11 Ιούνη 2020: Διεθνής ημέρα αλληλεγγύης στον Μάριο Μάισον και τους μακροχρόνια κρατουμένους αναρχικούς

Στα 16 χρόνια που διαρκεί αυτή η παράδοση, η 11η Ιουνίου διευκόλυνε την υποστήριξη και τη δράση εμπνευσμένη από φυλακισμένους αναρχικούς – από θορυβώδης διαδηλώσεις έξω από φυλακές έως νύχτες γραφής συνθημάτων αλληλεγγύης, από εράνους έως εμπρησμούς. Η καθιέρωση αυτής της ημέρας είναι ένας τρόπος να θυμόμαστε τους αναρχικούς που εκτίουν ποινές μακράς φυλάκισης, δημιουργώντας υποστήριξη για αυτούς και εμπνέοντας δράσεις αλληλεγγύης.

Επειδή οι κοινωνικοί αγώνες περνούν μέσα και έξω απο τους τοίχους, αυτή η μέρα είναι ένας τρόπος να διασφαλιστεί ότι οι φυλακισμένοι σύντροφοί μας δεν θα ξεχαστούν. Η 11η Ιουνίου είναι ένας τρόπος καταπολέμησης της λησμονιάς , μια προσπάθεια να διατηρηθεί μια συνέχεια στην μνήμη του αναρχικού χώρου. Η 11η Ιουνίου είναι μια μέρα κατά της λήθης.

Το πλαίσιο της 11ης Ιουνίου του τρέχοντος έτους είναι ένα πλαίσιο στο οποίο οι ζωές μας έχουν πιεστεί από την νέα κανονικότητα. Ένας τρομακτικός χρόνος, αλλά και ένας χρόνος για καινοτομία. Και μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή για να θυμόμαστε και να υποστηρίζουμε τους φυλακισμένους αγαπημένους μας. Ενώ τα αιτήματα για απελευθέρωση ατόμων από φυλακές και εγκαταστάσεις κράτησης κατά τη διάρκεια της πανδημίας γίνονται δυνατότερα και έχουν κάποια επιτυχία, είναι πιθανό ότι πολλά από τα ονόματα των συντρόφων μας δεν θα περιλαμβάνονται στη λίστα για πρόωρη απελευθέρωση. Αυτό σημαίνει ότι οι μακρές ποινές τους και η ήδη αποτρόπαια υγειονομική περίθαλψη και κακομεταχείριση θα μπορούσαν να έχουν ακόμη χειρότερες συνέπειες για αυτούς.

Η νέα μας καθημερινή ζωή και οι απαντήσεις μας στην πανδημία μπορούν να φέρουν μαζί τους τη μνήμη και την υποστήριξη των φυλακισμένων αναρχικών. Όπου εργαζόμαστε λιγότερες ώρες, μπορούμε να  γράψουμε περισσότερα γράμματα . Όπου τα παιδιά μας μαθαίνουν τώρα από το σπίτι, μπορούμε να συμπεριλάβουμε τα ονόματα των κρατουμένων σε μαθήματα σχετικά με το θάρρος και την καταστολή του κράτους. Όπου παραδίδουμε τα έργα αμοιβαίας βοήθειας, μπορούμε να εμπνεύσουμε τους συντρόφους μας και να επικαλεστούμε τις συνεισφορές και τις αναμνήσεις τους.

Τον περασμένο χρόνο, ο  Κόνορ Στίβενς των Κλίβελαντ 4 , όλα τα εναπομείναντα μέλη της  ομάδας ανταρτών της  Conspiracy Cells of Fire στην Ελλάδα και η  Tamara Sol  στη Χιλή απελευθερώθηκαν από τη φυλακή.

Ο Eric King  όμως εξακολουθεί να βρίσκεται σε διαχωρισμό και τώρα αντιμετωπίζει μια κατηγορία 20 ετών σχετικά με ενέργειες αυτοάμυνας που έκανε το 2018. Η ομάδα υποστήριξης του ξεκίνησε  ένα ταμείο νομικής άμυνας και ο δικηγόρος του υπέβαλε πρόταση τον Μάρτιο για ακρόαση σχετικά με κακοποίηση εναντίον του .

Η Άννα Μπενιαμίνο  ξεκίνησε απεργία πείνας ενάντια στις ιδιαίτερα καταπιεστικές συνθήκες φυλάκισης τον Μάιο του 2019. Ο  Άλφρεντο Κόσπιτο  και άλλοι φυλακισμένοι αναρχικοί στην Ιταλία συμμετείχαν αργότερα σε αυτήν την απεργία πείνας. Ο Alfredo ανέφερε ότι αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας που σχετίζονται με την απεργία.

Ο Μάικλ Κίμπερ  τέθηκε σε απομόνωση αφού υπερασπίστηκε έναν κρατούμενο από τον ξυλοδαρμό από φρουρούς. Τον Φεβρουάριο, αυτός και η ομάδα υποστήριξης του ξεκίνησαν  μια εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων  για αμοιβή δικηγόρου για να ανατρέψει την καταδίκη του. Ο Τζέρεμι Χάμοντ  κλήθηκε τον Οκτώβριο για να καταθέσει στην ίδια μεγάλη κριτική επιτροπή που φυλάκιζε ξανά την Τσέλσι Μάνινγκ. Και οι δύο αρνήθηκαν να καταθέσουν. Τον Μάρτιο, ο Τζέρεμι επέστρεψε ξανά στο ομοσπονδιακό σύστημα φυλακών.

Στη Λίζα  της υπόθεσης ληστείας τράπεζας του Άαχεν αφαιρέθηκαν πρόσφατα από τον δικαστή της φυλακής οι ημερήσιες άδειες ώστε να μην μπορεί να εγκαταλείψει τη φυλακή τα σαββατοκύριακα και κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Καθώς τα μέλη των  αγώνων της δεκαετίας του ’60 και του ’70  ολοκληρώνουν τις ποινές τους, και οι νεότεροι αντάρτες των πρόσφατων αγώνων αναδύονται από μικρότερα στάδια στη φυλακή, μπορούμε να συνδεθούμε μαζί τους σε αμοιβαία εμπλουτισμένες σχέσεις. Η πρόκληση της απελευθέρωσης από τη φυλακή μπορεί να μετριαστεί από μια ισχυρή κοινότητα υποστήριξης. κοινότητες υποστήριξης μπορούν να εμβαθύνουν τη δική τους κατανόηση της φυλακής με την άμεση αλληλεπίδραση με πρώην κρατούμενους. Αυτές οι σχέσεις μπορούν να ενισχύσουν κάθε έναν από τους συμμετέχοντες και να επεκταθούν πέρα ​​από τη μορφή νέων δραστηριοτήτων και πρωτοβουλιών για να απελευθερώσουν εκείνους που εξακολουθούν να κρατούνται.

Μια σημαντική και συχνά παραμελημένη πτυχή της στήριξης των κρατουμένων είναι η βοήθεια στις οικογένειες των φυλακισμένων. Τα μέλη της οικογένειας – που συχνά αποτελούν την κύρια ή μοναδική βάση στήριξης ενός κρατουμένου – φέρουν τις συναισθηματικές, οικονομικές και ψυχικές δυσκολίες των αγαπημένων τους πίσω από τα κάγκελα. Το υπερβολικό κόστος των νομικών επιβαρύνσεων, των τηλεφωνικών κλήσεων και των επισκέψεων ασκεί υπερβολική πίεση σε εκείνους που, στις περισσότερες περιπτώσεις, αγωνίζονται ήδη για να καλύψουν τις ανάγκες τους. Η κοινωνική απομόνωση, που αφήνει τους περισσότερους από εμάς να νιώθουμε χαμένοι, μπορεί να είναι μια κόλαση για εκείνους των οποίων οι στενοί σύντροφοι έχουν απαχθεί από το κράτος και που δεν διαθέτουν κοινότητες υποστήριξης. Αυτοί οι αγώνες συνεχίζονται και μετά απο όταν οι κρατούμενοι απελευθερώνονται, με τους φίλους και την οικογένεια να προσπαθεί να τους βρει δουλειά για να ζήσουν, βοήθεια σχετικά με την αναστολή ή άλλες μορφές διάχυτης κράτησης, κλπ  Το  Project FANG παρέχει οικονομική στήριξη στις οικογένειες και τους φίλους των φυλακισμένων απελευθέρωσης ζώων και γης, επιτρέποντάς τους να επισκεφθούν τους φυλακισμένους αγαπημένους τους. Το  Rosenberg Fund for Children  παρέχει βοήθεια στα παιδιά των ακτιβιστών που στοχεύουν το κράτος. Εκτός από την υποστήριξη αυτών των έργων, ενθαρρύνουμε τους αναρχικούς να δημιουργήσουν σχέσεις με τις οικογένειες των αναρχικών κρατουμένων: ορισμένοι μπορεί να μην μοιράζονται τις ιδέες μας (αν και πολλοί το κάνουν!), Αλλά μοιράζονται την επιθυμία μας να δουν τα αγαπημένα τους άτομα στη φυλακή να επιβιώσουν και να ευδοκιμήσουν.

Καθώς ο κόσμος βυθίζεται περαιτέρω στην κρίση, είμαστε όλο και λιγότερο ικανοί να αποφύγουμε ερωτήματα σχετικά με το πώς ζούμε, τι είδους σχέσεις δημιουργούμε μαζί και τι κόσμους θέλουμε να κατοικήσουμε. Από τη μία πλευρά, υπάρχει συνεχώς αυξανόμενη κρατική ισχύς, η δουλεία του ατόμου στο τεχνολογικό σύστημα και η ατομική μοναξιά της σύγχρονης ζωής. Από την άλλη, υπάρχουν πολύπλοκες και δύσκολες δυνατότητες αποκεντρωμένου τρόπου ζωής στους οποίους η ατομική ελευθερία και οι κοινές χαρές αναμιγνύονται σε μια αλχημεία που επιβεβαιώνει και τα δύο. Οι δεσμοί μας, γαλουχημένοι απο χρόνια κοινής ζωής και αγώνων, μπορούν να αποτελέσουν την αφετηρία για αυτές τις νέες μορφές ύπαρξης. Εκείνοι που βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα – που τους έχουμε κρατήσει παρόντες μαζί μας στα οικόπεδα των κήπων μας και στις περιπλανήσεις των δασών, στις μελωδίες των τραγουδιών μας και στην αδρεναλίνη της νυχτερινής μας δουλειάς – είναι μέρος του νέου κόσμου που ελπίζουμε.