Των MARY GREEN SWIG, STEVEN L. SWIG, DAVID A. BERGERON ΚΑΙ RICHARD J. ESKOW

Η δημοκρατική αρχή της εκπαίδευσης χωρίς δίδακτρα στη χώρα μας, προηγείται της ίδρυσης των Ηνωμένων Πολιτειών. Το πρώτο δημόσιο σχολείο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση υπήρξε στο Massachusetts Bay Colony το 1635, και το νομοθετικό του σώμα δημιούργησε το Harvard College το επόμενο έτος για να καταστήσει την εκπαίδευση διαθέσιμη σε όλους τους ειδικευμένους μαθητές. Ακόμη και πριν την επικύρωση του Συντάγματος, το Συνέδριο Συνομοσπονδίας θέσπισε το Land Land Ordinance του 1785 , το οποίο απαιτούσε απο τους νεοσύστατους δήμους σε περιοχές που παραχωρήθηκαν από τους Βρετανούς, να δώσουν ένα οικόπεδο για ένα δημόσιο σχολείο. Πέρασε επίσης τα βορειοδυτικά διατάγματα, τα οποία όριζαν τις οδηγίες σε σχέση με το πώς οι περιοχές μπορούν να γίνουν πολιτείες. Μεταξύ αυτών των κατευθυντήριων γραμμών ήταν η απαίτηση ίδρυσης δημόσιων πανεπιστημίων και η προϋπόθεση ότι «τα μέσα εκπαίδευσης θα ενθαρρύνονται για πάντα». Αφού το έθνος κήρυξε ανεξαρτησία, ο Τόμας Τζέφερσον υποστήριξε ένα επίσημο εκπαιδευτικό σύστημα χρηματοδοτούμενο μέσω των φορολογήσεων από την κυβέρνηση.

Το όραμα του Τζέφερσον διαμορφώθηκε για περισσότερο από έναν αιώνα, καθώς οι πολιτειακές και τοπικές κυβερνήσεις άρχισαν να δημιουργούν δημοτικά σχολεία και στη συνέχεια γυμνάσια. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ασχολήθηκε με την τριτοβάθμια εκπαίδευση τον 19ο αιώνα, με τη δημιουργία κολλεγίων και άλλων ιδρυμάτων, που χρησιμοποιούνται κυρίως για τη διδασκαλία πάνω στη γεωργία αλλά και την εκπαίδευση μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Αυτά τα ιδρύματα δημιούργησαν ευκαιρίες για άτομα που είχαν από καιρό αποκλειστεί από τη εκπαίδευση, συμπεριλαμβανομένων πρώην Αφροαμερικανών σκλάβων και φτωχών ανθρώπων όλων των φυλών.

Τα κρατικά πανεπιστήμια και τα κολέγια επεκτάθηκαν επίσης γρήγορα. Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, σε πολλές αμερικανικές πολιτείες η εκπαίδευση παρεχόταν σε χαμηλό κόστος ή χωρίς καθόλου δίδακτρα. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση στράφηκε και πάλι στην εκπαίδευση για να δώσει ευκαιρίες στους πολίτες της και να συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη όλων. Το GI Bill πλήρωσε δίδακτρα για 8 εκατομμύρια ανθρώπους, ανεξάρτητα από τις οικονομικές δυνατότητες του καθενός, το οποίο βοήθησε στη δημιουργία μιας ισχυρής μεσαίας τάξης και συνέβαλε στην άνθιση της οικονομίας τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Ενώ αυτές οι ευκαιρίες εξακολουθούσαν να μην δίνονται σε πολλούς ανθρώπους λόγω του ρατσισμού, οι προσπάθειες για την ελεύθερη πρόσβαση των έγχρωμων ανθρώπων στην εκπαίδευση, συνεχίστηκαν.

Η εποχή του Ρέιγκαν οδήγησε στην πεποίθηση ότι το πρόγραμμα της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης της εκπαίδευσης, εμπόδισε τα όνειρα των ανθρώπων και πρέπει να μειωθεί σοβαρά η μέριμνα. Τα δημόσια αγαθά θεωρήθηκαν επενδύσεις, καθαρά οικονομικής φύσης. Για αυτούς τους λόγους, μεταξύ άλλων, ένα έθνος που είχε επεκτείνει τη χρηματοδότηση της δημόσιας εκπαίδευσης για αιώνες, αποφάσισε να αλλάξει αυτή την κατάσταση. Αντί να χρηματοδοτεί την τριτοβάθμια εκπαίδευση με βάση την αρχή ότι μας ωφελεί όλους, η χώρα άρχισε να μεταφέρει το κόστος σε μεμονωμένους μαθητές.

Στη δεκαετία του 1950, ως μέρος του Εθνικού Νόμου για την Εκπαίδευση στην Άμυνα, τα φοιτητικά δάνεια δημιουργήθηκαν ως πείραμα στην κοινωνική μηχανική. Ανησυχώντας για τον ανταγωνισμό με τη Σοβιετική Ένωση, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής ήθελαν να αυξήσουν τις ικανότητες των μαθητών στα μαθηματικά και τις επιστήμες. Για να γίνει αυτό, η χώρα χρειαζόταν περισσότερους εκπαιδευτικούς. Έτσι, οι νομοθέτες προσέφεραν δάνεια σε φοιτητές, με την ευκαιρία να ακυρωθεί το μισό από το δάνειο μετά από 10 χρόνια εάν γίνονταν δάσκαλοι.

Το πείραμα απέτυχε. Οι ερευνητές δεν μπόρεσαν να αποδείξουν ότι το πρόγραμμα φοιτητικών δανείων οδήγησε περισσότερους ανθρώπους να γίνουν εκπαιδευτικοί, παρά τις πολλές προσπάθειες να το κάνουν. Το πείραμα ήταν επίσης σκληρό. Με την πάροδο των ετών, το πρόγραμμα φοιτητικών δανείων επεκτάθηκε, με τον ισχυρισμό ότι η προσωπική επένδυση ενός μαθητή στην εκπαίδευσή του ήταν μια «επένδυση» που θα αποδίδει υψηλότερους μισθούς. Οι τράπεζες και άλλοι ιδιωτικοί δανειστές μπήκαν στη διαδικασία και τους δόθηκαν σημαντικά κίνητρα και επιδοτήσεις για την έκδοση φοιτητικών δανείων, χωρίς να ληφθεί υπόψη το βάρος που επιβάλλεται στον φοιτητή. Αυτή η οικονομική ευκαιρία δόθηκε σε τραπεζικά συμφέροντα που ήταν ήδη πλούσια, με λίγη σκέψη για την επακόλουθη ζημιά σε ένα οικονομικά βιώσιμο μέλλον.

Οι υποστηρικτές της χρηματοδότησης του κόστους της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης υποστήριξαν ότι ήταν φθηνότερο να δανείζουν χρήματα στους φοιτητές από ό, τι για τις ομοσπονδιακές και κρατικές κυβερνήσεις να παρέχουν επιχορηγήσεις για την εκπαίδευσή τους, ακόμη και μετά την καταβολή επιδοτήσεων στον ιδιωτικό τομέα για τα δάνεια τους. Μια ολόκληρη βιομηχανία μεγάλωσε γύρω από αυτήν τη διαδικασία. Δημιουργήθηκαν κρατικοί και μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί εγγυήσεων για την ασφάλιση των δανείων. Αυτοί οι οργανισμοί πληρώθηκαν, ανεξάρτητα από το τι: όταν εκδόθηκαν δάνεια, όταν τα δάνεια καθυστέρησαν, όταν οι δανειολήπτες αθετούσαν τις υποχρεώσεις τους, και όταν εισπράττονταν με χρεωστικά δάνεια.

Σε απάντηση, τα περισσότερα κράτη δημιούργησαν εγγυητικά πρακτορεία, ώστε να μπορούν να βγάλουν λεφτά από άτομα που χρειάστηκαν να δανειστούν για να πληρώσουν για ολοένα αυξανόμενα δίδακτρα. Τώρα, τα κράτη είχαν ένα επιπλέον κίνητρο για τη μείωση της χρηματοδότησης για τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όχι μόνο θα εξοικονομούσαν δαπάνες, αλλά θα μπορούσαν να αυξήσουν την ανάγκη δανεισμού των μαθητών, γεγονός που αύξησε τα έσοδά τους. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτοί οι οργανισμοί εγγυήσεων δεν χειρίζονται τα δάνεια οι ίδιοι. Μεταβιβάζουν το έργο σε ιδιώτες συλλέκτες χρέους που παίρνουν τέλη είσπραξης και είναι επιθετικοί στη διαχείριση των υποθέσεων.

Το σύστημα πήρε τη δική του ζωή. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, τα φοιτητικά δάνεια είχαν ξεπεράσει τις επιχορηγήσεις για τη χρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης των φοιτητών. Αλλά ένα σύστημα που βασίζεται στη χρηματοδότηση χρέους λειτουργεί μόνο εάν οι δανειολήπτες αποπληρώσουν τα δάνεια τους. Αυτό οδήγησε το Κογκρέσο να κάνει το σύστημα ακόμη πιο σκληρό με τις Τροποποιήσεις Πτώχευσης και την Ομοσπονδιακή Νομοθεσία του 1984, η οποία απαλλάσσει τα φοιτητικά δάνεια από τη διαδικασία πτώχευσης και υπέβαλε τους δανειολήπτες σε δρακόντεια εργαλεία συλλογής. Αυτά τα εργαλεία περιελάμβαναν κατάσχεση μισθών χωρίς δικαστική απόφαση και κατάσχεση επιταγών Κοινωνικής Ασφάλισης και επιστροφών φόρου. Οι κυβερνήσεις Κλίντον και Ομπάμα προσπάθησαν να μειώσουν ελαφρώς το βάρος επιτρέποντας στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να δανείζει απευθείας στους φοιτητές, ενώ εισήγαγε επιλογές αποπληρωμής βάσει εισοδήματος, αλλά η βασική σκληρότητα του συστήματος παραμένει αμετάβλητη σήμερα.

Είναι καιρός να αναγνωρίσουμε ότι το σκληρό πείραμα στη χρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μέσω φοιτητικών δανείων έχει αποτύχει. Έχει συλλάβει 46 εκατομμύρια ανθρώπους και τις οικογένειές τους σε παγίδα φοιτητικών δανείων, συμπεριλαμβανομένων ατόμων που έλαβαν επαγγελματική κατάρτιση, και εξασθένησε την οικονομική δύναμη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το αναπόφευκτο χρέος είναι ο κύριος παράγοντας της κοινωνικής κατάρρευσης . Έχει επιδεινώσει το χάσμα του φυλετικού πλούτου και εξασθένισε ολόκληρη την οικονομία, καθώς οι κάτοχοι χρέους εμποδίζονται να αγοράσουν σπίτια ή καταναλωτικά αγαθά, να ξεκινήσουν οικογένειες ή να ανοίξουν νέες επιχειρήσεις. Ήρθε η ώρα να επαναφέρετε χρήματα για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και να ακυρώσετε το φοιτητικό χρέος για τα θύματα αυτού του αποτυχημένου πειράματος.

Μάθετε περισσότερα στο Freedom to Prosper .

Αυτό το άρθρο συντάχθηκε από το Economy for All , ένα έργο του Independent Media Institute.

Η Mary Green Swig είναι ανώτερος συνεργάτης του Advanced Leadership Initiative στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και συνιδρυτής του Freedom to Prosper .

Ο Steven L. Swig είναι ανώτερος συνεργάτης στο Advanced Leadership Initiative στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και συνιδρυτής του Freedom to Prosper .

Ο David A. Bergeron είναι ανώτερος συνεργάτης για μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Κέντρο για την Αμερικανική Πρόοδο . Ο Bergeron υπηρέτησε προηγουμένως ως αναπληρωτής βοηθός γραμματέας για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Υπουργείο Παιδείας των ΗΠΑ.

Ο Richard J. Eskow είναι ανώτερος σύμβουλος για την υγεία και την οικονομική δικαιοσύνη στο Social Security Works . Είναι επίσης ο οικοδεσπότης του The Zero Hour , ενός κοινοποιημένου προοδευτικού ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού προγράμματος.