Η εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ σημαίνει τον θάνατο του διεθνούς δικαίου

Φωτογραφία : Ένας Παλαιστίνιος δείχνει μια φωτογραφία του Βασιλιά του Μπαχρέιν κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων για να διαμαρτυρηθεί για την εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Μπαχρέιν και Ισραήλ, 12 Σεπτεμβρίου 2020 (Φωτογραφία: Mahmud Hams / AFP / Getty Images)

Η είδηση ότι το Μπαχρέιν ακολούθησε τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Ιορδανία και την Αίγυπτο στην εγκληματική αγκαλιά του Ισραήλ δεν ήταν έκπληξη. Ούτε θα μας εκπλήξει να μάθουμε ότι η Σαουδική Αραβία ετοιμάζεται να κάνει το ίδιο, κάτι που σίγουρα θα το κάνει. Η ανύψωση της ισραηλινής σημαίας στο Ριάντ θα συμβεί νωρίτερα από το αναμενώμενο. Η βάση για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο έχει ήδη συνταχθεί από την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας, με τον Σεΐχη Αμπντούλ Ραχμάν Αλ-Sudais, έναν απο το κράτος ελεγχώμενο Ιμάμη της Μέκκας, να κάνει στροφή 180 μοιρών στην ειρήνη με το Ισραήλ σε πρόσφατο κήρυγμα.

Αυτές οι συμφωνίες έχουν γραφτεί στο αίμα του λαού της κατεχόμενης Παλαιστίνης. Η αναγνώριση του αποικιακού κράτους του Ισραήλ είναι η αποδοχή της εθνικής κάθαρσης 750.000 Παλαιστινίων που διαπράχθηκαν από το εκκολαπτόμενο κράτος και τις τρομοκρατικές πολιτοφυλακές του μέσα και γύρω στο 1948, και ο επακόλουθος θάνατος και καταστροφή που οι “Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις” έχουν από τότε χυθεί στους Παλαιστινίους. Είναι επίσης η αποδοχή του θανάτου του διεθνούς δικαίου, το οποίο σίγουρα δεν θα βρίσκει μέρος να κρυφτεί αν ο κόσμος αποδέχεται αυτό που συμβαίνει στο όνομα της “ειρήνης” στη Μέση Ανατολή.

Για άλλη μια φορά, οι Παλαιστίνιοι είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος για όλα αυτά, αλλά τι πρέπει να κάνουν; Τι μπορούν να κάνουν? Είναι δελεαστικό να πιστεύουμε ότι έχουν στριμωχτεί και θα αναμένεται τώρα να παραιτηθούν και να πεθάνουν, μεταφορικά ή κυριολεκτικά. ή πιθανώς και τα δύο. Ωστόσο, το γεγονός είναι ότι έχουν ακόμα κάποια χαρτιά για να παίξουν, αλλά θα χρειαστεί μια σημαντική αλλαγή στρατηγικής που κυριαρχούσε στην παλαιστινιακή πολιτική για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα.

Η σήψη ξεκίνησε όταν η Οργάνωση Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης υπό τον Γιασέρ Αραφάτ απαρνήθηκε την «απελευθέρωση» ως στόχο και υπέγραψε τις Συμφωνίες του Όσλο. Η Παλαιστίνη και ο λαός της έχουν πληρώσει υψηλό τίμημα από τότε, με τους ηγέτες τους να κάνουν παραχωρήσεις μετά την παραχώρηση, ενώ το Ισραήλ δεν χορήγησε τίποτα. Αντιθέτως, η κατοχή έχει γίνει ακόμη πιο εδραιωμένη κατά τη διάρκεια της φάρσας των “διαπραγματεύσεων”, οι οποίες έχουν παραλύσει εδώ και χρόνια.

Υπάρχει κάποιος άλλος τόπος στον κόσμο όπου τα θύματα εγκληματικής δραστηριότητας έχουν κληθεί να διαπραγματευτούν με εγκληματίες για δικαιοσύνη; Ή όπου η δικαιοσύνη δεν ήταν ποτέ στην ατζέντα τέτοιων συνομιλιών, γιατί θα εκθέσει τους εγκληματίες και τους συμμάχους τους για αυτό που είναι πραγματικά;

Υπάρχει κάποια άλλη σύγκρουση στον κόσμο όπου οι επιτιθέμενοι ισχυρίζονται “αυτοάμυνα” κάθε φορά που βομβαρδίζουν πολίτες μέχρι να σταλούν “πίσω στην Λίθινη Εποχή”, και όπου η διεθνής κοινότητα αποδέχεται αυτά τα γεγονότα, παρόλο που ένα κατοχικό κράτος δεν έχει μια τέτοια νόμιμη αξίωση σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο; Ή όταν το νόμιμο δικαίωμα αντίστασης στη στρατιωτική κατοχή με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του θεωρείται “τρομοκρατία”, όπως συμβαίνει όταν πρόκειται για έναν Παλαιστίνιο που αντιστέκεται στη βάναυση ισραηλινή κατοχή της γης του;

Μπορούμε και πρέπει να ισχυριστούμε ότι η Παλαιστινιακή Αρχή δεν έχει ένα πόδι για να στηριχτεί, στις καταγγελίες για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τώρα που το Μπαχρέιν έχει καταλήξει σε συμφωνία με το Ισραήλ, για τον απλό λόγο ότι δεν ενδιαφέρεται μόνο για την υποστήριξη της Αιγύπτου και της Ιορδανίας για δεκαετίες, δύο χώρες με ειρηνευτικές συνθήκες με το σιωνιστικό κράτος , αλλά συνέχισε επίσης να προστατεύει το Ισραήλ και τους Ισραηλινούς μέσω της «συνεργασίας τους για την ασφάλεια» με το Τελ Αβίβ. Αυτή η συνεργασία – ένας συνεργατικός ευφημισμός – έχει χαρακτηριστεί “ιερή” από τον Πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς, πιθανώς επειδή γνωρίζει ότι η Παλαιστινιακή Μη Αρχή του, ή οτιδήποτε άλλο, δημιουργήθηκε για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα του Ισραήλ, όχι τα συμφέροντα του λαού της κατεχόμενης Παλαιστίνης, και για αυτό χρηματοδοτείται ως εκ τούτου. Εάν δεν υπάρχει συνεργασία, δεν υπάρχουν κεφάλαια.

Αμπάς και οι plo-Fatah-AP φίλοι του μπορούν να διαμαρτύρονται όσο θέλουν για την «ομαλοποίηση», αλλά ξέρουν οτι τα λόγια τους μπορούν να χρησιμεύσουν μόνο ως ρητορική αν δεν (και μέχρι) γίνουν πραγματικές αλλαγές. Όπως έγραψε αυτή την εβδομάδα ο συνάδελφός μου motasem Dalloul, όλες αυτές οι καταγγελίες είναι για την κατανάλωση των μέσων ενημέρωσης.

Ασφαλώς είναι καιρός να τερματιστεί και να διαλυθεί η Παλαιστινιακή Αρχή. Ο Αμπάς θα πρέπει να τεθεί στο πλάϊ? οι «υπουργοί» τους θα πρέπει να καθαρίζουν τα γραφεία τους· και ο «παλαιστινιακός μηχανισμός ασφαλείας» να διαλυθεί. ” η προσάρτηση θα γίνει ανεξάρτητα από το τι λέει ή κάνει η Παλαιστινιακή Αρχή ή οποιοσδήποτε άλλος, επομένως αφήστε το Ισραήλ να δηλώσει την κυριαρχία του σε όλα τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Ένα τέτοιο μέτρο θα παραμείνει παράνομο, εάν το διεθνές δίκαιο εξακολουθεί να έχει κάποιο νόημα, και το status quo δεν θα αλλάξει πραγματικά όσον αφορά τους ανθρώπους που ζουν υπό κατοχή. Η καταπίεση παραμένει καταπίεση, ακόμη και αν οι δεσμοφύλακές της φορούν ισραηλινές ή παλαιστινιακές στολές.

Το Ισραήλ, χωρίς μια Παλαιστινιακή Αρχή να ενεργεί ως πιστός σκύλος, θα είναι αποκλειστικά υπεύθυνο για την ασφάλεια και την πολιτική υποδομή όλων εκείνων που ζουν εντός των μέχρι τώρα αδήλωτων συνόρων του (το μόνο μεταξύ όλων των κρατών μελών του ΟΗΕ που δεν έχει ποτέ δεν είπε πού βρίσκονται τα σύνορά του), Εβραίοι και Άραβες. Αυτό θα βάλει τεράστιο οικονομικό και υλικοτεχνικό βάρος στον Νετανιάχου και στην ολοένα και πιο ακροδεξιά κυβέρνησή του, ένα βάρος που είναι απίθανο να αντέξει αν θέλει να διατηρήσει την ψευδαίσθηση ότι είναι η «μόνη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή».

Όχι ότι το Ισραήλ έχει ποτέ νοιάσει πραγματικά τι πιστεύει ο υπόλοιπος κόσμος, αρκεί οι λομπίστες του να κάνουν τις δυτικές κυβερνήσεις να χορέψουν στο ρυθμό του. Αυτό του επέτρεψε να ενεργήσει με ατιμωρησία και να αντιμετωπίσει τους διεθνείς νόμους και συμβάσεις με περιφρόνηση για περισσότερα από 70 χρόνια, και οι ηγέτες του ήταν και συνεχίζουν να είναι εγκληματίες πολέμου και ένοχοι εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Και όμως, αυτές οι κυβερνήσεις που καυχιέται τόσο για τη δημοκρατία στη Δύση, για λόγους που είναι γνωστοί μόνο σε αυτούς, συνεχίζουν να δηλώνουν την αιώνια πίστη τους σε αυτό που αποτελεί, με κάθε μέτρο σύγκρισης, ένα αδίστακτο κράτος .

Οι φύλακες του διεθνούς δικαίου στα “Ηνωμένα Εθνη” είναι ανίκανοι και έχουν αποδεχθεί την κατοχή και την παρουσία του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή απλώς και μόνο επειδή δεν αναγνωρίζουν ότι είναι ένα αποικιακό κράτος που αγνοεί τα παλαιστινιακά δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος επιστροφής των προσφύγων. Οι υπηρεσίες του ΟΗΕ παρέχουν βασικές υπηρεσίες στους πρόσφυγες, αλλά πρέπει να εργαστούν υποστηρίζοντας τον περιορισμό που έχει καταστήσει την Παλαιστίνη περισσότερο ανθρωπιστικό παρά πολιτικό πρόβλημα.

Επιπλέον, ο παραλογισμός του βέτο που δόθηκε στα πυρηνικά κράτη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στο Συμβούλιο Ασφαλείας συνεπάγεται ότι στα Ηνωμένα Έθνη τίποτα δεν θα μετακινηθεί εάν κάποιο από τα μόνιμα μέλη του: οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Μεγάλη Βρετανία, η Ρωσία, η Κίνα ή η Γαλλία , δεν θα συμφωνήσει. Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να έχει απόψεις και ακόμη και απόψεις πλειοψηφίας, αλλά αυτός ο μικροσκοπικός αποκλειστικός σύλλογος θα έχει πάντα το προβάδισμα με την ψήφο του και στη συνέχεια θα ασκεί αδικαιολόγητη πίεση σε άλλες χώρες να κάνουν όπως τους λένε.

Ως εκ τούτου, η εξομάλυνση των σχέσεων με τα αραβικά κράτη δεν σημαίνει πραγματικά “ειρήνη”, όπως μας κάνουν να πιστεύουμε· σημαίνει απλώς ότι και αυτοί επιδεικνύουν περιφρόνηση για το διεθνές δίκαιο· που εγκρίνει επίσης το Nakba και το Naksa? που ανέχονται επίσης τον συνεχιζόμενο αποικισμό της Παλαιστίνης και την καταπίεση του λαού της· και οι οποίοι υποκλίνονται επίσης στη σιωνιστική ηγεμονία στην περιοχή και ίσως στον υπόλοιπο κόσμο. Ομαλοποίηση με το Ισραήλ σημαίνει πραγματικά: τον θάνατο του διεθνούς δικαίου..

Ο Ibrahim Hewitt είναι ένας από τους ανώτερους συντάκτες του Middle East Monitor.

Πηγή: https://rebelion.org/la-normalizacion-de-relaciones-con-israel-significa-la-muerte-del-derecho-internacional/