Σαν σήμερα 20.000 εργάτριες στη Νέα Υόρκη προχωρούν σε γενική απεργία | 23 Νοεμβρίου 1909

Στις 23 Νοεμβρίου 1909, 20.000 εργάτριες στη Νέα Υόρκη προχωρούν σε γενική απεργία

Σαν σήμερα, στις 23 Νοεμβρίου του 1909, περισσότερες από 20.000 εργάτριες ρούχων στη Νέα Υόρκη, κυρίως Εβραίες, γυναίκες και κορίτσια, προχωρούν σε γενική απεργία. Πρόκειται για την μεγαλύτερη στάση εργασίας μέχρι σήμερα, που έγινε στις ΗΠΑ από γυναίκες.

Περίπου 30.000 άτομα, κυρίως Εβραίοι, εργάζονταν σε 600 εργοστάσια ρούχων της Νέας Υόρκης. Η πλειονότητα των εργαζομένων ήταν γυναίκες, με την ιδιότητα των «μαθητευόμενων» ή των «ημι-ειδικευμένων», βγάζοντας 3 με 12 δολάρια την εβδομάδα, ενώ σε πιο υψηλόβαθμες θέσεις βρισκόντουσαν κυρίως άνδρες, βγάζοντας 15 με 23 δολάρια την εβδομάδα. Η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας επικεντρωνόταν σχεδόν αποκλειστικά στην οργάνωση των ανδρών.

Ωστόσο, το φθινόπωρο και το καλοκαίρι του 1909, ξέσπασαν άγριες απεργίες γυναικών σε τρεις επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της Εταιρείας Triangle Shirtwaist, για καλύτερους μισθούς, καλύτερες συνθήκες εργασίας, τερματισμό των σεξουαλικών παρενοχλήσεων και περισσότερη ασφάλεια. Παρ’ ότι οι πόροι των απεργών εξαντλούνταν, αντί για την αποδοχή της ήττας, κάλεσαν σε γενική απεργία για να σταματήσει η παραγωγή σε όλες τις βιομηχανίες. Στις 22 Νοεμβρίου, χιλιάδες γυναίκες συγκεντρώθηκαν στο Cooper Union. Έγιναν τοποθετήσεις από διάφορους, κατά βάση από άνδρες ηγέτες συνδικάτων, που ζητούσαν την προσοχή του κόσμου, μέχρι που μια απεργός, η Clara Lemlich Shavelson, πήρε το λόγο. Δήλωσε τα εξής: «Είμαι μια εργαζόμενη κοπέλα, από αυτές που απεργούν ενάντια στις άθλιες συνθήκες εργασίας. Βαρέθηκα να ακούω τους προλαλήσαντες, που μιλάνε γενικά και αόριστα. Ο λόγος που είμαστε εδώ, είναι για να αποφασίσουμε αν θα απεργήσουμε ή όχι. Καταθέτω ψήφισμα για την κήρυξη γενικής απεργίας εδώ και τώρα».

Το πλήθος συμφώνησε και το επόμενο πρωί, 15.000 εργάτριες με πουκαμισοφορέματα κατέβηκαν στους δρόμους, αντί να πάνε για δουλειά. Στην απεργία συμμετείχε και η πλειονότητα των ανδρών εργατών.

Παρ’ ότι αντιμετώπισαν ένα οξυμένο κύμα καταστολής, κατάφεραν να αντέξουν για 11 εβδομάδες, πετυχαίνοντας σημαντικές κατακτήσεις. Μέσα σ’ αυτές ήταν η κατοχύρωση των 52 ωρών, ως ανώτατου ορίου εργασίας την εβδομάδα για τις περισσότερες επιχειρήσεις, 4ήμερες άδειες ανά έτος, καμία διάκριση εις βάρος των συνδικαλιστών, δωρεάν παροχή του απαραίτητου εργασιακού εξοπλισμού και συλλογικές συμβάσεις. Επίσης λειτούργησε ενισχυτικά για την οργάνωση του κλάδου και τους αγώνες του.

Πηγή: Working Class History