Εθνοτική Μηχανιστική: Η πολιτική των γκέτο της Δανίας

Η ίδια η λέξη είναι χαλαρή, αλλά έχει γίνει κανονικοποιημένη πολιτική αξία στη Δανία. Από το 2010, η δανική κυβέρνηση κατέφυγε στη  δημιουργία «λιστών γκέτο»  επισημαίνοντας περιοχές ως κοινωνικά προβληματικές για το κράτος. Το 2018, το κοινοβούλιο της χώρας ψήφισε νόμους «γκέτο» για να ρυθμίσει περαιτέρω τη ζωή των ατόμων που κατοικούν σε διάφορες περιοχές της πόλης, εστιάζοντας στη φυλετική και εθνοτική καταγωγή τους. Η νομοθεσία αποτελεί την αιχμή του δόρατος της πρωτοβουλίας «Μια Δανία χωρίς παράλληλες κοινωνίες – Χωρίς Γκέτο το 2030». ο στόχος του: «μη-δυτικοί» κάτοικοι που υπερβαίνουν το κοινωνικό καθολικό επικεντρωνόμενοι σε διάφορα περιβάλλοντα της πόλης.

Το «πακέτο γκέτο», που  περιλαμβάνει πάνω από 20 διαφορετικά καταστατικά , παρέχει στην κυβέρνηση την εξουσία να ορίσει διάφορες γειτονιές ως «γκέτο» ή «σκληρά γκέτο». Αυτή η άσχημη διατύπωση προορίζεται να έχει συνέπειες για τον πολεοδομικό σχεδιασμό, λαμβάνοντας υπόψη το ποσοστό των μεταναστών και των απογόνων που είναι παρόντες σε αυτήν την περιοχή «μη δυτικού υποβάθρου». Μία Δανέζικη επιχείρηση μέσων μαζικής ενημέρωσης, αποφεύγοντας επιμελώς τα ανατριχιαστικά στοιχεία της πολιτικής, το  είδε  ως το «μεγαλύτερο κοινωνικό πείραμα του αιώνα».

Οι γραφειοκράτες εξετάζουν τα εξής: τον αριθμό των κατοίκων (άνω των 1.000). ένα ανώτατο όριο 50% των «μη Δυτικών» · και εάν η γειτονιά πληροί οποιοδήποτε από τα τέσσερα κριτήρια, δηλαδή την απασχόληση, την εκπαίδευση, το εισόδημα και την εγκληματικότητα. Κάτι τέτοιο επιτρέπει στις αρχές να εκδιώξουν τους κατοίκους, να κατεδαφίσουν κτίρια και να αλλάξουν τον χαρακτήρα της γειτονιάς, μια μορφή καθαρισμού που έχει ανατριχιαστικούς ιστορικούς συνειρμούς. Στο επίκεντρο αυτής  της προσπάθειας είναι  να μειωθεί το απόθεμα της «κοινής οικογενειακής στέγασης» – κατά 40% σε σκληρά γκέτο έως το 2030 – που υποτίθεται ότι είναι διαθέσιμο σε όλους με βάση τις αρχές της προσιτής τιμής, της δημοκρατίας και της ισότητας.

Ο προβληματικός προσδιορισμός των ανθρώπων «μη δυτικού υποβάθρου» είναι επίσης μία ρατσιστική και βίαιη δημόσια πολιτική. Πρόκειται για ένα μέτρο που εισάγει διακρίσεις και αντιτίθεται  στις προσπάθειές  να αντιμετωπιστεί ο οικιακός διαχωρισμός και να ενισχυθεί η κοινωνική συνοχή». Στόχος που  συνεπάγεται την κατάργηση όρων όπως το «γκέτο» και το «μη-δυτικό» και την κατάργηση διατάξεων με άμεσες ή έμμεσες επιπτώσεις που εισάγουν διακρίσεις «στους πρόσφυγες, τους μετανάστες και τους κατοίκους των« γκέτο ».

 Η χρήση των «απογόνων» υποδηλώνει επίσης τη σημασία της γραμμής αίματος που θα φαινόταν απολύτως λογική για τους Ναζί συντάκτες των Νόμων της  Νυρεμβέργης . Οι γερμανικοί νόμοι, που ανακοινώθηκαν το 1935, δεν αναφέρθηκαν στα κριτήρια της θρησκείας για τον ορισμό ενός «Εβραίου», επισήμαναν απλώς τη σημασία της ύπαρξης τριών ή τεσσάρων γενεών εβραίων παππούδων. Κάνοντας το στόχευσαν αυτούς που οι παππούδες τους είχαν ασπαστεί το χριστιανισμό ή τον αθεϊσμό. Πρώτα ήρθαν τα συναισθήματα. και ήρθαν οι νόμοι.

Αυτή η μη εξαργυρώσιμη κατάσταση έχει σταθερές, ενοχλητικές συνέπειες, το «Πακέτο Γκέτο» της Δανίας, όπως το θέτει η ACFC  , «στέλνει ένα μήνυμα που μπορεί να έχει αντίθετη επίδραση στο αίσθημα του ότι ανήκουν και αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της δανικής κοινωνίας». Η Σύμβαση-πλαίσιο για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων (ACFC), προέτρεψε επίσης ότι η Δανία πρέπει να «επανεξετάζει τις έννοιες« μετανάστες και απόγονοι μεταναστών δυτικής προέλευσης »και« μετανάστες και απόγονοι μεταναστών μη δυτικής προέλευσης ».»

Από την πλευρά του, το Υπουργείο Εσωτερικών και Στέγασης βρίσκει το «Πακέτο Γκέτο» πάνω απ ‘όλα, απλώς ως θέμα στατιστικής τήρησης βιβλίων. Χρησιμοποιώντας το “μη δυτικό” ως δείκτη που υιοθετήθηκε για να διακρίνει τα κράτη της ΕΕ, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ανδόρα, την Ισλανδία, το Λιχτενστάιν, το Μονακό, τη Νορβηγία, τον Άγιο Μαρίνο, την Ελβετία, το κράτος του Βατικανού, τον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. «Όλες οι άλλες χώρες», ανέφερε το υπουργείο  σε μια δήλωση , «είναι μη δυτικές χώρες»

Πέρυσι, το Mjølnerparken, ένα έργο στέγασης στην περιοχή Nørrebro της Κοπεγχάγης, έγινε αντικείμενο έντονου ενδιαφέροντος για την εφαρμογή των νόμων του Γκέτο. Με το 98 τοις εκατό των 2.500 κατοίκων να είναι μετανάστες ή τα παιδιά των μεταναστών, με ένα καλό αριθμό από αυτούς να προέρχεται από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, ο χαρακτηρισμός του «σκληρού γκέτο» ήταν τυπική. Δόθηκαν υποσχέσεις για πωλήσεις διαμερισμάτων, απειλώντας αποτελεσματικά την έξωση των ενοικιαστών.

Αυτές οι ενέργειες προτάθηκαν παρά τις συνεχιζόμενες νομικές διαδικασίες εναντίον του Υπουργείου Εσωτερικών και Στέγασης από πληγέντες κατοίκους, με τους  κατοίκους να υποστηρίζουν  ότι τα μέτρα παραβιάζουν τα δικαιώματα στην ισότητα, το σεβασμό για την κατοικία, την περιουσία και την ελευθερία επιλογής της κατοικίας τους.

Τρεις εισηγητές από τα Ηνωμένα Έθνη προειδοποίησαν επίσης   ότι η πώληση δεν πρέπει να προχωρήσει καθώς υπάρχουν νομικές διαδικασίες εν εξέλιξη. «Δεν έχει σημασία αν κατέχουν ή νοικιάζουν, όλοι οι κάτοικοι θα πρέπει να έχουν ένα βαθμό ασφάλειας, η οποία εγγυάται νομική προστασία από την αναγκαστική έξωση, την παρενόχληση και άλλες απειλές.»

Τέτοιες πολιτικές τείνουν να καταναλώνουν το λόγο για την εφαρμογή τους. Τα μειονεκτήματα και ο στιγματισμός επιβάλλονται, όχι μειωμένα. Ο πρώην νομοθέτης Özlem Cekic  επεξηγεί ότι το πακέτο. «Δεν έχει δημιουργηθεί μόνο για να χτυπήσει τις μουσουλμανικές ομάδες και τις ομάδες μεταναστών αλλά και την εργατική τάξη. Πολλοί άνθρωποι στα «γκέτο», δεν έχουν οικονομική σταθερότητα ».

Το Υπουργείο  αντέδρασε  στις διαμαρτυρίες με προτάσεις που φαινομενικά μεταρρυθμίζουν τη νομική δέσμη. Η λέξη «γκέτο», για παράδειγμα, θα αφαιρεθεί και το μερίδιο των ατόμων που δεν ανήκουν στο δυτικό περιβάλλον στην κοινωνική στέγαση θα μειωθεί στο 30% εντός 10 ετών. Εκείνοι που μετακινούνται από τις περιοχές θα μεταφερθούν σε άλλα μέρη της χώρας. Σύμφωνα με τη Nanna Margrethe Kusaa του Δανικού Ινστιτούτου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, «τα κριτήρια εθνοτήτων επικεντρώνονται περισσότερο σε αυτό από ό, τι πριν». Αξιωματούχοι απλώς βελτίωσαν την προκατάληψη σε μια από τις πιο ανησυχητικές περιπτώσεις της εθνοτικής μηχανικής στην Ευρώπη. Σε αυτό, ο Cekic έχει μια  δυσοίωνη προειδοποίηση : «Πώς μπορείτε να περιμένετε [οι μετανάστες] να είναι πιστοί σε μια χώρα που δεν τους αποδέχεται όπως είναι;»

Το άρθρο είναι του Binoy Kampmark και δημοσιεύτηκε στο   counterinformation.wordpress.com, στις 25 Απρίλη, 2021