Αγγλία: Η επανάσταση των αγροτών: Johanna Ferrour

ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ. Οι ηγέτες της εξέγερσης των αγροτών, ο Wat Tyler, ο Jack Straw και ο John Ball ήταν θυμωμένοι. Αλλά η Johanna Ferrour τα είχε πέρει στο κρανίο!

Αρχικά δημοσιεύθηκε από το Class War .

Διαβάστε την πλήρη έκδοση του Class War Daily Πέμπτη 02 Ιουλίου 2020:   εδώ  (αρχείο pdf).

Στις 14 Ιουνίου 1381, οι αντάρτες έσυραν τον Λόρδο Καγκελάριο Σάιμον του Σαντμερι από τον Πύργο του Λονδίνου και τον αποκεφαλίστηκαν . Εξοργισμένοι από τον μισητό κεφαλικό φόρο , οι αντάρτες είχαν εισβάλει στο Λονδίνο αναζητώντας τον, λεηλατώντας και καίγοντας κτίρια καθώς βάδιζαν.

Ήταν ο αρχηγός της ομάδας που συνέλαβε τον Σάντμπερι και τον έσυρε στο ικρίωμα, διατάζοντας να αποκεφαλιστεί.

Το όνομά της ήταν Johanna Ferrour.

Στα δικαστικά έγγραφα περιγράφεται ως «επικεφαλής δράστης και ηγέτης των επαναστατών κακοποιών από το Κεντ». Διέταξε επίσης το θάνατο του ταμία, Robert Hales.

Εκτός από την καθοδήγηση των επαναστατών στο Λονδίνο, κατηγορήθηκε για την πυρπόληση του Savoy Palace – του μεγαλυτέρου αρχοντικού στο Λονδίνο εκείνη την εποχή – και για την κλοπή ενός σεντουκιού με χρυσό.

Γιατί λοιπόν οι γυναίκες όπως η Ferrour κρύβονται σε μεγάλο βαθμό από τη λαϊκή ιστορία, αλλά χαρισματικοί ηγέτες επαναστατών όπως ο «τρελός ιερέας» John Ball και Wat Tyler κυριαρχούν στα βιβλία της ιστορίας;

Μερικοί ιστορικοί προτείνουν τώρα ότι οι σεξιστικές στάσεις διαπέρασαν τη μεσαιωνική ιστορία. Μεταφράζοντας τα αρχεία των  Latin court  , η Sylvia Federico, αναπληρώτρια καθηγήτρια Αγγλικών στο Bates College, μπόρεσε να αποδείξει ότι οι γυναίκες ήταν συχνά στο επίκεντρο της εξέγερσης.

Από αρχεία που κρατήθηκαν στα Εθνικά Αρχεία στο Kew ανακάλυψε ότι έκαναν «σχεδόν τα πάντα» που έκαναν οι άνδρες – υποκίνησαν πλήθη, κυνηγούσαν τους εχθρούς τους και βαδίστηκαν στο Λονδίνο μαζί με τους άντρες.

«Δεν ντρεπόντουσαν να μαζέψουν ραβδιά, μπαστούνια και σανίδες και να τα χρησημοποιούν ενάντια στους καταπιεστές», λέει η Φεντερίκο.

Ένας τρίτος κεφαλικός φόρος το 1380 πυροδότησε την εξέγερση. Επιβλήθηκε φόρος τριών οκάδων πλιγούρι, ή ένα σελίνι σε άνδρες και γυναίκες, τόσο πλούσιες όσο και φτωχές.

Για έναν εργάτη αυτό ισοδυναμούσε με αμοιβή δύο εβδομάδων. Η αντίσταση στους φορολογούμενους εξαπλώθηκε και οι διαμαρτυρίες γρήγορα έγιναν αιματηρές.

Η εξέγερση τελείωσε μετά το θάνατο του ηγέτη των αγροτών, Wat Tyler.

Μια γυναίκα ηγέτης κατηγορήθηκε ότι ενθάρρυνε μια ομάδα να επιτεθεί στη φυλακή στο Maidstone του Κεντ, μια άλλη από τους κορυφαίους αντάρτες για να λεηλατήσουν αρκετά αρχοντικά, αφήνοντας τους υπηρέτες πολύ φοβισμένους ώστε να επιστρέψουν.

Η κλοπή, η λεηλασία και ο εκφοβισμός των γειτόνων ήταν περαιτέρω κατηγορίες. Αλλά εγκληματικές πράξεις όπως αυτη δεν σημειώθηκαν λόγω της λοξής ιστορίας, λέει η Federico.

Οι γυναίκες του Μεσαίωνα θεωρούνταν από τους σύγχρονους χρονογράφους και αργότερα ιστορικούς ως νοικοκυρές και μητέρες και δεν θεωρούνται πολιτικά ενεργές. Εάν ο ρόλος τους στη σύγκρουση είχε αναγνωριστεί ευρύτερα, η εξέγερση θα μπορούσε να φαινόταν πιο ασήμαντη, υποστηρίζει η Federico.

«Η συχνότητα και η σημασία της συμμετοχής των γυναικών είναι εντυπωσιακή σε σύγκριση με τη σιωπή των μελετητών για το θέμα.»

Ο ιστορικός και συγγραφέας Δρ John Ridgard είναι επίσης απογοητευμένος που υπάρχουν τόσο λίγες μελέτες για τη ζωή των αγροτών του μεσαίωνα.

Παρ ‘όλα αυτά, βρήκε αναφορά μόνο σε 70 αντάρτες στο Σάφολκ. Οι γυναίκες επαναστάτριες ήταν σίγουρα η μειονότητα, μόλις 4% στο Σάφολκ, αλλά έπαιξαν ωστόσο σημαντικό ρόλο, λέει η Federico.

Υπήρχαν μερικές γυναίκες που ανέλαβαν ηγετικούς ρόλους κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, αλλά η πλειοψηφία ήταν εκεί ως μέρος του γενικού όχλου.

Ο αποκεφαλισμός του Αρχηγού Τζον Καβέντις για παράδειγμα, έγινε όταν μια γυναίκα – η Κάθριν Γκάμεν – έδεσε τη βάρκα στην οποία ήλπιζε να διαφύγει. Τα αρχεία του δικαστηρίου δηλώνουν ότι ο όχλος τότε “τον συνέλαβε”.

Ο Λόρδος Καγκελάριος Simon Sudbury αποκεφαλίστηκε.

Ο Ridgard σχολιάζει ότι «δύο από τους πιο μισητούς άνδρες απο τον γενικό πληθυσμό της Αγγλίας – ο Sudbury και ο Cavendish – και οι δύο οδηγήθηκαν στη« φυσική δικαιοσύνη από τις γυναίκες ».

Ο κεφαλικός φόρος του 1380, ο οποίος πυροδότησε την εξέγερση, ήταν πολύ πιο σκληρός για τις παντρεμένες γυναίκες, καθώς τις φορολογούσαν χωριστά από τους συζύγους τους, ανεξάρτητα από το εισόδημα ή την επαγγελματική τους κατάσταση.

Ωστόσο, παρόλο που οι γυναίκες βρίσκονταν στο επίκεντρο της βίας και κατηγορήθηκαν για πολλά από τα ίδια εγκλήματα με τους άνδρες, ο Ridgard δεν βρήκε κανένα αρχείο για τις γυναίκες που εκτελέστηκαν ή τιμωρήθηκαν τόσο σκληρά.

Ο ιστορικός και παρουσιαστής Michael Wood λέει ότι δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι «οι τοπικές γυναίκες με έντονο μυαλό ήταν εξίσου οργανωτικές και επίμονες[όπως οι άντρες] στην ώθηση των αιτημάτων των αγροτών».

Ωστόσο, είναι εκπληκτικό, λέει ο Wood, ότι οι γυναίκες συμμετείχαν στις πιο συγκλονιστικές πράξεις βίας, και καταδεικνύει το μίσος τους για «τις φιγούρες μιας άδικης κυβέρνησης».

Πρέπει να θυμόμαστε, προσθέτει, ότι γεγονότα όπως η εξέγερση συνήθως αναφέρονται μόνο από την προοπτική της άρχουσας τάξης και των νικητών.

«Είναι ένα κομμάτι της ιστορίας που έχει παραμείνει άγραφο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν είναι μόνο η εξέγερση των αγροτών, είναι ολόκληρη η ιστορία μας. “

Το τσεκούρι στο κεφάλι του Simon του Sudbury είναι ακόμα ορατό στο κρανίο του, το οποίο παραμένει στην πόλη του ως μόνιμη υπενθύμιση της εξέγερσης.

Όμως, όσον αφορά τη γυναίκα που έπαιξε ζωτικό ρόλο στη εκτέλεσή του, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι καταδικάστηκε ποτέ.