Ρουβίκωνας: Παρεμβάσεις σε σπίτια στελεχών των ΜΙΝΕΡΒΑ Α.Ε. & Loulis Food Ingredients Α.Ε.
Παρέμβαση στο σπίτι της Χρυσάνθης Μπόνου, διευθύνουσας συμβούλου της ΜΙΝΕΡΒΑ Α.Ε. Ελαιουργικών Επιχειρήσεων & Τροφίμων, στο Χαλάνδρι.
Η ΜΙΝΕΡΒΑ Α.Ε. θεωρείται μια από τις “ηγετικές βιομηχανικές δυνάμεις” του ντόπιου κεφαλαίου, πιο συγκεκριμένα κυρίως στην παραγωγή και το εμπόριο ελαιόλαδου, μεταξύ άλλων ειδών τροφίμων.
Όλως τυχαίως, για το 2022 καταγράφηκε άνοδος σε σχέση με το 2021 στον συνολικό τζίρο της ΜΙΝΕΡΒΑ, της τάξης του 15%. Από 59,65 εκατομμύρια για το 2021, έφτασε στα 68,6 για το 2022, ενώ παράλληλα οι εξαγωγές της αυξήθηκαν κατά 22%, ήτοι 10,3 εκατομμύρια.
Μια ακόμα εταιρεία, δηλαδή, σε έναν καίριο τομέα της παραγωγής, αυτόν των τροφίμων, που εμφανίζει “απρόσμενα κέρδη”.
Την ίδια στιγμή που όλοι εμείς οι προλετάριοι και οι προλετάριες, όχι μόνο “απρόσμενα κέρδη” δεν φαίνεται να έχουμε, αλλά όλο και περισσότερες ζημιές.
Μονάχα που δεν είναι απρόσμενες, αλλά επαναλαμβανόμενες και στοχευμένες, αναπόσπαστο κομμάτι του εκμεταλλευτικού συστήματος στο οποίο ζούμε.
Όλο και περισσότερες εταιρείες, είτε του διεθνούς, είτε του ντόπιου κεφαλαίου, σε κρίσιμους για την κοινωνία παραγωγικούς τομείς (τρόφιμα, ενέργεια, υγεία, στέγαση), βλέπουμε αυξάνουν διαρκώς τα κέρδη τους, και τα αυξάνουν στις πλάτες μας με την απαραίτητη κρατική συνεισφορά.
Ενώ η πλειοψηφία, η βάση της κοινωνίας, ματώνει για να αντεπεξέλθει στις βασικές της ανάγκες, πολλές από τις οποίες μοιάζουν με πολυτέλεια. Διότι, αν βασικά αγαθά, οπως το λάδι, “έχει γίνει χρυσός” και πωλείται στα ράφια των σούπερ μάρκετ με αντικλεπτικά , αυτό μόνο ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει. Ότι γνωρίζουν πως μας κλέβουν. Το γνωρίζουν καλά, και το κάνουν ακόμη καλύτερα. Και με τα αντικλεπτικά στο λάδι δείχνουν ότι φοβούνται την οργή μας, φοβούνται μην απλώσουμε το χέρι και πάρουμε αυτό που μας ανήκει. Αυτοί που καθημερινά απλώνουν το χέρι στις τσέπες μας και τις αδειάζουν.
Ας γνωρίζουμε, λοιπόν, πως πίσω από τις τράπεζες που λέγονται σούπερ μάρκετ, κρύβονται μεγαλύτερα αρπακτικά, όπως οι τραπεζίτες του ελαιόλαδου, ή κοινώς λαδέμποροι.
Αν δεν τους σταματήσουμε, δεν θα σταματήσουν. Και φρένο στις φάμπρικες κλοπής του λαϊκού εισοδήματος, μόνο με οργάνωση και αγώνα μπορούμε να βάλουμε.
ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ ΤΑ ΚΛΕΒΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΜΑΣ
Παρέμβαση στο σπίτι του Νικόλαου Λούλη, προέδρου του Δ.Σ. και εκτελεστικού μέλους της Loulis Food Ingredients Α.Ε., στην Κηφισιά.
Όποτε ακούμε συστημικά χείλη να αναφέρονται σε “κρίσεις”, είτε την πετρελαϊκή, είτε την ενεργειακή ευρύτερα, είτε την επισιτιστική, είτε για τον πληθωρισμό, ένα πράγμα να έχουμε πάντα στο μυαλό μας. Ότι πρόκειται για “κρίσεις” που προκύπτουν από την αχόρταγη δίψα κράτους και κεφαλαίου για εξουσία και πλούτο, μια δίψα που οδηγεί σε εθνικιστικούς και ιμπεριαλιστικούς πολέμους, σε πολεμοκάπηλους ανταγωνισμούς ιδιωτικών συμφερόντων, οι οποίοι εν τέλει προκαλούν διεθνείς εξελίξεις με άμεσα αποτελέσματα στον καθημερινό μας αγώνα για επιβίωση.
Και “κρίσεις”, στο σύστημα υπό το οποίο ζούμε, υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Αυτές οι επονομαζόμενες “κρίσεις” στην ουσία αποτελούν έναν τεχνητό όρο των κυβερνώντων και των αφεντικών προκειμένου να δικαιολογήσουν και να μας κάνουν να δεχτούμε αδιαμαρτύρητα μια αλλαγή, όπως η αύξηση του κόστους διαβίωσης ή οι αυξήσεις στα τρόφιμα, μια αλλαγή που δεν προκαλέσαμε εμείς, αλλά υπομένουμε το βάρος των συνεπειών της σε καθημερινό επίπεδο.
Μια τέτοια “κρίση” είναι και η πληθωριστική, σε συνδυασμό με την επισιτιστική. Αυξήσεις εν γένει των τιμών, και κυρίως σε όλα τα βασικά για την επιβίωση αγαθά, καθώς και αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων που λειτουργούν και ως πρώτη ύλη για άλλα τρόφιμα, όπως το αλεύρι.
Κατά έναν μαγικό τρόπο, ποτέ μα ποτέ, τις ζημιές αυτών των “κρίσεων” δεν τις πληρώνουν αυτοί που τις προκάλεσαν, δηλαδή κράτη και αφεντικά, αλλά όλοι και όλες εμείς, οι προλετάριοι και οι προλετάριες, η βάση της κοινωνίας που ζούμε.
Ίσα ίσα, αυτοί που τις προκάλεσαν βγαίνουν πάντα αλώβητοι, αν όχι ισχυρότεροι. Ενώ, την ίδια στιγμή, ακόμη και μικρότερα ψάρια του κεφαλαίου, που παρότι δεν είναι άμεσοι και μοναδικοί υπεύθυνοι της υποτίμησης των ζωών μας, αυξάνουν τα κέρδη τους, τη στιγμή που εμείς πεινάμε.
Ένας τέτοιος οικονομικός παίκτης είναι η Loulis Food Ingredients Α.Ε., η αλευροβιομηχανία της οικογένειας Λούλη, της οποίας ο συνολικός τζίρος αυξήθηκε από 134,91 εκατομμύρια για το 2021 σε 197,91 εκατομμύρια για το 2022, μια αύξηση της τάξης του 46,7%.
Μα θα πει κάποιος πως αυτοί δεν φταίνε, αυτοί κάνουν τη δουλειά τους.
Και εμείς απαντάμε πως αυτό είναι το πρόβλημα, ότι κάνουν τη δουλειά τους. Μπορεί οι βιομήχανοι που δραστηριοποιούνται στα τρόφιμα να μην ευθύνονται για την επισιτιστική “κρίση”, αυτοί είναι όμως που διαμορφώνουν και συντηρούν τις αυξημένες τιμές των τροφίμων χέρι χέρι με το κράτος.
Και σε αυτούς πρέπει να στρέψουμε την οργή μας.
Με οργάνωση, αντίσταση και αγώνα.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΟΠΗ
