Άβε Χαροκόπε, οι υπάνθρωποι σε χαιρετούν

«Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;» (Πράξεις των Αποστόλων. Θ, 4)

Στις μέρες που οι φιλελεύθεροι οπαδοί της αγοραίας αυτορρύθμισης, μπροστά στην κραυγαλέα μισανθρωπία των ιδιωτικών συμφερόντων, γίνονται αίφνης θιασώτες των δημόσιων συστημάτων υγείας, σαν μετανοημένοι Σαύλοι στο δρόμο προς τη Δαμασκό. Υπάρχουν και κάποιοι, βέβαια, που ακόμα συνεχίζουν να βυσσοδομούν, κατασυκοφαντώντας όποιους/ες αγωνίζονται ακόμα για τη ζωή και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Τελευταίο παράδειγμα οι συστηματικές επιθέσεις αρθρογράφων της liberal.gr κατά γιατρών και νοσηλευτών που συνυπέγραφαν το κείμενο «Μετά Θα Λογαριαστούμε». Θα σταθώ μόνο σε ένα από αυτά τα άρθρα, το λίβελο του αξιότιμου κ. Κωνσταντίνου Χαροκόπου, που επιγράφεται: «ΜεταΘαΛογαριαστούμε»; Μας απειλούν οι υπάνθρωποι;». Επιτρέψτε μου, επειδή αφενός στέκομαι σθεναρά αλληλέγγυος στην πρωτοβουλία των υγειονομικών και αφετέρου επειδή ορισμένοι αδελφικοί μου φίλοι γιατροί συνυπογράφουν, να απαντήσω σε τόνο -ελαφρώς- προσωπικό στο ερώτημα.

Στο όρθρο του λοιπόν o αξιότιμος κ. Χαροκόπος επιτίθεται σε όσους στηρίζουν το κείμενο «Μετά Θα Λογαριαστούμε» αποκαλώντας τους πολλάκις «υπανθρώπους». Το άρθρο, το οποίο δεν κάνει, φυσικά, καμία απολύτως θετική αναφορά σε νοσηλευτικό – ιατρικό προσωπικό και επιστήμονες που καθημερινά δίνουν τη μάχη (ενώ αντίθετα δε λησμονεί να εξάρει τον τιτάνιο αγώνα που κάνουν …οι κεντρικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις), στην συνέχεια αναλώνεται στο να χυδαιολογεί εναντίον όσων υποστηρίζουν διάφορα άκρως «ριζοσπαστικά» αιτήματα όπως … «δημόσιο σύστημα υγείας», «καθολική υγεία και ασφάλιση για όλους/ες» κ.α.

Το κείμενο του κ. Χαροκόπου, το οποίο ευλόγως θα μπορούσε να αποδοθεί σε παρανοϊκό παραλήρημα, αφού στην προσπάθειά του να στηρίξει το «συλλογισμό» του επιδίδεται σε πρωτοφανή λογικά άλματα επιδεικνύοντας εμμονική εχθροπάθεια, αποδίδει στους υπογράφοντες υγειονομικούς το ρόλο μιας ιδιότυπης «εγχώριας Ιντιφάντα» που κατά τη γνώμη του ευθύνεται από τα Εξάρχεια και τη Γένοβα, το πανεπιστημιακό άσυλο και τη αξιολόγηση στο δημόσιο, τον Δεκέμβρη του 2008, την Κεραταία και τη Χαλκιδική, μέχρι την φύλαξη των συνόρων, τα capital controls και την τρομοκρατία. (Ναι, και την τρομοκρατία!).

Θα ήταν λοιπόν ανάξια λόγου μια απάντηση στο κείμενου του κ. Χαροκόπου αν η συστηματική προπαγάνδα των ημερών, που θολώνει τον ορίζοντα του δημόσιο λόγου σαν την ομίχλη ενός αδιόρατου πολέμου που μονομερώς έχει κηρυχτεί ενάντια στις κοινωνίες, δεν μας επιβάλουν να σταθούμε στο ύψος κάθε συκοφαντίας με αξιοπρέπεια και παρρησία.

Ο κ. Χαροκόπος αναρωτιέται πάνω στο τίτλο του κειμένου: «Και πως θα λογαριαστούμε, λοιπόν; Ποιο θα είναι το αντικείμενο του λογαριασμού;». Θα του απαντήσουμε μια μία απλή καθημερινή ιστορία. Επειδή ο κ. Χαροκόπος δεν είναι γιατρός ούτε βιοχημικός αλλά, όπως γράφει το βιογραφικό του, «οικονομικός αναλυτής, με ειδίκευση στο σχεδιασμό σύνθετων επενδυτικών στρατηγικών», θα του αφηγηθούμε —για να γίνουμε κατανοητοί— μια μικρή καθημερινή ιστορία που περιλαμβάνει μια τέτοια «σύνθετη επενδυτική στρατηγική». Ένα μικρό παράδειγμα από τις αναρίθμητα που υπάρχουν.

Ο κ. Τάκης, συνταξιούχος του ΙΚΑ, πηγαίνει το πρωί σε ένα ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο να κάνει μια γενική εξέταση αίματος που του έγραψε ο γιατρός του. Μια ευγενική νοσοκόμα τού παίρνει ένα φιαλίδιο από το αίμα του και τον ενημερώνει πως την επομένη θα έχει τα αποτελέσματα. Ο κ. Τάκης την ευχαριστεί και φαντάζεται πως η νοσοκόμα θα πάει το δείγμα στο εργαστήριο του διαγνωστικού. Αμ δε, το ιδιωτικό διαγνωστικό δεν διαθέτει τέτοια υποδομή, είναι «βιτρίνα». Η νοσοκόμα λοιπόν αφού μαζέψει τα δείγματα της ημέρας από δεκάδες ασθενείς τα στέλνει με έναν κούριερ σε ένα ιδιωτικό αναλυτικό εργαστήριο, στο όποιο στέλνουν όλα τα ιδιωτικά διαγνωστικά και τα ιδιωτικά νοσοκομεία, στο οποίο εργάζονται μια άλλη κοπέλα, απόφοιτος μοριακής βιολογίας με μεταπτυχιακό, η οποία και διεκπεραιώνει περίπου 2.000 παρόμοιες αναλύσεις την ημέρα. Όταν τελειώσει το εξαντλητικό της 8ωρό στέλνει με e-mail πίσω τα αποτελέσματα στο ιδιωτικό διαγνωστικό και εκείνοι τα δίνουν στον κύριο Τάκη που πάει την άλλη μέρα να τα πάρει.

Ας κάνουμε τώρα τα μαθηματικά κ. Χαροκόπε. Το ιδιωτικό διαγνωστικό χρεώνει την εξέταση περίπου 70 ευρώ. Τα 10 περίπου ευρώ τα πληρώνει ο κ. Τάκης (είναι η συμμετοχή του ασθενή) και τα 60 το ταμείο του, το ΙΚΑ. Του κύριου Τάκη τού φαίνεται δίκαιο. 70 ευρώ λοιπόν παίρνει το ιδιωτικό διαγνωστικό – βιτρίνα. Θα πείτε, μα «έχει έξοδα, έχει μηχανήματα, έχει προσωπικό, πρέπει να πληρώσει το εργαστήριο». Φυσικά, φυσικά. Που βρίσκεται όμως το κόλπο; Που βρίσκεται η «σύνθετη επενδυτική στρατηγική»; που είναι η κομπίνα;

Δυο ευρώ! Δυο ευρώ χρεώνει την κάθε ανάλυση το ιδιωτικό εργαστήριο ανάλυσης, ενώ το πραγματικό του κόστος (λειτουργικό και εργατικά), το πραγματικό κόστος μιας γενικής εξέτασης αίματος είναι λιγότερο από ένα ευρώ, μόλις λίγα λεπτά. Κι όμως, με αυτά τα δυο ευρώ αυτός ο ιδιώτης – υπερεργολάβος έχει βάλει 2 βιολόγους να του κάνουν χιλιάδες αναλύσεις τη μέρα και θησαυρίζει. Την ίδια στιγμή που το ΙΚΑ (δηλαδή όλοι εμείς) πληρώνουμε 60 ευρώ (30 φορές παραπάνω) και ο κ. Τάκης (ο καθένας από εμάς) άλλα 10 (5 φορές παραπάνω). Και κάτι ακόμα. Η νοσηλεύτρια που δουλεύει στο διαγνωστικό και πήρε το αίμα τού κ. Τάκη είναι με σύμβαση μερικής απασχόλησης και παίρνει 350 ευρώ το μήνα. Η μοριακή βιολόγος στο ιδιωτικό εργαστήριο δουλεύει με 550 ευρώ συν κάτι κουπόνια σουπερ μάρκετ και πριν λίγο καιρό το αφεντικό τής πρότεινε μείωση μισθού …αλλιώς απόλυση. Αν θησαυρίζει λοιπόν ο ιδιώτης που παίρνει 2 ευρώ για μια γενική εξέταση αίματος, που έχει επενδύσει σε μηχανήματα και προσωπικό, φανταστείτε πόσο θησαυρίζουν, πόσο μας κλέβουν, οι άλλοι ιδιώτες με τα διαγνωστικά και τα ιδιωτικά νοσοκομεία που παίρνουν τα υπόλοιπα 68 ευρώ αέρα κοπανιστό!

Ακριβώς γι’ αυτά θα λογαριαστούμε λοιπόν κ. Χαροκόπε. Για αυτά τα 10 ευρώ από την τσέπη του κύριου Τάκη και τα άλλα 60 από τις τσέπες όλων μας, που αν οι εξετάσεις γίνονταν από δημόσιο εργαστήριο ή αν υπήρχε στοιχειώδης έλεγχος, θα ήταν στην πραγματικότητα κάτω από ένα ευρώ και οι επιστήμονες θα πληρώνονταν αξιοπρεπώς και δεν θα εκβιάζονταν κάθε τόσο με απόλυση. Γι’ αυτά τα 70 ευρώ που παίρνει το κάθε λαμόγιο που πουλάει αέρα κοπανιστό (όπως ακριβώς πουλούν και οι προσφιλείς σας τραπεζίτες) που αν ήταν 1 δεν θα χάνονταν οι συντάξεις και δεν θα βούλιαζαν τα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία.

Γιατί εμείς, αξιότιμε κ. Χαροκόπε, ξέρουμε καλά τι σημαίνουν «σύνθετες επενδυτικές στρατηγικές», ξέρουμε καλά τί κρύβεται πίσω από το μεγάλο πάρτι εκατομμυρίων στην υγεία, στην ασφάλιση και στο φάρμακο, κατανοούμε πως όλα αυτά τα κοπρόσκυλα, οι χρυσοκάνθαροι οικονομικοί δολοφόνοι, τα γκόλντεν μπόις των τραπεζών ψάχνουν μανιασμένα, σα νεκροζώντανα ζόμπι, να τρυπήσουν τη φλέβα, να ρουφήξουν το αίμα των ζωντανών ανθρώπων, να κερδοσκοπήσουν στις πλάτες μας. Ξέρουμε το σύνθημά τους, εκείνο που είπε το 18^ο αιώνα ο γνωστός βρετανός τραπεζίτης Baron Rothschild «when there’s blood in the streets» είναι καιρός για μπίζνες…

Θα το τολμήσουμε λοιπόν κ.  Χαροκόπε, όπως μας προτρέπετε στην κατακλείδα σας, όταν τελειώσει αυτή η μάχη κι αν είμαστε ακόμα υγιείς (το ίδιο ευχόμαστε ειλικρινά και για εσάς), θα τολμήσουμε τον συλλογικό καθρέφτη, θα τολμήσουμε τον «απολογισμό της θλιβερής ζωής» μας (όπως λέτε) και θα προτείνουμε στην κοινωνία έναν κόσμο λίγο καλύτερο: με περισσότερη αλληλεγγύη, λιγότερο μίσος, πλεονάζουσα ανθρωπιά και ελάχιστα εντελώς άχρηστα και επικίνδυνα επαγγέλματα (σαν το δικό σας, με το συμπάθιο)

Αυτά τα ολίγα κ. Χαροκόπε. Άβε, οι υπάνθρωποι σε χαιρετούν!

Υ.Γ. Εικόνα από τη Νέα Υόρκη: σε μια κίνηση ακραίου συμβολισμού μια γυμνή γυναίκα αγνοώντας τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας καβάλησε το ταύρο της Γούλ Στρίτ. Εν μέσω κατάρρευσης των διεθνών αγορών χρήματος η πράξη της έρχεται εδώ για να μας θυμίσει πως υπάρχει μια άγρια, καταπιεσμένη (ερωτική) ορμή της λαϊκής επιθυμίας, ικανή να σαρώσει όλο το σαθρό οικοδόμημα της νεκρής εργασίας… αρκεί να τολμήσουμε. Είναι τα ζόμπι και είμαστε οι ζωντανοί (ακόμα) άνθρωποι.

(πηγή εικόνας: new york post)