Revolutionary Abolitionist Movement: Τα 10 βασικά προγραμματικά μας σημεία που στοιχειοθετούν την επαναστατική μας στρατηγική.

Κατ’ αντιστοιχία με τα 10 βασικά σημεία του προγράμματος του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων -κείμενο που καταρτίστηκε το 1966 και δημοσιεύθηκε το 1967-, μετά από μισό και πλέον αιώνα το αντικαπιταλιστικό δίκτυο Revolutionary Abolitionist Movement, το οποίο δρα στις Η.Π.Α., παρουσιάζει με σχηματικό τρόπο για το 2020 τα 10 βασικά προγραμματικά σημεία του:

1. Η απελευθέρωση θα κερδηθεί με κάθε δυνατό μέσο.

2. Θα καταστρέψουμε το κράτος, την αστυνομία, τον στρατό, τις επιχειρήσεις και όλους τους θεσμούς που συντηρούν το Αμερικανικό οικοδόμημα.

3. Θα ζήσουμε με αξιοπρέπεια σε έναν κόσμο χωρίς φυλακές.

4. Τα τιμωρητικά συστήματα θα καταργηθούν. Δε θα υπάρχει νόμος για να επιβληθεί, ούτε χρήματα για να προστατευτούν.

5. Η επαναστατική δικαιοσύνη θα καθορίζεται από τους καταπιεσμένους.

6. Δε θα υπάρχει κυβέρνηση. Κανένα άτομο ή ομάδα δε θα έχει εξουσία πάνω σε άλλους.

7. Οι κοινότητες θα αποφασίζουν το πώς θα ζουν και θα διασφαλίζουν ότι ο καθένας θα έχει ό,τι χρειάζεται για να ζει αξιοπρεπώς.

8. Η γη δεν είναι ιδιοκτησία. Είναι ζωντανή, κοινοτική και πρέπει να προστατεύεται.

9. Από κοινού με τους διεθνείς συντρόφους θα καταστρέψουμε όλα τα σύνορα, ώστε οι άνθρωποι να κινούνται ελεύθερα οπουδήποτε επιθυμούν.

10. Μαχητικά δίκτυα θα περιφρουρούν τις επαναστατικές μας κοινότητες.
Η απελευθέρωση αρχίζει εκεί όπου η Αμερική πεθαίνει.

—————————————————————————

Μέσα στην καρδιά του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού κτήνους, εκεί όπου η καταστολή είναι άτεγκτη για όσους τολμούν να σηκώσουν το κεφάλι και να αντισταθούν, εκεί όπου οι ρατσιστικές διακρίσεις συνεπάγονται την υψηλής έντασης φυλετική και έμφυλη βία (με αρκετές περιπτώσεις αντίστοιχων δολοφονιών), εκεί όπου το σαθρά χτισμένο μικροαστικό όνειρο συνεχίζει σταθερά να αναπαράγει τη διαταξική συναίνεση, εκεί όπου ο διάχυτος και ισχυρός, κοινωνικός συντηρητισμός αποτελεί το καύσιμο της αντίδρασης, υπάρχουν ζωντανά αντικαπιταλιστικά κινήματα που συνεχίζουν να αγωνίζονται παρά τις χίλιες-δυο αντιξοότητες που καλούνται να αντιμετωπίσουν.

Σε μια χώρα με τρομερά ακραίες ταξικές ανισότητες (600.000 άστεγοι, 43,1 εκατ. ζουν στο όριο της φτώχειας, 19,4 εκατ. ζουν σε επίπεδα ακραίας φτώχειας, 14,5 εκατ. παιδιά -κάτω των 18- ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, 42,2 εκατ. ζουν σε συνθήκες επισιτιστικής ανασφάλειας, τους εκατομμύρια ανέργους που δεν μπορούν να υπολογιστούν με απόλυτη ακρίβεια -το κράτος των ΗΠΑ βαφτίζει αρκετούς ανέργους ως εργαζόμενους για να παρουσιάσει τεχνητή μείωση των ποσοστών ανεργίας-, 2 εκατ. φυλακισμένοι – με μισθό 1,20 δολάρια την ώρα στις ιδιωτικές και 0,20 δολάρια την ώρα στις πολιτειακές φυλακές, ενώ σε πολλές περιπτώσεις συνεχίζεται η άμισθη εργασία των κρατουμένων- / 565 δισεκατομμυριούχοι με περιουσία 2,76 τρις δολάρια, όταν μια 4μελής φτωχή οικογένεια επιβιώνει με 10.000 δολάρια τον χρόνο, ο Μπιλ Γκέιτς προσθέτει στον τραπεζικό του λογαριασμό 1,38 εκατ. δολάρια κάθε 60 λεπτά κ.α. πολλά…) υπάρχουν αγωνιστές και αγωνίστριες, σάρκα από τη σάρκα των φτωχών λαϊκών και εργαζόμενων στρωμάτων, που συνεχίζουν ακάθεκτα τον αγώνα τους για την επαναστατική ανατροπή του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος που γεννά την καταπίεση και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, γιατί, όπως είχε γράψει ο Καρλ Μαρξ, πρέπει να υπάρχει κάτι σάπιο στον πυρήνα ενός κοινωνικού συστήματος που αυξάνει τον πλούτο του χωρίς να μειώνει τη δυστυχία του.

Ευριπίδης Καλτσάς