Την 1η Σεπτεμβρίου 1846 γεννήθηκε στη Μπαρλέτα, στη νότια περιοχή της Απουλίας, ο Ιταλός αναρχικός Κάρλο Καφιέρο. Γεννημένος από μια πλούσια οικογένεια, ο Καφιέρο θα δώσει όλη του την κληρονομιά στο εργατικό κίνημα. Αρχικά ήταν υποστηρικτής του Μαρξ, αλλά στη συνέχεια θα προσχωρήσει στην φεντεραλιστική πτέρυγα της 1ης Διεθνούς. Ο Καφιέρο θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο στον κομμουνισμό ξεπερνώντας τον κολεκτιβισμό ως κυρίαρχο οικονομικό μοντέλο του αναρχικού κινήματος.
Ως νεαρός ο Καφιέρο ακολούθησε μια αρκετά συνηθισμένη διαδρομή, όπως κάθε παιδί με αστική καταγωγή. Φοίτησε σε ένα ιδιωτικό σχολείο και στη συνέχεια πήγε στο πανεπιστήμιο της Νάπολης και ολοκλήρωσε τις σπουδές του παίρνοντας το πτυχίο της Νομικής. Βρήκε δουλειά στη διπλωματική υπηρεσία, με έδρα τη Φλωρεντία. Ωστόσο, η στενή του ενασχόληση με την «πολιτική» τον έκανε να αφήσει την καριέρα του. Ήρθε σε επαφή με τους Ιταλούς Δημοκρατικούς και άρχισε να κινείται προς τα αριστερά. Μετακόμισε στο Λονδίνο και συνδέθηκε με τους υποστηρικτές του Ματσίνι και του Γκαριμπάλντι, συμμετέχοντας σε συσκέψεις που ορισμένες φορές πραγματοποιούνταν στις εργατικές συνοικίες του Ανατολικού Λονδίνου. Εκεί αντίκρισε την πραγματική ζωή που βίωνε η εργατική τάξη. Σε μια σύσκεψη θυμήθηκε ότι άκουσε την ομιλία από έναν «τσαγκάρη», κατά πάσα πιθανότητα του Τζορτζ Όντγκερ, ενός από τους ιδρυτές της Πρώτης Διεθνούς που τον έστρεψε στον επαναστατικό σοσιαλισμό. Τότε ξέσπασε η Παρισινή Κομμούνα και ο Καφιέρο αφιερώθηκε στην υπόθεση.
Ο Καφιέρο σύντομα θα έρθει σε επαφή με τους Μαρξ και Ένγκελς και θα γίνει μέλος της Πρώτης Διεθνούς. Το δίδυμο εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τον Καφιέρο που τον όρισαν ειδικό εκπρόσωπο του Γενικού Συμβουλίου Διεθνών στο τμήμα της Ιταλίας. Μετακομίζοντας στη Νάπολη, προσπάθησε να μυήσει τους Ιταλούς στον Μαρξισμό, παρά σε αυτό που θεωρήθηκε ως Ρεπουμπλικανισμός του Ματσίνι ή τον Φεντεραλισμό του Μπακούνιν. Ωστόσο, στη Νάπολη θα συνάντησει τον Ερρίκο Μαλατέστα και θα αποκτήσει μια συμπάθεια για τους αναρχικούς. Σύντομα, αντί να μυήσει τους Ιταλούς στο μαρξισμό, θα τον κερδίσει ο επαναστατικός αναρχισμός.
Εκείνη την εποχή κληρονόμησε μια μεγάλη περιουσία, η οποία δόθηκε εξ ολοκλήρου για τη χρηματοδότηση των οργανώσεων της Διεθνούς. Ο Καφιέρο πλήρωσε για τα χαρτιά, τα φυλλάδια, τη διαμονή και τα ταξίδια των εκπροσώπων, ακόμη και για όπλα που χρησιμοποιήθκαν για εξεγερτικές περιπέτειες.
Η περίοδος 1872-79 θα ήταν σημαντική όσον αφορά την πνευματική ανάπτυξη του Καφιέρο. Έγινε ένας από τους πρώτους υπέρμαχους του Αναρχικού-Κομμουνισμού, (μετά τον Τζέιμς Γκιγιώμ), τασσόμενος ενάντια στις κυρίαρχες κολεκτιβιστικές θέσεις. Μέσα σε λίγα χρόνια ο αναρχικός-κομμουνισμός θα γίνει η κυρίαρχη τάση στην Ιταλία.
Το 1877 συμμετείχε στην αποτυχημένη εξέγερση του Μπενεβέντο με τον Μαλατέστα και μερικούς άλλους διεθνιστές. Αν και ο Μαλατέστα θα συνεχίσει να αναπτύσσει εξελιγμένες στρατηγικές και τακτικές, υποστηρίζοντας την ανάπτυξη μιας ειδικής αναρχικής οργάνωσης, ο Καφιέρο θα παρέμενε στρατευμένος στις εξεγερτικές τακτικές.
Ενώ βρισκόταν στην φυλακή του Μπενεβέντο, ο Καφιέρο θα μας αφήσει για κληρονομιά την σύνοψη του Κεφαλαίου του Μαρξ. Δεν έβρισκε καμία αντίφαση ανάμεσα στην οικονομική και φιλοσοφική ανάλυση του Μαρξ κι εκείνης του φεντεραλιστικού σοσιαλισμού των αναρχικών. Πίστευε ότι η διάδοση των ιδεών του Μαρξ στους απλούς εργαζόμενους ήταν βαρύνουσας σημασίας. Στην πραγματικότητα, έκανε τόση καλή δουλειά, που ο Μαρξ την επαίνεσε ως τη μόνη περίληψη των έργων του από κάποιον άλλο που του άρεσε πραγματικά!
Το 1878 θα ήταν ελεύθερος και θα έβρισκε δουλειά ως μάγειρας και λιμενεργάτης. Ωστόσο, θα συλληφθεί και θα απελαθεί με τον Μαλατέστα, και θα βρεθεί στην Ελβετία όπου θα περάσει αρκετό χρόνο με τον Κροπότκιν, συμβάλλοντας παράλληλα στην προώθηση του βιβλίου «Θεός και Κράτος» του Μπακούνιν. Θα συλληφθεί για άλλη μια φορά και θα απελαθεί πίσω στο Λονδίνο.
Μετά την εγκατάσταση του για ακόμη μια φορά στο Λονδίνο, τα πράγματα θα πάρουν μια άσχημη τροπή για τον Καφιέρο. Η ψυχική του υγεία θα επιδεινωθεί γρήγορα, κινούμενη συνεχώς από τις ψευδαισθήσεις στην κατάθλιψη και τούμπαλιν. Τα επόμενα χρόνια θα προσπαθήσει να αυτοκτονήσει αρκετές φορές και θα καταλήξει σε ένα ψυχιατρικό άσυλο. Τον Φεβρουάριο του 1883 έζησε στην Ελβετία, όπου υπέστη πλήρη ψυχική κατάρρευση. Πέθανε από εντερική φυματίωση στις 17 Ιουλίου 1892 σε ηλικία σαράντα πέντε ετών. Πρόκειται για ένα τραγικό τέλος στη ζωή ενός ανθρώπου, ο οποίος άφησε μια κληρονομιά για τον αγώνα των εργατών, και συνέβαλε πάρα πολύ στην ανάπτυξη της αναρχικής κομμουνιστικής τάσης.
