Ιδιωτικοποιήσεων το ανάγνωσμα. Του Αντώνη Ζήβα

Ιδιωτικοποιήσεων το ανάγνωσμα: Με αφορμή τη μαζική δολοφονία στα Τέμπη, πέρα από τα αναθέματα, τις ευθύνες και τις κατάρες, θα ήταν πιστεύω πιο χρήσιμο να κατανοήσουμε τα “γιατί” και τα “πως”. Του Αντώνη Ζήβα.

Το πρώτο δεδομένο είναι ότι ζούμε στις ζωές μας εδώ και αρκετά χρόνια τις επιπτώσεις του νεοφιλελευθερισμού και την πρακτική της ιδεολογίας της “Σχολής του Σικάγου” και του μέντορά της Μίλτον Φρίντμαν.

Σε κάθε χώρα όπου τα τελευταία τριάντα χρόνια εφαρμόστηκαν οι πολιτικές της «Σχολής του Σικάγου», αυτό που προέκυψε ήταν μια κρατική συμμαχία ανάμεσα σε μια δράκα πανίσχυρων εταιρειών και σε μια τάξη πλούσιων πολιτικών, με τις διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις δύο ομάδες να είναι εξαιρετικά δυσδιάκριτες και διαρκώς μετακινούμενες.

Σύμφωνα με τη θεωρία του Φρίντμαν: Οι Κυβερνήσεις πρέπει να καταργούν όλους τους φορολογικούς και εργασιακούς κανόνες και ρυθμίσεις προς όφελος των ιδιωτικών επιχειρήσεων, χωρίς να επιχειρούν και να εγείρουν ζητήματα μονοπώλησης της αγοράς μέσα από κρατικές εταιρίες κοινής ωφελείας (π.χ. ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, ΟΣΕ, κλπ) , δηλαδή πρέπει να ιδιωτικοποιούν τη δημόσια περιουσία.

Πρέπει να προβαίνουν σε περικοπές κοινωνικών προγραμμάτων όπως π.χ. τα ταμεία ανεργίας και τα κοινωνικά επιδόματα σε οικονομικά ασθενείς ομάδες του πληθυσμού.

Οι τιμές και οι μισθοί να καθορίζονται μόνο από την αγορά και όχι μέσα από συνδικαλιστικό διάλογο και κρατικές εγγυήσεις για τη διαφύλαξη τους.

Δεν πρέπει να υπάρχουν εγγυημένοι κατώτατοι μισθοί. Επίσης, πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τα συνταξιοδοτικά ταμεία και η δωρεάν παιδεία.

Ακόμα: να ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, από τα εθνικά και αστικά πάρκα (η περίπτωση του Δήμου της Αθήνας με τη παραχώρηση σε ιδιωτικές εταιρίες των πάρκων όπως το πεδίο του Άρεως, ο λόφος του Στρέφη και του Φιλοπάππου είναι χαρακτηριστική), ως τα δάση και τις παραλίες (και αυτό δεν το γράφω χαριτολογώντας).

Οτιδήποτε δηλαδή μπορεί να προσελκύσει επενδύσεις από ιδιωτικές εταιρίες με μοναδικό γνώμονα το κέρδος τους.

Τέλος, η γενικότερη άποψη του για το ρόλο του κράτους ήταν ότι αυτό πρέπει να περιορίζεται μόνο: «στην προστασία της ελευθερίας μας τόσο από τους εχθρούς εκτός των πυλών όσο και από τους συμπολίτες μας: στη διατήρηση του νόμου και της τάξης, στην επιβολή της εφαρμογής των ιδιωτικών συμφωνιών, στην προώθηση των ανταγωνιστικών αγορών».

Με άλλα λόγια, το κράτος πρέπει μόνο να διατηρεί τη συντήρηση της αστυνομίας και του στρατού – οτιδήποτε άλλο, συμπεριλαμβανομένης της δωρεάν παιδείας: «είναι μια άδικη παρέμβαση εναντίον της ελεύθερης αγοράς» .

Από την άλλη πλευρά οι ιδιωτικές εταιρίες ενδιαφέρονται μόνο για το κέρδος και όχι φυσικά για τη παροχή υπηρεσιών χωρίς το ανάλογο αντάλλαγμα προς τους πολίτες.

Σκοπός κάθε εταιρίας είναι να βγάζει όσο περισσότερα μπορεί και να πληρώνει όσο λιγότερα γίνεται και οι μεγαλύτερες περικοπές συνήθως είναι πρώτον στο ανθρώπινο δυναμικό, δεύτερον στις υποδομές και τρίτον στη ποιότητα των υλικών που έχουν οι υποδομές.

Εκεί βρίσκεται και η απάντηση πίσω από κάθε “ατύχημα”.

Σήμερα τα περισσότερα από αυτά έχουν ήδη εφαρμοστεί και τις συνέπειες τις ζούμε κάθε μέρα. Έχουμε πια μια κοινωνία η οποία έχει κυριολεκτικά ισοπεδωθεί οικονομικά αλλά και κοινωνικά, η οποία μοιρολατρικά δέχεται τα πάντα γιατί αυτό που κυριαρχεί μέσα της είναι ο διαρκής φόβος και η ανασφάλεια.

Από την άλλη πλευρά βέβαια, ποτέ η παραδοσιακή πολιτική δεν είχε φθαρεί όσο έχει φθαρεί στις μέρες μας, ποτέ οι εκπρόσωποί της δεν έγιναν τόσο αναξιόπιστοι και τόσο καταγέλαστοι και όμως αυτή η κοινωνία σε ένα “διαρκές σοκ”, συνεχίζει και δίνει την εξουσία σε αυτούς με τους οποίους γελάει.

Πρόκειται για σχιζοφρένεια αν μιλούσα με ψυχιατρικούς όρους.

Δυστυχώς αυτό που δεν θέλει να παραδεχτεί αυτή η διαταραγμένη κοινωνία είναι το εξής απλό:

Δικά τους τα κέρδη, δικοί μας όμως οι νεκροί.

Όσο αφορά τον ΟΣΕ συγκεκριμένα: Η ιδιωτικοποίηση του σιδηροδρόμου ήταν από τις πρώτες προβλέψεις του πρώτου Μνημονίου, επί Γ. Παπανδρέου το 2010. Προωθήθηκε από τις κυβερνήσεις Παπαδήμου, Πικραμένου, Σαμαρά – Βενιζέλου και ολοκληρώθηκε επί Τσίπρα όταν τελικά πουλήσαμε όλο το μεταφορικό έργο της ΤΡΑΙΝΟΣΕ για 45 εκατομμύρια ευρώ. Μετά ήρθε ο Μητσοτάκης και επιδοτεί κάθε χρόνο τους Ιταλούς που την αγόρασαν, με 50 εκατομμύρια για να υλοποιούν τα «άγονα» δρομολόγια. Δίνουμε πίσω κάθε χρόνο περισσότερα από όσα μας έδωσαν για να αγοράσουν όλο τον σιδηρόδρομο. Μεταξύ των άγονων γραμμών είναι και το Αθήνα – Θεσσαλονίκη, που είναι τόσο «άγονο» που χθες (σε εργάσιμη μέρα και όχι σε αργία με εκδρομείς κτλ.) είχε 350 επιβάτες.

Δύναμη και κουράγιο σε όλες και όλους εσάς που χάσατε τον άνθρωπό σας.