Μεμονωμένα περιστατικά και η αστυνομική λογική περί εσωτερικού εχθρού

Μεμονωμένα περιστατικά και η αστυνομική λογική περί εσωτερικού εχθρού του Δήμου Βοσινάκη.

3 μέρες μετά από άλλο ένα “μεμονωμένο” περιστατικό αστυνομικής βίας, σαν και αυτά που παρουσιάζονται στην παρακάτω φωτογραφία, που συντάραξε κάθε άνθρωπο που επιμένει να έχει κάποια ψήγματα καρδιάς και όχι σκατά στο σώμα του, εμφανίστηκαν αρκετά στοιχεία για την υπόθεση. Στοιχεία που, για πολλοστή φορά, δεν ταιριάζουν σε καμία περίπτωση με το αφήγημα της αστυνομίας και επιπλέον δείχνουν μία απροκάλυπτη τάση κρατικής συγκάλυψης. Έχουμε και λέμε:

-) Τα βίντεο που κυκλοφόρησαν μέσα από το βενζινάδικο είναι αποκαλυπτικά: Οι 4 άντρες της ΔΙ.ΑΣ που βρίσκονταν ήδη εντός του βενζινάδικου, ήξεραν την ταυτότητα του δράστη που έκανε το στυγερό έγκλημα να μην πληρώσει την βενζίνη αξίας 20 ευρώ που έβαλε στο όχημά του. Πιθανότατα, ήξεραν και ότι είναι Ρομά και την ηλικία του.

-) Κατά τη διάρκεια της καταδίωξης του οχήματος, στον διάλογο μεταξύ του κέντρου επιχειρήσεων της ΕΛ.ΑΣ και των 4 δικυκλιστών της ΔΙ.ΑΣ, δεν γίνεται καμία αναφορά για απόπειρα εμβολισμού, ούτε για πυροβολισμούς. Το μόνο που αναφέρεται είναι ότι «το άτομο δεν συνεργάζεται και ότι είναι νεκρό». Νεκρό από τι άραγε; Από τροχαίο, από έμφραγμα ή από covid;

-) Στη συνέχεια έρχεται η άκρως προβληματική και ύποπτη συμπεριφορά της διοίκησης του Ιπποκράτειου νοσοκομείου Θεσσαλονίκης ως προς την αληθινή κατάσταση της υγείας του Κώστα Φραγκούλη. Για ποιο λόγο το νοσοκομείο αποφάσισε να μην εκδώσει ούτε ένα ιατρικό ανακοινωθέν που θα περιγράφει μέσα σε λίγες λέξεις την πραγματικότητα; Θα έκανε το ίδιο αν στη θέση του 16χρονου Ρομά ήταν ένας υπουργός ή κάποιος αρχιεπίσκοπος;

-) Τι θέλει να πει το νοσοκομείο; Υπάρχουν ζωές πιο σημαντικές από τις υπόλοιπες για τους γιατρούς και αν ναι, ποιος αποφασίζει για το αν απαιτείται επίσημη ενημέρωση ή όχι; Μήπως η αξία του υπέρτατου αγαθού της ζωής σχετίζεται με την καταγωγή, την ηλικία, την περιουσία ή τη βαρύτητα της εκάστοτε εγκληματικής πράξης;

-) Ο αρμόδιος υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ Θεοδωρικάκος αφού παρέμεινε ολικά εξαφανισμένος για δύο μέρες, τελικά εμφανίστηκε για να κάνει την πιο άχρηστη δήλωση όλων των εποχών που δεν λέει τίποτα πέρα από ανούσιες γενικότητες που δεν απασχολούν καμία και κανέναν πέρα από τα κόμματα και τους λακέδες τους.

-) Κάπου εδώ, μπαίνουν στην εξίσωση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης των ολιγαρχών που δεν τολμάνε όχι να ρίξουν φως στην υπόθεση, αλλά ούτε καν να αναφέρουν τα αυτονόητα.

-) Δικηγόρος του σερίφη που σκότωσε ή αποπειράθηκε να σκοτώσει τον 16χρονο Κώστα Φραγκούλη με ευθεία βολή στο κεφάλι αναλαμβάνει ο γνωστός ποινικολόγος που δεν μπορεί ούτε στα γεράματα να απεξαρτηθεί από το χρόνιο πάθος που τον διακατέχει για δημοσιότητα. Παρά το γεγονός ότι επιστημονικά δεν είναι ούτε κατά διάνοια μέσα στους 10 καλύτερους δικηγόρους της χώρας, είναι πασίγνωστο ότι είναι από τους πιο ακριβούς. Πως μπορεί άραγε ένας μεροκαματιάρης αστυνομικός να πληρώσει μία τόσο ακριβή υπεράσπιση και ποιοι είναι αυτοί που παρέχουν ενδεχόμενη οικονομική υποστήριξη σε επίδοξους φονιάδες;

Όποιος εξακολουθεί να πιστεύει σε συμπτώσεις δεν έχει κανένα λόγο να συνεχίσει να διαβάζει αυτό το κείμενο. Είναι προφανές ότι το ελληνικό κράτος και οι μαριονέτες του ήθελαν πάση θυσία να αποφύγουν την ιστορία μιας εξόφθαλμης αστυνομικής δολοφονίας που συμπίπτει ημερολογιακά με την 6η του Δεκέμβρη. Τρέμουν μόνο και μόνο στην ιδέα μιας νέας γενικευμένης εξέγερσης γιατί ξέρουν ότι δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν ούτε καν σε 3-4 μεγάλες πόλεις, πόσο μάλλον σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.

Όσο για την περιγραφή που έκανε η αστυνομία είναι απλά κωμικοτραγική και επιβεβαιώνει την πάγια αστυνομική αντίληψη περί εσωτερικού εχθρού που περιλαμβάνει όλους όσους δεν είναι μπάτσοι. Ας τους πει κάποιος επιτέλους ότι δεν είμαστε ούτε στην επταετία της χούντας, ούτε στα χρόνια της χωροφυλακής. Εδώ και δεκαετίες, υπάρχει το ίντερνετ, τα βίντεο και οι φωτογραφίες που ταξιδεύουν ταχύτατα και χωρίς περιορισμούς. Αν η αστυνομία επιμένει να ξεφτιλίζεται συνεχώς με τις περιγραφές που κάνει για τέτοιου είδους περιστατικά και προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, τότε όλο και θα αυξάνεται ο εσωτερικός εχθρός.

Ουσιαστικά, πρόκειται για μία πρακτική που δείχνει ότι αυτή η κατηγορία εργαζομένων είναι πλήρως αποκομμένη από την υπόλοιπη κοινωνία, χρησιμοποιεί μία πανάρχαια ορολογία που δεν μπορεί να σταθεί σε καμία κουβέντα και αποδεικνύει ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει από τον Νοέμβρη του 2006 και το περιστατικό της ζαρντινιέρας στη Θεσσαλονίκη. Τότε που, χωρίς κανένα λόγο, όλη η Ελλάδα είδε 3-4 ασφαλίτες να χτυπάνε άγρια τον Κύπριο φοιτητή Αυγουστίνο Δημητρίου και άλλους 30-40 ένστολους να καμαρώνουνε το θέαμα.

Το ίδιο βράδυ ο, τότε, υπουργός Δημοσίας Τάξεως Πολύδωρας, δήλωσε «Είδα επαγγελματισμό, μεθοδικότητα, σχέδιο και εφαρμογή του, ψυχραιμία και αυτοματισμό στη δράση που είχαν ως επακόλουθο την επιτυχία». Δύο μέρες μετά από την σύλληψη (!!!!!!) του Δημητρίου, βγήκε ανακοίνωση της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης που υποστήριζε ότι ο φοιτητής τραυματίστηκε γιατί «έπεσε αρχικά σε σταθμευμένο μοτοποδήλατο και στη συνέχεια σε ζαρντινιέρα που υπήρχε στο σημείο, με αποτέλεσμα να τραυματισθεί».