Η βία τους και η δική μας

του Nathaniel Flakin απο το https://www.hamptonthink.org/read/their-violence-and-ours

Οι καπιταλιστές πολιτικοί όλων των τάσεων καταδικάζουν τη «βία». Δεν εννοούν ποτέ την καθημερινή βία που διαπράττει η αστυνομία. Καταδικάζουν την αντίσταση ενάντια στη βία του κράτους.

Η αστική κοινωνία έχει έναν πολύ αστείο τρόπο να μιλά για τη βία. Μετά την αστυνομική δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, καθώς χιλιάδες χύθηκαν στους δρόμους για να δείξουν τον θυμό τους και να απαιτήσουν δικαιοσύνη, ο αστικός τύπος δημοσίευσε άρθρα με  τίτλους όπως αυτό : «Η βία ξεσπά στη Μινεάπολη μετά τον θάνατο  μαύρου απο την αστυνομία».

Τι παράξενη διατύπωση! Όχι μόνο ο τίτλος κρύβει πώς συνέβη αυτός ο «θάνατος». Προφανώς δεν είναι «βία» εάν ένας κρατικός λειτουργός πνίγει έναν χειροδεμένο άνθρωπο μέχρι θανάτου. Όχι, η «βία» ξεκίνησε μόνο μετά από αυτό.

Αυτή η προκατάληψη υπογραμμίζει τον τρόπο λειτουργίας της αστικής κοινωνίας. Ένας Μαύρος που δολοφονείται από το κράτος είναι απλώς ένα περιστατικό μιας κανονικής μέρας, αλλά οι άνθρωποι που παίρνουν πράγματα από ένα κατάστημα Target χωρίς να πληρώνουν είναι μια καταστροφή. Οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι. αλλά η ιδιοκτησία είναι ιερή.

Πράγματι, η καπιταλιστική κοινωνία αντιμετωπίζει κάθε είδους συστημική βία ως τόσο απολύτως φυσική που δεν αξίζει καν την χρήση του όρου. Μια αστυνομική δολοφονία στο φως της ημέρας ενδέχεται, εάν υπάρχουν επαρκείς διαμαρτυρίες, να καταδικαστεί ως «υπερβολική χρήση δύναμης». Τι γίνεται όμως όταν η αστυνομία ακολουθεί όλους τους κανόνες και κανονισμούς; Όταν εκδιώκουν μια οικογένεια από το σπίτι τους, για παράδειγμα – δεν είναι βία; Τι γίνεται με ένα κατάστημα που εμποδίζει τους πεινασμένους να πάρουν φαγητό; Τι γίνεται με μια κυβέρνηση που επιτρέπει σε 200.000 ανθρώπους να πεθάνουν από πανδημία; Δεν είναι βία;

Ο Γερμανός κομμουνιστής ποιητής Μπερτόλτ Μπρεχτ το έγραψε συνοπτικά: «Υπάρχουν πολλοί τρόποι να σκοτώσεις. Μπορούν να μαχαιρώσουν ένα μαχαίρι στα έντερα σας, να πάρουν το ψωμί σας, να αποφασίσουν να μην σας θεραπεύσουν από μια ασθένεια, να σας βάλουν σε ένα άθλιο σπίτι, να σας βασανίσουν μέχρι θανάτου με δουλειά, να σας οδηγήσουν στον πόλεμο κ.λπ. Μόνο μερικά από αυτά είναι απαγορεύεται στο κράτος μας. “

Σε απάντηση στις διαμαρτυρίες, οι αστοί πολιτικοί μιλούν ενάντια στη βία. Αλλά φυσικά δεν εννοούν την καθημερινή βία που διαπράττει η αστυνομία. Δεν αναφέρονται στις σφαγές που διαπράττονται από τον αμερικανικό στρατό ή στην οικονομική καταστροφή που προκαλούν οι αμερικανικές εταιρείες. Όχι, το κύριο μέλημά τους, σχεδόν αναπόφευκτα, είναι η ζημιά περιουσίας.

Ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ από τη Μινεάπολη, ο προοδευτικός Δημοκρατικός Ilhan Omar, για παράδειγμα  έγραψε στο Twitter  την Πέμπτη: «Πρέπει και πρέπει να διαμαρτυρηθούμε ειρηνικά. Αλλά ας τερματίσουμε τώρα τον κύκλο της βίας ». Ο δημοκρατικός δήμαρχος της Ατλάντα, Keisha Lance Bottoms είπε: «Αυτό δεν είναι στο πνεύμα του Martin Luther King Jr.»

Αλλά ποιο ήταν το πνεύμα του Martin Luther King Jr.; Δεν ήταν σοσιαλιστής, αλλά κατάλαβε ότι οι καταπιεσμένοι πρέπει να αντισταθούν στην καταπίεσή τους. Γι ‘αυτό, καταδικάστηκε από τις δυνάμεις που ήταν για την υποτιθέμενη «βία» του. Στις 12 Απριλίου 1963, μια ομάδα οκτώ κληρικών κάλεσε τον Κινγκ να ακυρώσει τις προγραμματισμένες διαδηλώσεις για τα πολιτικά δικαιώματα στην Αλαμπάμα. Αποκάλεσαν τις διαδηλώσεις «παράλογες και άκαιρες» επειδή «υποκινούν το μίσος και τη βία, όσο τεχνικά ειρηνικές και αν είναι αυτές οι ενέργειες» Καταδίκασαν τις κινητοποιήσεις ως «ακραία μέτρα» και πρότειναν στους Μαύρους να «υπακούσουν ειρηνικά» ενώ στηρίζονται στα δικαστήρια.

Ο Κινγκ, φυσικά, δεν ακολούθησε αυτή τη συμβουλή. Υπεράσπισε τις ταραχές ως «τη γλώσσα των ανόητων» και συνέχισε να καταγγέλλει την τρομακτική βία της αμερικανικής κυβέρνησης στο Βιετνάμ. Μόνο μετά τη δολοφονία του ο Κινγκ μετατράπηκε σε μια ακίνδυνη εικόνα – μια αγγελική φιγούρα που υποτίθεται ότι δεν κήρυξε τίποτε άλλο παρά παθητική αντίσταση

Οι προοδευτικοί δημοκράτες όπως ο Ομάρ δεν ζητούν ειρήνη – καλούν τους ανθρώπους να υπακούσουν ειρηνικά στο σύστημα που τους σκοτώνει. Ο Ομάρ θέλει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ να ερευνήσει τις δολοφονίες της αστυνομίας. Ωστόσο, οι δεκαετίες «μεταρρυθμίσεων» της αστυνομίας έδειξαν μόνο ότι αυτός ο θεσμός δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Το αστυνομικό τμήμα της Μινεάπολης διευθύνεται από έναν μαύρο αστυνομικό που κάποτε μήνυσε το τμήμα για τις ρατσιστικές του πρακτικές. Και όμως: η καπιταλιστική αστυνομία, ακόμη και με την πιο φωτισμένη ηγεσία, δεν μπορεί να έχει άλλη λειτουργία από την προστασία της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Αυτό σημαίνει καταπίεση των φτωχότερων τομέων της εργατικής τάξης, ιδίως των Μαύρων.

Ως σοσιαλιστές, καταδικάζουμε τη βία – καταδικάζουμε τη βία που διαπράττει το καπιταλιστικό σύστημα εναντίον δισεκατομμυρίων ανθρώπων καθημερινά. Δεν το καταδικάζουμε όταν η εργατική τάξη και οι φτωχοί αρχίζουν να υπερασπίζονται τον εαυτό τους ενάντια στη βία του συστήματος.

Μια ταραχή χρησιμεύει για να τραβήξει την προσοχή της άρχουσας τάξης. Μπορεί ακόμη και να τους αναγκάσει να κάνουν παραχωρήσεις. Αλλά μια ταραχή δεν μπορεί να τερματίσει το σύστημα καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Για αυτό, πρέπει να συνδυάσουμε την οργή στους δρόμους της Μινεάπολης με τη σοσιαλιστική οργάνωση. Οι πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ακόμη και αυτοί που αυτοαποκαλούνται «σοσιαλιστές») θα καλούν πάντα τους ανθρώπους να αποδεχτούν τους θεσμούς που τους καταπιέζουν. Οι πραγματικοί σοσιαλιστές, αντίθετα, θέλουν να δημιουργήσουν οργανώσεις που είναι ανεξάρτητες από την άρχουσα τάξη, το κράτος τους και όλα τα κόμματα τους.

Μια μικρή μειοψηφία των καπιταλιστών εκμεταλλεύεται την εργασία της τεράστιας πλειοψηφίας των ανθρώπων. Προκειμένου να διατηρήσουν τον κανόνα τους, διατηρούν μια τεράστια κατασταλτική συσκευή, συμπεριλαμβανομένων της αστυνομίας, των φυλακών, των στρατευμάτων, των δικαστών κ.λπ. Οι καπιταλιστές οδηγούν ολόκληρο τον πολιτισμό μας σε καταστροφή. Αλλά δεν θα εγκαταλείψουν ποτέ την εξουσία εθελοντικά. Καθ ‘όλη τη διάρκεια της ιστορίας, καμία άρχουσα τάξη δεν έχει εγκαταλείψει ποτέ χωρίς να ανατραπεί. Όπως  έγραψε ο Karl Marx , «Η βία είναι η μαία κάθε παλιάς κοινωνίας που είναι έγκυος με μια νέα.» Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η εργατική τάξη πρέπει να αντιμετωπίσει τα ένοπλα άτομα των καπιταλιστών.

Όταν οι εργαζόμενοι πυρπολούν ένα αστυνομικό τμήμα, τα καπιταλιστικά μέσα θα το αποκαλούν «βία» – αλλά δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αυτοάμυνα ενάντια στην καθημερινή βία που διαπράττει ο καπιταλισμός. Πρέπει να απαλλαγούμε από το καπιταλιστικό κράτος και να το αντικαταστήσουμε με μια κοινωνία που διευθύνεται από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Αυτή είναι η ουσία της σοσιαλιστικής επανάστασης. Και οι πυρκαγιές στους δρόμους της Μινεάπολης δείχνουν ότι η βαθύτερη κρίση του καπιταλισμού ωθεί την αμερικανική κοινωνία λίγο πιο κοντά σε αυτό το σκοπό.