλέον “ιδιωτικοποιείται” και διαχέεται στην κοινωνία, διαποτίζοντας τις κυρίαρχες επιθυμίες, νοοτροπίες και αντιλήψεις. Όσοι βρίσκονται σε θέση ισχύος θεωρούν πλέον ότι έχουν κι αυτοί το δικαίωμα, ή την υποχρέωση, να προστατέψουν την υγιή κοινωνία από τα παραβατικά, μιαρά ή ανατρεπτικά στοιχεία που απειλούν να την “μολύνουν” και να την “καταστρέψουν”. Αν είμασταν στις ΗΠΑ, δεν έχω αμφιβολία ότι θα βλέπαμε όλους αυτούς τους ευυπόληπτους πολίτες να συνωστίζονται αλαφιασμένοι στα οπλοπωλεία, για να αποκτήσουν τα μέσα που θα τους επέτρεπαν να προστατέψουν “τις περιουσίες τους και τους αγαπημένους τους”.
Το παλίο σύνθημα “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα” νομίζω ότι δεν υπήρξε ποτέ πιο επίκαιρο.
* Ο πίνακας είναι Το Πλοίο των Τρελών, Ιερώνυμος Μπος (1490-1500).
