Γιατί γιορτάζουμε την 28η;

Γιατί γιορτάζουμε την 28η; Γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου 1940 και όχι τη μέρα της απελευθέρωσης, δηλαδή την αρχή και όχι το τέλος του πολέμου, γιατί το μετέπειτα κράτος των ταγματασφαλιτών προτιμά να μνημονεύει το δήθεν «όχι» ενός φασίστα δικτάτορα (που ποτέ δεν το είπε, ούτε ποτέ πίστεψε πραγματικά στην νίκη) από τη νικηφόρα αντίσταση ενός μαζικού αντιφασιστικού κινήματος. Γιατί το κράτος των δοσιλόγων ποτέ δεν χώνεψε πως ο φασισμός ηττήθηκε από την ορμή της λαϊκής επιθυμίας, από το μαζικό αγώνα των λαϊκών στρωμάτων˙που μετά το τσάκισμα των ξένων φασιστών απαίτησαν και την ήττα των εγχώριων καθαρμάτων.

Γιατί αυτό το κράτος ποτέ δεν χώνεψε πως η αστική τάξη του, για να συνεχίσει να κάνει «τις δουλείες της» και για να μην χάσει τ’ αυγά και τα πασχάλια, δεν συμμάχησε μόνο με τους ναζί αλλά και με τη ντόπια κουρελαρία του υποκόσμου, δημιουργώντας τα τάγματα ασφαλείας, τα ελληνικά SS. Γιατί οι ντόπιοι αστοί ποτέ δεν χώνεψαν πως για να κερδίσουν τη μεγαλύτερη ταξική αναμέτρηση της νεότερης ιστορίας (αυτό που ονόμασαν «εμφύλιο») αναγκάστηκαν να ενωθούν με όλη τη βορβορώδη σκατίλα της λούμπεν παλιανθρωπιάς, αναγκάστηκαν να δεχτούν στα σαλόνια τους τους μαυραγορίτες, να αποδεχτούν την αισθητική και την ηθική των καθαρμάτων˙ μια αισθητική που έκτοτε τους χαρακτηρίζει.

Γιατί, μην έχετε αμφιβολία, ακόμα κι όταν αναγκάζονται –γεμάτοι αηδία—να χώσουν μερικούς φασίστες του πεζοδρομίου στη φυλακή, ξέρουν καλά πως στην επόμενη στροφή θα τους χρειαστούν ξανά, πως η επιβίωση της φάρα τους είναι διαρκώς εξαρτημένη από το άνανδρο μαχαίρι ενός Ρουπακιά.

Γι’ αυτό, όσοι ακόμα παραμένουμε ανειρήνευτα αδιάλλακτοι, όσοι ακόμα αρνούμαστε την αισθητική των τέρατος, ξέρουμε πως ο πόλεμος της ευαισθησίας με την παλιανθρωπιά δεν τελειώνει ποτέ. Γι’ αυτό μακριά από τα όχι της δήθεν «εθνικής ομοψυχίας», αυτού του κακοφορμισμένου μύθου των αστών, προτιμάμε να θυμηθούμε τα ΟΧΙ των απελπισμένων, αυτών που δεν έχουν να χάσουν τίποτα πέρα από τις αλυσίδες τους.

Προτιμάμε να γιορτάζουμε τις μικρές καθημερινές αρνήσεις της ανθρώπινης αξιοπρέπειες σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Από τα αμερικάνικα γκέτο ως τις παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, από το Χονγκ Κονγκ ως της ζούγκλες του Μεξικό. Το ΟΧΙ της γυναίκας ενάντια στην επίθεση του βιαστή, το ΟΧΙ του εργάτη ενάντια στον εκβιασμό του αφεντικού, το ΟΧΙ του μαθητή ενάντια στην ισχύ του αστυνομικού κνούτου, το ΟΧΙ κάθε ανθρώπου που αρνείται να υποταχθεί στην εξουσία.

Σήμερα προτιμάμε να θυμόμαστε τα μικρά και τα μεγάλα ΟΧΙ των απελπισμένων,

αυτά τα όχι που κρατούν ακόμα διαυγή τον ορίζοντα της ελευθερίας…

——————

Υ.Γ. σε προβοκατόρικη αντιδιαστολή του «εθνικού» ΟΧΙ μιας φασιστικής κυβέρνησης που είχε φυλακίσει και βασανίσει χιλιάδες αγωνιστές, ας θυμηθούμε και την 31η Μαρτίου 1946,  τη μέρα που «αυτοί που δεν είχαν τίποτα να χάσουν πέραν από τις αλυσίδες τους» επιτέθηκαν στο αστυνομικό τμήμα του Λιτόχωρου, αρνούμενοι να πεθάνουν χωρίς αξιοπρέπεια.

[πίνακας: Paul Klee, Το πλοίο της περιπέτειας, 1927]