Έχουμε δημοκρατία;

του Σωτήρη Λυκουργιώτη

Με αφορμή τη γενικευμένη καταστολή των ημερών και την εξόφθαλμη βία και αυθαιρεσία των κρατικών οργάνων επανέρχεται στο δημόσιο διάλογο το ερώτημα για το εάν βρισκόμαστε τελικά μπροστά σε μια αλλαγή καθεστώτος, αν δηλαδή περνάμε από ένα καθεστώς αστικής δημοκρατίας σε ένα καθεστώς ιδιότυπης «δικτατορίας».

Το ερώτημα είναι βλακώδες, όχι μόνο γιατί στην εποχή μας οι λέξεις έχουν χάσει πλέον κάθε περιεχόμενο, αλλά κυρίως γιατί η απάντηση σε τέτοια ερωτήματα είναι πάντα θέμα οπτικής γωνίας. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.

Αν είσαι μετανάστης χωρίς χαρτιά και σε πιάνουν στα σύνορα, σε απαγάγουν, σε κλείνουν σε μυστικές φυλακές, σε βασανίζουν, σε εκτελούν σε ναρκοπέδια στον Έβρο, βυθίζουν τη βάρκα σου στο πέλαγος, σε πνίγουν, σε φυλακίζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε πυροβολούν στη Μανωλάδα και ρίχνουν το πτώμα σου σε έναν λασπόλακκο να μην σε κλάψει ούτε η μάνα σου, τι ακριβώς καθεστώς βιώνεις πέρα από μια μεσαιωνικού τύπου δουλεία;

Αν είσαι αναρχικός και σε παρακολουθούν νυχθημερόν, σε δέρνουν χωρίς λόγο δυο φορές το μήνα, σε απαγάγουν με κουκούλες σαν γκάνγκστερ, σε υποβάλουν σε φρικώδη βασανιστήρια και εικονικές εκτελέσεις, σου φορτώνουν το μισό ποινικό κώδικα χωρίς να έχεις κάνει τίποτα, μπουκάρουν στο σπίτι σου και σου φυτεύουν ενοχοποιητικά στοιχεία, για να σε στείλουν φυλακή, τι ακριβώς καθεστώς βιώνεις πέρα από μια τυπική δικτατορία;

Αν είσαι άνεργος εργάτης, χωρίς μισθό, χωρίς περίθαλψη, χωρίς σπίτι, αν είσαι εργάτης των 400 ευρώ, σε μαύρη εργασία, χωρίς ασφάλιση, που ζεις με δανικά (που δεν μπορείς να επιστέψεις), που σε προσβάλει και σε εκβιάζει καθημερινά το αφεντικό, τι ακριβώς καθεστώς βιώνεις πέρα από μια άγρια ζούγκλα του κεφαλαίου;

Αν είσαι μικροαστός επιχειρηματίας, που το μαγαζάκι σου κλείνει, που σε κυνηγάνε τα δάνεια, οι εφορίες, που χάνεις το σπίτι σου στον πλειστηριασμό, που τα παιδιά σου δεν έχουνε δουλειά, αν είσαι μηχανικός που πίστεψε πως στα 30 του θα ήτανε σπουδαίος και τρανός, αλλά τώρα στα 50 σου δουλεύεις σαν το σκυλί υπάλληλος για 600 ευρώ και ζεις με ψυχοφάρμακα, ελπίζοντας μάταια «να γυρίσει το ΠΑΣΟΚ, να δούμε άσπρη μέρα», τι καθεστώς βιώνεις πέρα από την υπαρκτή συντριβής της μεγάλης αυταπάτης;

Αν είσαι μεγαλοδικηγόρος, μεγαλογιατρός, εργολάβος δημοσίων έργων, με τα ευγενή σου εισοδήματα, τα ωραία σου τα σπίτια, τα εξοχικά, τις ισχυρές επαγγελματικές σου συντεχνίες να πασχίζουν για τα συμφέροντά σου καθημερινά και καμία 20αριά βουλευτές να τρέχουν ομαδικά για το δικό σου αλισβερίσι (τελειώνουν, βέβαια, κι αυτά), αν είσαι από τους λίγους δηλαδή που έχεις ακόμα συλλογή φωνή και δύναμη να κρατάς τη θέση σου και τα κεκτημένα σου τα κοινωνικά, τι καθεστώς βιώνεις πέρα από την τυπική αστική δημοκρατία;

Αν είσαι βιομήχανος μεγαλοαστός, που το κράτος σε απαλλάσσει από τη φορολογία (με ειδική νομοθεσία), που κάνεις μπίζνες με κεφάλαια δανικά (και αγύριστα, φυσικά), που οι βουλευτές, η κυβέρνηση και οι υπουργοί τρέχουν δουλικά να σε εξυπηρετήσουν, να σου αλλάξουν τους νόμους για να επενδύσεις (με τα λεφτά των άλλων, φυσικά), και που την κολοσσιαία υπεραξία σου τη μεταφέρεις τελικά στις τράπεζες της Ελβετίας, που έχεις τα καλύτερα νοσοκομεία, τα καλύτερα σχολεία, που σου φτιάχνουν τις καλύτερες “δημόσιες” υποδομές όπου κι αν ζεις, τι καθεστώς βιώνεις πέρα από έναν ιδιότυπο “κομμουνισμό” μόνο για σένα και τους φίλους σου;

Αν είσαι μέλος ή κουμπάρος ή νονός της γνωστής οικογενείας (μαφίας), που αν δεν σου αρέσουνε οι νόμοι τους αλλάζεις, που τους παραβιάζεις χωρίς πρόβλημα, που εκβιάζεις δικαστές, που βάζεις όποιον θέλεις φυλακή, που χαρίζεις σε όποιον θέλεις ό,τι θέλεις από τη δημόσια περιουσία (σαν να ήταν χωράφι του μπαμπά σου), που ζεις σαν βασιλιάς με εκατοντάδες αυλικούς να σε λιβανίζουν νυχθημερόν σε δημόσια προβολή κι όποιον σου κάνει κριτική τον φυλακίζεις, τον σκοτώνεις, τον εξαφανίζεις απ’ το πρόσωπο της γης, τι ακριβώς καθεστώς βιώνεις πέρα από τη δική σου προσωπική “αναρχία”;

Βλέπεις, σε μια κοινωνία ολοκληρωτικής αγοράς που όλα αγοράζονται και πουλιούνται, όλα τα “καθεστώτα” προσφέρονται σε ιδιωτική συσκευασία, στη ανάλογη, βέβαια, τιμή.

Στην ερώτηση λοιπόν ορισμένων “αν έχουμε δημοκρατία”, η απάντηση μας είναι απλή: Ναι, βεβαίως κύριε, έχουμε όση δημοκρατία αντέχει το πορτοφόλι σας…