Ο αγώνας ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια μπορεί να κερδηθεί
Η αλήθεια είναι ότι αργήσαμε. Αν αναρωτιόμαστε πως έγινε και ένα μεγάλο κομμάτι της βάσης βρέθηκε να είναι ανεκτικό στην ιδέα της ιδιωτικοποίησης των πανεπιστημίων θα πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας σε αυτό που σιγά-σιγά χτίστηκε ως πραγματικότητα με τα χρόνια.
Υπερασπιζόμαστε μια δημόσια παιδeία που από καιρό έχει πάψει να είναι δημόσια (αν ήταν ποτέ) σε όλες τις βαθμίδες της. Από τους παιδικούς σταθμούς κιόλας, όποιος έχει λεφτά στέλνει το παιδί του στο ιδιωτικό. Αλλά και οι πολλοί που το στέλνουν στο δημόσιο, κι αυτοί πληρώνουν όπως πχ για αυτονόητες δεξιότητες όπως η εκμάθηση αγγλικών.
Από το γυμνάσιο αρχίζουν να πληρώνουν φροντιστήριο ή ιδιαίτερα για να τους επαναμβάνεται καθημερινά η διδασκαλία του δημόσιου και αγοράζουν βοηθήματα για να συμπληρώσουν τα σχολικά βιβλία. Στην συνέχεια πρέπει να καλύψουν τα έξοδα του παιδιού τους που θα περάσει σε σχολή άλλης πόλης. Ακολουθούν τα επι πληρωμή μεταπτυχιακά στο ίδιο το δημόσιο πανεπιστήμιο. Και να μην ξεχνάμε πως ήδη, τόσο το ανοιχτό πανεπιστήμιο όσο και τα ξενόγλωσσα τμήματα για αλλοδαπούς στα ΑΕΙ χρεώνουν κάτι χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Για να μην μιλήσουμε για την μπίζνα/απάτη των ιδιωτικών κολλεγίων…
Αυτή η πραγματικότητα αποτελεί την βάση της φιλελεύθερης προπαγάνδας για ιδιωτικοποίηση της παιδείας. Με τη γνωστή τεχνική (που πρόσφατα χρησιμοποιήθηκε για να νομιμοποιηθεί μέχρι και το φακελάκι στους γιατρούς) «αφού κάτι σάπισε ας νομιμοποιήσουμε την σαπίλα» νομοθετούν τις δυστοπίες που οι ίδιοι επέβαλαν. Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως σε μια εποχή που το ΤΙΝΑ κυριαρχεί, είναι ελπιδοφόρο που έστω ένα 35-45% της κοινωνίας (όπως τουλάχιστον δείχνουν οι καθεστωτικές δημοσκοπήσεις) συνεχίζει να ανθίσταται στα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Από το 2015 και μετά, τα μεγάλα λόγια προκαλούν απέχθεια και δημιουργούν την υποψία απάτης και χειραγώγησης.
Για ποια υπεράσπιση της «δημόσιας παιδείας» φωνάζουμε;
Στα αυτιά ενός γονιού που πληρώνει κάθε μήνα από το υστέρημά του για να σπουδάσουν τα παιδιά του, αυτό το σύνθημα ακούγεται είτε ξεπερασμένο, είτε προϊόν μιας ελιτίστικης και ανόητης ιδεολογικοποίησης, είτε και τα δύο.
Είναι δύσκολο να πείσεις πως η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων θα κάνει χειρότερο αυτό που είναι ήδη τόσο χάλια.
Πριν μια δεκαετία η ωμή καταστρατήγηση του άρθρου 16 του συντάγματος στο όνομα κάποιας ευρωπαϊκής ντιρεκτίβας θα προκαλούσε πάνδημο ξεσηκωμό. Σήμερα στον δρόμο κατεβαίνει το υποκείμενο που πλήττεται, οι φοιτητές, μαζί με έναν κόσμο που λειτουργεί με πολιτικά κριτήρια. Οι διαδηλώσεις είναι μαχητικές και μαζικές, το κίνημα των καταλήψεων ρωμαλέο αλλά, με δεδομένες τις ισορροπίες ισχύος του σήμερα, η έως τώρα δυναμική του πεζοδρομίου για την ώρα δεν επαρκεί να κάνει την κυβέρνηση να υποχωρήσει και να πάρει πίσω τον νόμο.
Η μάχη δείχνει χαμένη. Αλλά δεν είναι.
Τα πάντα εξαρτώνται από όσους αγωνίζονται. Κι όχι μόνο από το αν θα δώσουν περισσότερα στον αγώνα ή αν θα πείσουν περισσότερους να κατέβουν. Πάνω από όλα η νίκη παίζεται στο αν πρώτα εμείς οι ίδιοι εμπεδώσουμε, κι αν στη συνέχεια μεταδώσουμε πλατιά, το πραγματικό πρόβλημα. Αν πείσουμε τον κόσμο για το που πάνε τα πράγματα. Η νομιμοποίηση των ιδιωτικών πανεπιστημίων είναι το φινάλε του πρώτου μέρους της ιστορίας που λέγεται ιδιωτικοποίηση της παιδείας.
Αμέσως μετά ξεκινάει το δεύτερο και τελικό.
Το τι θα γίνει σε αυτό το έχουμε ήδη δει στον χώρο της υγείας.
Αφού φτιάχτηκαν ιδιωτικά νοσοκομεία αμέσως μετά άρχισε το ρήμαγμα των δημόσιων. Στην αρχή, οι επιχειρηματίες της υγείας άρχισαν να ροκανίζουν το ασφαλιστικό σύστημα καρπούμενοι την ασφαλιστική κάλυψη των νοσούντων.
Όποτε είχαν βαριά περιστατικά τα έστελναν στα δημόσια νοσοκομεία επενδύοντας στην ξενοδοχειακή υποδομή και όχι στην νοσηλευτική τους αυτονομία. Αμέσως μετά ήρθε η συμμετοχή των ασφαλισμένων στην αγορά των φαρμάκων. Ήρθαν τα απογευματινά ιατρεία των μεγαλοκαθηγητών, επιχειρήθηκε να μπει εισιτήριο στα δημόσια νοσοκομεία, προωθείται ο έλεγχος των ιδιωτών στον ΕΟΠΥΥ και τους ελεγκτικούς του μηχανισμούς, πλησιάζει η ώρα της παραχώρησης του ΕΚΑΒ σε εταιρείες, ενώ πρόσφατα νομιμοποιείται το φακελάκι για να έχεις προτεραιότητα σε εγχειρήσεις…
Το ίδιο θα γίνει και σε όλο το φάσμα της δημόσιας εκπαίδευσης από το νηπιαγωγείο έως τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Εάν τους περάσει και αυτή την φορά, την επόμενη θα πρέπει να αγωνιστούμε για να μην πληρώνουν οι γονείς τα βιβλία των παιδιών τους, για να μην μπουν δίδακτρα από το παράθυρο ακόμα και στα δημόσια λύκεια που θα διαχωριστούν σε καλά και κακά, για να μην ζητηθούν ενοίκια στις φοιτητικές εστίες.
Για το κεφάλαιο το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι από την μία, αιτία για να πληρώνει φόρους και από την άλλη ένα ελντοράντο υποδομών και εξοπλισμών που θέλει να εκμεταλλευτεί. Από την στιγμή που θα υπάρχουν ιδιωτικά πανεπιστήμια, τα δημόσια θα συνιστούν μερικές δεκάδες χιλιάδες χαμένων πελατών…
Ετσι, η υποβάθμιση των δημόσιων πανεπιστημίων σε όλα τα επίπεδα είναι αναγκαίος όρος για να κατευθυνθούν φοιτητές στα ιδιωτικά. Είναι βέβαιο ότι θα δούμε διάφορες «συμπράξεις» ιδιωτικών και δημόσιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, ώστε ο κάθε Αποστολόπουλος που θα ανοίξει ιδιωτική ιατρική σχολή να βάλει χέρι στα asset της δημόσιας. Το πολιτικό πέπλο θα είναι η «αυτοχρηματοδότηση» των δημόσιων ΑΕΙ. Και κάποια στιγμή, ένας Άδωνις Γεωργιάδης, θα βγει να πεί «αφου τελικά οι φοιτητές πληρώνουν δεξιά-αριστερά στο δημόσιο πανεπιστήμιο, ας βάλουμε κανονικά δίδακτρα να μπει μια τάξη».
Το δεύτερο μέρος της ιδιωτικοποίησης της εκπαίδευσης, μετά τα ιδιωτικά ΑΕΙ, θα ολοκληρωθεί με τον οριστικό αποκλεισμό των φτωχών, των 2/3 της κοινωνίας, από την ανώτατη εκπαίδευση. Θα εξασφαλιστεί έτσι και το απαραίτητο φτηνό εργατικό δυναμικό που ο καπιταλισμός έχει τόση ανάγκη σήμερα που λείπουν χέρια, και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί εισαγωγή σκλάβων από το εξωτερικό…
Αυτό πρέπει να κατορθώσουμε να εξωτερικεύσουμε στην βάση και να το κάνουμε άμεσα. Και μόνο έτσι έχουμε ελπίδα να κινητοποιηθεί εκείνη η κρίσιμη μάζα που θα υποχρεώσει τη Νέα Δημοκρατία να κάνει πίσω. Είναι μια επείγουσα δουλειά που αφορά όλα τα αγωνιζόμενα κομμάτια και πρώτα από όλα τα ριζοσπαστικά πολιτικά υποκείμενα που χωρίς ωραιοποιήσεις της σημερινής συνθήκης, πρέπει να μιλήσουν απλά, κατανοητά και με πολιτική «μπέσα» στη βάση.
Σε κάθε περίπτωση, νικήσουμε ή χάσουμε αυτή τη μάχη, ο πόλεμος με το επελαύνον κεφάλαιο συνεχίζεται και στον χώρο της παιδείας. Είναι όμως σημαντικό να κερδίσουμε, να μπει εδώ το φράγμα ώστε να περάσουμε στην αντεπίθεση διεκδικώντας την απόλυτη μονοκρατορία της δημόσιας εκπαίδευσης από την αρχή έως το τέλος. Διεκδικώντας επιπλέον και έναν διαφορετικό, πολύ μεγαλύτερο κοινωνικό ρόλο για τα πανεπιστήμια από αυτόν του ατομικού εξοπλισμού για τον κανιβαλικό ανταγωνισμό μιας καλύτερης θέσης εργασίας.
Είμαστε ήδη σε μια κατάσταση που ότι χαθεί με νόμους δεν μπορεί να επιστρέψει με νόμους. Καμία αριστερή κυβέρνηση που κέρδισε εκλογές δεν μπορεί, σε μια πενταετία από τώρα, να πει «καταργώ τα ιδιωτικά πανεπιστήμια». Ακόμα κι αν το θέλει δεν θα την αφήσει η Ευρωπαική Ένωση. Ότι χάνεται με νόμους πλέον, μπορεί να ξανακερδηθεί μόνο με αίμα. Κι αυτό είναι κάτι που επίσης πρέπει να θυμίσουμε στην βάση: οσοι φοβούνται να εκτεθούν σήμερα, αύριο θα αναγκαστούν να βγουν στο κλαρί. Στο κλαρί, όχι για την αναρχία και τον κομμουνισμό, αλλα για τα απολύτως αυτονόητα, όπως να μπορεί να γίνει καλά ο φτωχός αν αρρωστήσει και να μπορεί το παιδί του να μορφωθεί.
Αργήσαμε, και τώρα πρέπει να τρέξουμε.
