Όλοι/ες στις πορεία της 17ης Νοέμβρη, στις 18:00 από το Παράρτημα | Κίνηση Αναρχικών Κομμουνιστών ”Azadi”

Όλοι/ες στις πορεία της 17ης Νοέμβρη, στις 18:00 από την κατάληψη Παραρτήματος | Κίνηση Αναρχικών Κομμουνιστών ”Azadi”

49 Νοέμβρηδες μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι αναγκαιότητες για την ανατροπή του κρατικού – καπιταλιστικού συστήματος παραμένουν ίδιες

Η αντιδικτατορική πάλη, με αποκορύφωμα την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973, αποτελεί σημείο ορόσημο στην ιστορία του εγχώριου κοινωνικού και ταξικού κινήματος. Οι εξεγέρσεις του παρελθόντος δεν είναι ασύνδετες με το πλαίσιο της εποχής τους και τους αγώνες που είχαν προηγηθεί. Αντιθέτως, σε μια ταξικά διαρθρωμένη κοινωνία, εκφράζουν με τον πιο εμφατικό τρόπο, τη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο κόσμους. Στην προκειμένη περίπτωση, στην μια πλευρά της ιστορίας βρέθηκαν οι αγωνιζόμενοι φοιτητές και νεολαίοι, οι προλετάριοι και οι εκμεταλλευόμενοι, ενώ στην άλλη ήταν οι εκφραστές του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου, οι πραίτορες της εξουσίας, οι βασανιστές και οι φασίστες. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, όπως και κάθε εξέγερση, θέτει στο προσκήνιο της ιστορίας τα συμφέροντα των εκμεταλλευόμενων και την επιθυμία τους για χειραφέτηση από τα δεσμά της κρατικής και καπιταλιστικής κυριαρχίας. Οι εξεγέρσεις και κάθε αδικαίωτος αγώνας του παρελθόντος, είναι εγγεγραμμένες στη συλλογική μνήμη των εκμεταλλευόμενων τάξεων, αποτελώντας πυξίδα για τους αγώνες τους στο σήμερα.

Η 17η Νοέμβρη ως επετειακή μέρα, λαμβάνει σημαντική θέση στις αφηγήσεις τόσο των εκφραστών του κεφαλαίου και των αστικών πολιτικών δυνάμεων, όσο και του ανταγωνιστικού κινήματος. Η αστική τάξη, μέσα από τη δική της αφήγηση, επιχειρεί να διαστρεβλώσει και να σβήσει κάθε ριζοσπαστικό και εχθρικό προς τα συμφέροντα της, περιεχόμενο που μπήκε στην εξέγερση. Δεν είναι τυχαία λοιπόν, η διαχρονική προσπάθεια του αστικού συστήματος, να παρουσιάσει την εξέγερση του Νοέμβρη αποστεωμένη από τα αντιφασιστικά, αντικαπιταλιστικά και αντιιμπεριαλιστικά της συνθήματα και το ταξικό της πρόσημο, προκειμένου να καταστεί μια καθιερωμένη γιορτινή ημέρα που ανήκει σε όλους και δεν εμπνέει, δεν συγκινεί και δεν αφυπνίζει συνειδήσεις. Γνωρίζουμε καλά όμως ότι κάθε εξέγερση ανήκει στον κόσμο της κοινωνικής και ταξικής πυραμίδας που αντιστέκεται, ανήκει στους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που ορθώνουν το ανάστημα τους ανά τα χρόνια, κόντρα στις επιταγές του κράτους και του κεφαλαίου.

Όλες αυτές οι αφηγήσεις λαμβάνουν χώρα, σε μια περίοδο κατά την οποία η επίθεση που έχει εξαπολύσει το κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής απέναντι στην εργατική τάξη, τα φτωχοποιημένα κοινωνικά στρώματα και την προλεταριακή νεολαία, είναι ολοκληρωτική σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Στους χώρους δουλειάς, τόσο μέσα από την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, τις μαζικές απολύσεις, την ανασφάλιστη ή επινοικιαζόμενη εργασία, όσο και από την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, την συρρίκνωση των ελευθεριών, την καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων και τη στοχοποίηση των εργατικών απεργιών.

Η γενικότερη εικόνα είναι ακόμα πιο ζοφερή, αν δίπλα στους πετσοκομμένους μισθούς και συντάξεις, συνυπολογίσουμε μια συνολικότερη αύξηση του κόστους ζωής. Από τις κατακόρυφες αυξήσεις σε είδη πρώτης ανάγκης, την ενεργειακή κρίση με τις επακόλουθες αυξήσεις στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος και των καυσίμων, μέχρι την ιδιωτικοποίηση όλο και περισσότερων υπηρεσιών και αγαθών. Από το στόχαστρο της επίθεσης των κυρίαρχων, δεν θα μπορούσαν να λείπουν, η υγεία και η παιδεία, η αναδιάρθρωση των οποίων εκτυλίσσεται με ραγδαίους ρυθμούς από το ξέσπασμα της πανδημίας κι έπειτα.

Οι αστικές κατευθυντήριες γραμμές, τα ψηφισμένα αντεργατικά – αντεκπαιδευτικά νομοσχέδια και τα μέτρα για την αφαίμαξη της τάξης μας, από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ, πραγματοποιούνται σε ένα περιβάλλον οξυμένης κρατικής καταστολής και διάχυτου κανιβαλισμού. Η εφαρμογή του δόγματος μηδενικής ανοχής από τις δυνάμεις καταστολής σε πορείες, απεργιακές κινητοποιήσεις και δημόσιους χώρους, η δημιουργία νέων αστυνομικών μονάδων, η καταστρατήγηση του πανεπιστημιακού ασύλου και η περιστολή των συλλογικών μας ελευθεριών, καταδεικνύουν ότι το καθεστώς της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από τον απολυταρχισμό και την βαρβαρότητα προηγούμενων καθεστώτων. Το καθημερινό χτύπημα των κινητοποιήσεων με γκλομπς και χημικά, οι μαζικές συλλήψεις διαδηλωτών, οι συχνές διώξεις  και στοχοποιήσεις  αγωνιστών με κατασκευασμένα κατηγορητήρια, οι προφυλακίσεις συντρόφων/ισσών έπειτα από μεθοδεύσεις των δυνάμεων της αντιτρομοκρατικής, τα πληρωμένα άρθρα στον καθεστωτικό Τύπο από τους επικοινωνιακούς δορυφόρους της κυριαρχίας και τα πρόσφατα σκάνδαλα παρακολουθήσεων κινητής τηλεφωνίας από τα κυβερνητικά διαπλεκόμενα κλιμάκια, είναι μερικά μόνο παραδείγματα που σκιαγραφούν τις όψεις του σύγχρονου ολοκληρωτισμού.

Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο γενικευμένης όξυνσης των διακρατικών ανταγωνισμών, με τους καπιταλιστές να σέρνουν τους λαούς σε πόλεμο και να ανοίγει ένας νέος κύκλος αιματοκυλίσματος τόσο στην Ευρώπη και στη Μ. Ανατολή, όσο και σε άλλα μήκη και πλάτη του κόσμου. Από τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας μέχρι τα διπλωματικά επεισόδια και τους ελληνοτουρκικούς ανταγωνισμούς στο Αιγαίο, η κατάσταση δείχνει να είναι ιδιαίτερα κρίσιμη, με το σενάριο ενός εκτεταμένου πολέμου που θα μας ”χτυπήσει την πόρτα”, να γίνεται όλο και πιο πιθανό. Το ελληνικό κράτος, επιτελώντας χρέη προκεχωρημένου φυλακίου του ΝΑΤΟ, δείχνει να προσδένεται όλο και περισσότερο στο υπάρχον ευρωατλαντικό ιμπεριαλιστικό άρμα όσο τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν στην περιοχή μας.

Απέναντι στην κρατική και καπιταλιστική βαρβαρότητα, η μόνη πραγματική προοπτική αντίστασης είναι οι οργανωμένοι στη βάση αγώνες των εκμεταλλευόμενων, η πολιτική οργάνωση, η ταξική ανασυγκρότηση και η συλλογικοποίηση στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια και στις γειτονιές. Με οχήματα πάλης τα ταξικά σωματεία βάσης, τις εργατικές πρωτοβουλίες, τα ελευθεριακά/αυτόνομα σχήματα, τις λαïκές συνελεύσεις γειτονιάς, τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αντίστασης, τις άγριες απεργίες και με όπλο μας την αλληλεγγύη, οφείλουμε στους εαυτούς μας να υπερβούμε το φόβο, την παθητικότητα και την εξατομίκευση και να θέσουμε τους όρους της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης, για την καταστροφή του κράτους, του καπιταλισμού που το μόνο που έχουν να υποσχεθούν είναι περισσότερη εκμετάλλευση και καταπίεση, ανταγωνισμό, πόλεμο και καταστροφή.

Στηρίζουμε την προγραμματισμένη πορεία την Πέμπτη 17/11, στις 18:00, από την κατάληψη Παραρτήματος.

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΓΔΑΡΤΕΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

Κίνηση Αναρχικών Κομμουνιστών ”Azadi”