Τέμπη

Από τη φαντασμαγορία του θανάτου στον θάνατο της φαντασμαγορίας

από | 3 Μαρ, 2023

Βρήκαμε τη στάχτη / Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας

Γ. Σεφέρης

Όταν τον Φεβρουάριο του 2020 το πρώτο κρούσμα της covid-19 κατέληξε σε θάλαμο εντατικής θεραπείας, ολόκληρη η χώρα, επί ξυρού ακμής κρεμασμένη από τα τηλεοπτικά φιλιατρά, συγκλονιζόταν από το μέγεθος της επερχόμενης τραγωδίας. Ακολούθησαν τρία χρόνια μιας ανελέητης κρατικής θανατοπολιτικής, 35 χιλιάδες νεκροί και ένα κατακερματισμένο σύστημα υγείας, έρμαιο στις ορέξεις της αγοράς.

Εδώ και καιρό, κανένας δεν ενδιαφέρεται πια για τους νεκρούς της covid-19. Κι όμως, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, κάθε εβδομάδα, 150 επιπλέον άνθρωποι προστίθενται στη μεγάλη «στατιστική» των νεκρών. Ανά τρεις μέρες έχουμε μια τραγωδία εφάμιλλη αυτής των Τεμπών. Την ίδια στιγμή, η ανελέητη αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους και της Ευρώπης-φρούριο —μια πολιτική που συμπυκνώνει αριστοτεχνικά το όραμα του Ναζιστή στρατηγού Ρόμελ με την εκπεφρασμένη επιθυμία του Έλληνα ομοϊδεάτη του Υπουργού «Υγείας», γνωστού και ως ο κύριος «να έχουμε νεκρούς στα σύνορα»— οδηγεί σε ένα πολύνεκρο ναυάγιο κάθε λίγες μέρες. Είκοσι άνθρωποι πνίγονται στη Μεσόγειο, κατά μέσο όρο, κάθε μέρα. Κάθε δύο μέρες και μια τραγωδία εφάμιλλη αυτής των Τεμπών. Γι’ αυτά τα κρατικά εγκλήματα, όμως, με εξαίρεση μια μικρή μερίδα «ανθελλήνων», «αναρχικών» και «πρακτόρων του Ερντογάν», η ελληνική κοινωνία εν συνόλω, που σήμερα ζητά συγκλονισμένη (και δικαίως) να αποδοθούν ευθύνες, όχι μόνο αδιαφορεί, αλλά συναινεί σιωπηλά.

Δυστυχώς, και το έγκλημα των Τεμπών θα ξεχαστεί γρήγορα. Είναι ο μηχανισμός διαχείρισης του θεάματος, μια διαδικασία προβολής καταιγιστικών ειδήσεων-σοκ, που λειτουργεί ως η μεγάλη συγκάλυψη στη διαχείριση της εξουσίας. Είναι χρόνια τώρα που ο ηγεμόνας έμαθε να χειρίζεται καλά τη μεγάλη «τέχνη του αποπροσανατολισμού». Δεν κρύβει πια τα εγκλήματά του, όπως κάποτε οι Ανατολικοί στο Τσερνόμπιλ· αντίθετα, τα υπερ-προβάλλει, τα αναμοχλεύει σε έναν τεράστιο χυλό αλλεπάλληλων «συμβάντων», όπου το ουσιώδες, το ασήμαντο, η ατομική και η θεσμική ευθύνη, η οργή και η κριτική διαμαρτυρία, συγχέονται με τέτοιο τρόπο που καμία διέξοδος να μην διαφαίνεται στον ορίζοντα. Όλα ήταν, εξαρχής, μοιραία… Κισμέτ! Και κάπου εκεί, μέσα στον χαμό των ερειπίων μιας «φυσικής καταστροφής», εμφανίζεται ο ηγέτης-Μωυσής να δώσει τη λύση. Η εξουσία ως διαχείριση της τραγωδίας κυριαρχεί πάνω στο έδαφος μιας κατάστασης διαρκούς «εξαίρεσης».

Η κοινωνία εθίζεται στα αλλεπάλληλα σοκ που τρέφουν τον εσωτερικό σαδισμό της. Η εμμονή της στην τραγωδία συνοδεύεται από μια αδιόρατη αδιαφορία για την πρόληψη, αλλά και έναν τρόμο μπροστά στη λύτρωση. Όπως έλεγε ο Έριχ Φρομ, ο φόβος των ανθρώπων μπροστά στην προοπτική της συλλογικής τους απελευθέρωσης, μπροστά στην προοπτική της αυτοκυβέρνησής τους, χωρίς κράτος και κεφάλαιο, είναι ο φόβος της ευθύνης τους μπροστά σε μια εξουσία χωρίς «πατέρα». Και αυτή η σιωπηρή αποδοχή του «πατέρα-ηγέτη» που διοικεί το κράτος-Λεβιάθαν, οδηγεί στην αποδοχή της μοίρας. Η φράση «πάμε, κι όπου βγει…», που ένας επιβάτης του τρένου των Τεμπών άκουσε να λένε μέσω ασυρμάτου, συμπυκνώνει το πνεύμα της συλλογικής αδιαφορίας μας για τον όλεθρο.

Ποιος ζητά σήμερα να εφαρμοστούν, άμεσα και χωρίς καθυστερήσεις, τα πολεοδομικά σχέδια οικισμών, να ανοιχτούν οι παράνομοι αδιέξοδοι δρόμοι, ώστε να μην πεθαίνουν άνθρωποι σε περίπτωση πυρκαγιάς, όπως στο Μάτι; Ποιος ζητά να ελεγχθούν όλες οι επιχειρήσεις δημοσίου συμφέροντος για το αν έχουν λειτουργικές εξόδους κινδύνου, ώστε να μην καίγονται άνθρωποι, όπως στη Μαρφίν; Ποιος (αλήτης ρουφιάνος) δημοσιογράφος ακούει την κραυγή των εργαζομένων στα τρένα, στα εργοστάσια, στα καράβια και στα εργοτάξια, που προειδοποιούν για τα ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας; Ποιος δήμαρχος (πορφυρογέννητος γόνος ή κομματικός επιτετραμμένος) ασχολείται με την τραγική κατάσταση των προσβάσεων για ΑΜΕΑ στις ελληνικές πόλεις, που αναγκάζονται να βγαίνουν με καροτσάκια μέσα στα αυτοκίνητα, με αποτέλεσμα εκατό από αυτούς να πεθαίνουν έτσι κάθε χρόνο; Πόσα και πόσα άλλα «Ποιος»;…

Όμως, υπάρχει και μια άλλη διάσταση της «μεγάλης τέχνης του αποπροσανατολισμού»: η μετατροπή των τεχνικών ζητημάτων σε πολιτικά (όταν όλα είναι πολιτικά, τίποτα δεν είναι πολιτικό). Είναι μια τεχνική που έχει το ιδεολογικό της συμπλήρωμα στην έντεχνη μεταστροφή των κατεξοχήν πολιτικών ζητημάτων σε τεχνικά. Με αυτή τη διπλή αντιστροφή, η εξουσία του συλλογικού κεφαλαίου μένει πάντα στο απυρόβλητο. Όταν η κοινωνία αντιμαχεί πολιτικά για τη χρήση των εμβολίων, για τη χρήση μάσκας σε κλειστούς χώρους, για το «διπλοπαρκάρισμα» (ναι, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, στην πόλη μου υπάρχουν πολιτευτές που υπερασπίζονται δημόσια τα διπλοπαρκάρισμα!), όταν η κοινωνία πολιτικοποιεί την ύπαρξη ή όχι συστήματος ασφαλείας στα τρένα, το αν θα πρέπει να λειτουργούν ή όχι τα νέα φανάρια σε μια πόλη (και αυτό είναι «πολιτικό ζήτημα» στην πόλη μου), όταν συζητάμε σοβαρά (ή έστω με σοβαροφάνεια) απόψεις όπως ότι «τα πρωτόκολλα ασφαλείας των μεταφορών αυξάνουν την καταστολή» ή πως «η φυσική δόμηση (με λάσπη και φύκια) είναι πιο αντισεισμική γιατί ο σεισμός είναι… φυσικό πράγμα», όταν το αν πρέπει ή όχι να κάνουμε ιατρικές εξετάσεις πρόληψης για μια σειρά από ασθένειες είναι πολιτικό ζήτημα, τότε τίποτα δεν είναι πολιτικό. Και φυσικά, τα κατεξοχήν πολιτικά ζητήματα, όπως η οικονομία και η διακυβέρνηση, η ελευθερία και η ιδιοκτησία, αφήνονται στην άκρη, στα χέρια των «ειδικών».

Σε δεκαπέντε μέρες η τραγωδία θα έχει ξεχαστεί. Ο Άρχων του τόπου θα πάει ήρεμα σε εκλογές, που με βεβαιότητα θα κερδίσει. Αυτό που είναι όμως το ουσιώδες σε ένα κοινοβουλευτικό καθεστώς-παρωδία, που έχει τόση σχέση με τη δημοκρατία όση ο Πούτιν με τον αντιπολεμικό ακτιβισμό, αυτό που είναι το ουσιώδες, δεν είναι ποιος μας κυβερνά αλλά το πώς θα αυτοκυβερνηθούμε.

Γιατί αν το καθεστώς της μονοπωλιακής οικονομίας και των συστημάτων ολιγαρχικής διακυβέρνησης δεν έχει να προσφέρει τίποτα παραπάνω από καταστολή, προπαγάνδα και διαχείριση του θανάτου, αν το καθεστώς της ιδιοκτησίας δεν έχει να προσφέρει τίποτα παραπάνω από αρπακτική συσσώρευση πλούτου, εθνικισμούς και πολέμους, αν το παγκόσμιο και ντόπιο (υπερ)κράτος και ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός του, την ώρα που αγωνιούν για να περισώσουν την κερδοφορία ενός συστήματος σε επιθανάτιο ρόγχο, δεν έχουν να προσφέρουν στην κοινωνική πλειοψηφία τίποτα πέρα από στάχτες, τότε εμείς πρέπει να θυμηθούμε εκείνα τα λόγια του ποιητή: «Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας».

Το alerta.gr αποτελεί μια πολιτική προσπάθεια διαρκούς παρουσίας και παρέμβασης, επιδιώκει να γίνει κόμβος στο πολύμορφο δικτυακό τοπίο για την διασπορά ριζοσπαστικών αντιλήψεων, δράσεων και σχεδίων στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης… Η συνεισφορά είναι ξεκάθαρα ένα δείγμα της κατανόησης της φύσης του μέσου και της ανάγκης που υπάρχει για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να μεγαλώνει. Για όποιον/α θέλει να συνδράμει ας κάνει κλικ εδώ

Κράτος και γραφειοκρατία

Κράτος και γραφειοκρατία Του Camillo Berneri*. Αναδημοσίευση από Ούτε θεός - Ούτε αφέντης. Τα σκάνδαλα που συνέβησαν σε υπουργικούς και στρατιωτικούς κύκλους, τα εκατομμύρια που απορρόφησαν βαμπιρικά οι κλέφτες με το παράσημο, η φάρσα και η αγωνία, τα γραφειοκρατικά...

Πύλος: Οι νεκροί απαιτούν δικαιοσύνη

Πύλος: Οι νεκροί απαιτούν δικαιοσύνη Στις 10 Ιουνίου του 2023, ένα αλιευτικό σκάφος μήκους περίπου 20 έως 30 μέτρων αναχωρεί από το Τομπρούκ στα ανατολικά παράλια της Λιβύης μεταφέροντας περίπου 700 μετανάστες, υπερβαίνοντας κατά πολύ τη χωρητικότητά του, με προορισμό...

Μπάνια και παγωτά

Μπάνια και παγωτά Όσες και όσοι μετράνε πάνω από 30-35 χρόνια ζωής στην ελληνική επικράτεια αλλά και σε διάφορα άλλα μέρη του πλανήτη Γη γνωρίζουν ότι στην παιδική ηλικία οι μονάδες μέτρησης ενός επιτυχημένου καλοκαιριού ήταν δύο και μόνο δύο: Μπάνια και παγωτά. Οι...

Εκκένωση του στεκιού Primavera στο ΑΠΘ

Εκκένωση του στεκιού Primavera στο ΑΠΘ Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere για την εκκένωση του κατειλημμένου ελευθεριακού στεκιού Primavera σήμερα το πρωί: ( Σήμερα, Δευτέρα 3/6 τα ξημερώματα έγινε επιχείρηση της ΕΛΑΣ στα πανεπιστήμια με σκοπό να...

Ρουβίκωνας: Παρέμβαση στο υποκατάστημα της Γιαννίτσης Group

Ρουβίκωνας: Παρέμβαση στο υποκατάστημα της Γιαννίτσης Group Ρουβίκωνας: Παρέμβαση στο υποκατάστημα της Γιαννίτσης Group Α.Ε. στις Αχαρνές. Κράτος, παρακράτος, κεφάλαιο και μαφία. Τέσσερις πυλώνες που για δεκαετίες ανήκαν μόνο στη σφαίρα της φαντασίας για μεγάλο...

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Γιώργο Καλαϊτζίδη στη Θεσσαλονίκη

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Γιώργο Καλαϊτζίδη στη Θεσσαλονίκη Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Γιώργο Καλαϊτζίδη από την αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας καλούν αναρχικές συλλογικότητες στη Θεσσαλονίκη ενόψει της αυριανής (Τρίτη 28/5) δίκης. Ο Γιώργος Καλαϊτζίδης...

Η μαζικότερη και πιο «βρώμικη ανάκληση» ιατρικών μηχανημάτων που δεν έγινε ποτέ στην Ελλάδα. 16.027 επικίνδυνες αναπνευστικές συσκευές 9.532 μη-ανιχνεύσιμες ζωες

" Αυτά τα ζητήματα μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρό τραυματισμό που μπορεί να απειλήσει ζωές" "Ένα από τα δύο ή τρία χειρότερα πράγματα που έχω δει ποτέ…", Δρ. Sidney Wolfe Στις 21 Ιουνίου 2021, εν μέσω πανδημίας η “ολλανδική” πολυεθνική Philips Respironics ανακοίνωσε...

Απεργία πείνας για την Παλαιστίνη στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Αμυγδαλέζα

Ονομάζομαι Léa Courtois Dakpa και είμαι 1 από τους 9 διεθνείς Ευρωπαίους κρατούμενους/ες που βρισκόμαστε σήμερα υπό απέλαση στο κέντρο κράτησης Αμυγδαλέζας, μετά την παράνομη απαγωγή μας από την ελληνική αστυνομία κατά τη διάρκεια πολιτικής δράσης για την Παλαιστίνη....

Ρουβίκωνας: Κάλεσμα στα δικαστήρια της Ευελπίδων 28/5 κτήριο 2

Ρουβίκωνας: Κάλεσμα στα δικαστήρια της Ευελπίδων 28/5 κτήριο 2 ΤΡΙΤΗ 28 ΜΑΗ, ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ (10:00, κτήριο 2) Συνέχεια της δίκης του συντρόφου και μέλους μας Γιώργου Καλαϊτζίδη, που συνελήφθη από την αντιτρομοκρατική και διώκεται με τον 187Α για...