Στη μέγγενη της απόγνωσης, της ανέχειας και της εξαθλίωσης βρίσκονται τον τελευταίο καιρό οι κάτοικοι της Καρδίτσας και αρκετών ακόμα περιοχών, μετά τις μεγάλες πλημμύρες που προέκυψαν από την καταιγίδα «Ιανός». Η πληττόμενη βάση της κοινωνικής και ταξικής πυραμίδας χτυπημένη ανεπανόρθωτα από μια πανδημία που δε λέει να κοπάσει, αυτή τη φορά βρίσκεται αντιμέτωπη με την ορμητικότητα της φύσης. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα, οι κυκλώνες και οι καταιγίδες είναι της μόδας τα τελευταία χρόνια να αποκτούν ονόματα και προσωνύμια από τους επικοινωνιακούς δορυφόρους της πολιτικής και οικονομικής ελίτ, οι οποίοι έχουν βαλθεί να προσδώσουν σ΄αυτές μεταφυσικές ιδιότητες. Επικοινωνιακό έργο γνώριμο σε πολλούς και χιλιοπαιγμένο από όσους θέλουν να βγάλουν την ουρά τους απέξω, υποκρύπτοντας την ουσία των πραγμάτων και τις βασικές αιτίες που οδήγησαν χιλιάδες ανθρώπους στην ανέχεια τις τελευταίες ημέρες.
Τα κατεστραμμένα σπίτια, τις ρημαγμένες καλλιεργήσιμες εκτάσεις γης και τις βυθισμένες κάτω από το νερό συνοικίες είναι το λιγότερο αφελές να τις χρεώνουμε απλά σε μια ”θεομηνία” της φύσης. Για τους νεκρούς της πλημμύρας, όσους έχασαν τα σπίτια τους και εκτοπίστηκαν, όσων οι δουλειές μέσω των οποίων βιοπορίζονταν αποδιοργανώθηκαν πλήρως, για όλα αυτά υπάρχουν υπαίτιοι. Είναι το κράτος, το κεφάλαιο και το πολιτικό τους προσωπικό που απαξιοί τις ζωές των ανθρώπων της τάξης μας, βάζοντας άλλες προτεραιότητες στον πολιτικό τους ορίζοντα. Είναι εκείνη η τάξη των εκμεταλλευτών που κρίνει κοστοβόρα και περιττή την ύπαρξη αντιπλημμυρικών σχεδιασμών, υποδομών και έργων για την προστασία της ανθρώπινης ζωής μπροστά σε τέτοιες ακραίες καιρικές συνθήκες. Είναι η ίδια η ΕΕ που όλως τυχαίως, όταν πρόκειται για τον σχεδιασμό τέτοιων έργων, δεν φαίνεται και ιδιαίτερα ριψοκίνδυνος επενδυτικός παίκτης, μιας και δεν επιφέρουν ιδιαίτερα κέρδη για τους επιχειρηματικούς μονοπωλιακούς τους ομίλους. Είναι η αδηφαγία και η ληστρικότητα του κεφαλαίου που λεηλατεί τον φυσικό κόσμο, χτίζοντας αυθαίρετες εγκαταστάσεις, μπαζώνοντας ποτάμια και αποψιλώνοντας ολόκληρες δασικές εκτάσεις. Είναι η χαοτική χωροταξική ανάπτυξη και δόμηση των αστικών κέντρων.
Την ίδια ώρα που το κράτος, οι Περιφέρειες και οι Δήμοι δεν διαθέτουν χρήματα για τον σχεδιασμό αντιπλημμυρικών έργων και υποδομών, οι δαπάνες για την στρατιωτική θωράκιση του ελληνικού κράτους και την αγορά υπερσύγχρονου πολεμικού εξοπλισμού εκτοξεύονται στα ύψη. Την ίδια ώρα που οι αρμόδιοι δεν διαθέτουν χρήματα για την οικονομική αποζημίωση των χιλιάδων πληγέντων, ψηφίζονται μέτρα για την οικονομική ελάφρυνση των καπιταλιστών, την οικονομική ενίσχυση κάθε λογής ιδιωτικών πρωτοβουλιών και το τάισμα των καναλαρχών με υπέρογκα ποσά.
Μετά τον οποιονδήποτε κυκλώνα, η τάξη μας είναι αυτή που καλείται να επιδιορθώσει τις ζημιές και να πληρώσει τα ”σπασμένα” που αφήνουν τέτοια φαινόμενα στο πέρασμα τους. Η τάξη μας είναι αυτή που βρισκόμενη στο έλεος της κατάστασης, καλείται να ξανασταθεί στα πόδια της, δίνοντας μάχη από το μηδέν για να μπορέσει να επιβιώσει. Το κομμένο ρεύμα, το διαλυμένο σύστημα ύδρευσης, τα κατεστραμμένα σπίτια, οι εγκλωβισμένες περιοχές που είναι καταποντισμένες κάτω από τόνους λάσπης και νερού και οι αποδιοργανωμένες παραδοσιακές ασχολίες, είναι η πραγματικότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι της τάξης μας την επόμενη ημέρα.
Οι πληγέντες κάτοικοι της Καρδίτσας το γνωρίζουν αυτό καλύτερα από όλους μας. Σε μια πόλη όπου οι πλημμύρες είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα για τους κατοίκους της και δεν έχουν ληφθεί ούτε τα στοιχειώδη αντιπλημμυρικά μέτρα εδώ και δεκαετίες, όπου οι αγώνες των κατοίκων για την υπεράσπιση των Αγράφων ενάντια στα σχέδια των μεγαλοεπενδυτών για την εγκατάσταση Αιολικών Πάρκων διώκονται και καταστέλλονται από τους κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς, είναι αναγκαίο περισσότερο από ποτέ να εκφράσουμε έμπρακτα και υλικά την αλληλεγγύη μας στους πληγέντες.
Εμείς από το δικό μας μετερίζι καλούμαστε να αναγνωρίσουμε ότι τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, απέναντι σε ένα χρεοκοπημένο σύστημα που το μόνο που έχει να μας επιφυλάξει είναι φτώχεια, εξαθλίωση και θάνατος, θα πρέπει να επιστρατεύσουμε τα όπλα του αγώνα, της αλληλεγγύης και της εφευρετικότητας. Από την ανάληψη πρωτοβουλιών για τη σύσταση δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, οργανωμένων στην βάση των υλικών μας αναγκών και των ταξικών μας συμφερόντων, μέχρι τους διεκδικητικούς ταξικούς αγώνες για την οικονομική ελάφρυνση των πληγέντων, την περίθαλψη τους και την ύπαρξη αντιπλημμυρικών έργων για την αντιμετώπιση τέτοιων ακραίων καιρικών φαινομένων, η μάχη θα πρέπει να δοθεί σε όλα τα μέτωπα. Όσο είμαστε καθηλωμένοι, περιμένοντας μοιρολατρικά κάποιο θαύμα εξ ουρανού, τόσο ο χρόνος θα κυλά εις βάρος μας. Μια μερίδα των εκμεταλλευομένων στάθηκε και συνεχίζει να στέκεται αντάξια των περιστάσεων μετά το ξέσπασμα της πανδημίας, επιδεικνύοντας τα πιο πηγαία αντανακλαστικά που χαρακτηρίζουν την κοινωνική υπόσταση του ανθρώπου, αυτά της συνεργασίας, της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας. Μιας αλληλεγγύης που παρότι εκφράζεται στρεβλά πολλές φορές, μέσα από τα φίλτρα της κυριαρχίας, είναι υπαρκτή και καλούμαστε να την ενισχύσουμε και να την κάνουμε καθολικό πρόταγμα. Η εμπειρία που αποκομίσαμε το τελευταίο διάστημα, μας διδάσκει ότι ο λαός σώζει τον λαό, στεκόμενοι ο ένας στο πλάι της άλλης. Γιατί το μόνο που έχουμε σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς είναι ο ένας, την άλλη.
