Τι (δεν) είναι το Ισραήλ – μέρος ΙΙ
Το “καταφύγιο των απανταχού Εβραίων”
Οι Εβραίοι δεν τρέχουν πια για να ξεφύγουν απ’ τους διώκτες τους. Κατά γενική ομολογία, στις δεκαετίες που μεσολάβησαν από το τέλος του δευτερου παγκοσμίου πολέμου, οι εβραϊκές κοινότητες στις ΗΠΑ αλλά και τις χώρες της Ευρώπης, σημείωσαν μια αξιοπρόσκετη κοινωνική άνοδο. Σε αυτά τα χρόνια, οι εβραϊκές μειονότητες μπόρεσαν να ευημερήσουν και να ενταχτούν σταδιακά στα μεσαία και μεγαλομεσαία εισοδηματικά στρώματα, ενώ πολλοί από αυτούς έγιναν πανηγυρικά αποδεκτοί ως οργανικά μέλη της άρχουσας καπιταλιστικής τάξης των δυτικών κοινωνιών. Όπως γράφουν οι αμερικανοεβραίοι κοινωνιολόγοι Seymour M. Lipset & Earl Raab, “Μελέτες , οι οποίες σχετίζονται με τις εθνικές και θρησκευτικές ομάδες για τις οποίες χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία απογραφής και δεδομένα από δείγματα καταμετρήσεων, αποκαλύπτουν ότι οι Εβραίοι [στις ΗΠΑ] κατακτούν τα υψηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης, επαγγελματικής θέσης και εισοδήματος ξεπερνώντας κάθε άλλη υπο-ομάδα [του Αμερικάνικου πλήθυσμού]. Από μια καταμέτρηση σε πανεθνική κλίμακα […] βγήκε το συμπέρασμα ότι το μέσο εισόδημα των Εβραίων είναι διπλάσιο από αυτο των μη-Εβραίων. Οι δε Εβραίοι που διαθέτουν εισόδημα πάνω από 50.000 δολάρια είναι υπερδιπλάσιοι από τους μη-Εβραίους λευκούς, ενώ οι Εβραίοι με εισόδημα κάτω από 20.000 δολάρια είναι σχεδόν υποδιπλάσιοι από τους μη Εβραίους”.i
Οι πολιτικές συνέπειες που απορρέουν από την μετάλλαξη των Εβραίων από κατατρεγμένη και καταπιεσμένη μειονότητα που πάλευε να επιζήσει στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας, σε προστατευόμενη κοινωνική ομάδα που μπόρεσε να επωφεληθεί από τη φρίκη του Ολοκαυτώματος για να βελτιώσει την κοινωνική θέση της, σπάνια έχει διερευνηθεί από τη ριζοσπαστική κοινωνική διανόηση. Δεν υπάρχει τίποτα “σκοτεινό” ή επιλήψιμο σε αυτή τη διαδικασία, στον βαθμό που είναι απόλυτα φυσικό για μια διακριτή κοινωνική ομάδα να προσβλέπει στην ισχυροποίηση της έναντι των υπολοίπων, στον γενικευμένο αγώνα για ατομική και συλλογική επιβίωση που είναι ο κανόνας στο σύστημα της οικονομίας της αγοράς. Παρ’ όλα αυτά, το ζήτημα είναι μάλλον ταμπού μιας και ανακινεί αυτόματα ζοφερούς συνειρμούς που παραπέμπουν στις αδέξιες και κακόβουλες “αναλύσεις” του στρατευμένου πολιτικού αντισημιτισμού της περίοδου του μεσοπολέμου. Αναλύσεις που, γράφοντας κάπου στα 1899, ο εβραϊκής καταγωγής Γάλλος μαρξιστής στοχαστής Bernard Lazare είχε περιγράψει ως ένα είδος “αντικαπιταλισμού για ηλίθιους”, σε μια από τις οξυδερκείς επιστολές του.ii
Από αυτή την άποψη, ιδιαίτερη αξία έχει το βιβλίο του Traverso, το “Τέλος της Εβραϊκής Νεοτερικότητας”, όπου πραγματεύεται με διαύγεια και ειλικρινή διάθεση τόσο τις αιτίες, όσο και τις κοσμοϊστορικές συνέπειες αυτής της μετάλλαξης του ταξικού υπόβαθρου των Εβραίων της “διασποράς”.iii Εκεί ο Traverso γράφει ότι η άνοδος των Εβραίων στις ταξικές ιεραρχίες δεν οφείλεται μονάχα στο ευνοϊκό πολιτισμικό περιβάλλον που διαμόρφωσε για αυτούς η μεταμέλεια των Ευρωπαίων μπροστά στην αναγνώριση της μαζικής σφαγής του ΒΠΠ, αλλά και στις δομικές μεταβολές που συντελέστηκαν στο οικονομικό σύστημα και οδήγησαν προς ένα αποεδαφικοποιημένο και διεθνοποιημένο καπιταλιστικό μοντέλο, που αναπαράγεται μέσα από διεθνοποιημένους μηχανισμούς συσσώρευσης και κυκλοφορίας των εμπορευμάτων. Το περιέργο εδώ είναι ότι ενώ οι βασικές πολιτικές, οικονομικές και πολιτισμικές θεσμίσεις στην Δύση διαμορφώνονται όλο και περισσότερο στα πρότυπα του απάτριδος και κοσμοπολίτη Εβραίου του μεσοπολέμου, ενός κοινωνικού υποκειμένου απαλλαγμένου από το βάρος των εθνικιστικών προκαταλήψεων κι ως εκ τούτου φορέα μιας απελευθερωτικής, καθολικής διεθνιστικής συνείδησης, ο ίδιος ο διεθνής εβραϊσμός φαίνεται ότι κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κι αυτό γιατί υιοθετεί όλο και περισσότερο έναν ανιστορικό εθνοφυλετισμό ως το ουσιώδες στοιχείο που προσδιορίζει τη σύγχρονη εβραϊκή ταυτότητα.
Η διαδικασία αυτή της ιδεολογικής συντηρητικοποίησης των εβραϊκών κοινοτήτων δεν μπορεί με τίποτα να διαχωριστεί από την ίδρυση του κρατους του Ισράηλ και την αδιαλειπτη πολιτική δραστηριότητα του διεθνούς σιωνιστικού κινήματος μέσα στους κόλπους του εβραϊσμού της διασποράς. Η απόφαση για τη δημιουργία του Ισράηλ ως μιας προκεχωρημένης στρατιωτικής βάσης της δυτικής αποικιοκρατίας μετέτρεψε τους απανταχού Εβραίους από ανεπιθύμητα “ξένα σώματα”, σε δεξαμενή πολύτιμων εθελοντών για τον σχηματισμό μιας εξαιρετικά επιθετικής και φανατισμένης δύναμης κρούσης που μεταπολεμικά αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος του διεθνούς καπιταλισμού στην Μέση Ανατολή. Αν για τον Χίτλερ η τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος ήταν η φυσική εξολόθρευση των Εβραίων, για τις “δημοκρατικές” ελίτ του διεθνούς καπιταλισμού η λύση αυτή θα προερχόταν μέσω της μαζικής μετανάστευσης των Εβραίων στην Παλαστίνη και την μετατροπή τους σε “Ισραηλινούς”. Ο Σιωνισμός που αρχικά αποτέλεσε ένα μάλλον περιθωριακό κίνημα χωρίς μαζική απήχηση στις κοινότητες των Εβραίων, ξαφνικά άρχισε να κερδίζει έδαφος και να εξαπλώνει την επιρροή του, καταστέλλοντας τον έμφυτο κοινωνικό ριζοσπαστισμό που παραδοσιακά είχε τον πρώτο λόγο σε ότι αφορά τις πολιτικές πεποιθήσεις του εβραϊσμού. Ετσι, όχι μόνο οι δυτικές καπιταλιστικές ελίτ πέτυχαν να ξεφορτωθούν ένα τμήμα των υποτελών κοινωνικών στρωμάτων με την πιο ανεπτυγμένη ταξική συνείδηση, που διακατεχόταν από διεθνιστικές τάσεις και μια ροπή προς τον επαναστατικό σοσιαλισμό. Την ίδια στιγμή, οι αστοί Εβραίοι κατόρθωσαν να επιβάλλουν την ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία τους και να περιθωριοποιήσουν τους σοσιαλιστές, επαναπροσδιορίζοντας τον ταξικό ρόλο των εβραϊκών κοινοτήτων ως προνομιακών διαμεσολαβητών ανάμεσα στον συστημικό ιμπεριαλισμό της Δύσης (τον ιμπεριαλισμό που απορρέει αντικειμενικά από τη θέση της συλλογικής Δύσης στο διεθνές σύστημα) και την τοπική αποικιοκρατία που εγκαθίδρυσε στην Μέση Ανατολή, η νέα μιλιταριστική, περιφερειακή υπερδύναμη.
Όπως γράφει ο N. Finkelstein, το έναυσμα για αυτή την κούρσα των Εβραίων προς τα ανώτερα επίπεδα της ταξικής διαστρωμάτωσης, δόθηκε μετά τον θρίαμβο του Ισραήλ στον πόλεμο του 1967.iv Η καθιέρωση διά πυρός και σιδήρου του σιωνιστικού μορφώματος ως ηγεμονικής γεωπολιτικής δύναμης, εναπόθεσε στα χέρια των εγχώριων αντιπροσώπων του σιωνισμού ένα τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο, το οποίο μπορούσαν να διαχειριστούν κατά τέτοιο τρόπο ώστε να επιτυχουν την οριστική εισδοχή τους στα επίλεκτα κλαμπ της άρχουσας τάξης, τα οποία πιο πριν παρέμεναν ερμητικά κλειστά για αυτούς. Οι Σιωνιστές είχαν τώρα το μερίδιο εξουσίας που τους αναλογούσε. Ένα οργανικό ταξικό συμφέρον στην αναπαραγωγή του συστήματος, που επέτρεπε στην παραδοσιακή λευκή άρχουσα τάξη να τους εμπιστευτεί και να αναγνωρίσει σε αυτούς τους φυσικούς συμμάχους της. Ο συντηρητικός αυτός μετασχηματισμός δεν έγινε πουθενά πιο αισθητός απ’ ότι στις ΗΠΑ. Ενώ στη Γαλλία για χρόνια οι γαλλοεβραίοι ήταν γνωστοί ως τα “μαύρα πρόβατα” του εβραϊκού έθνους, εξαιτίας των προοδευτικών αντιλήψεων τους, του ρεπουμπλικάνικου ήθους που επικρατούσε στις τάξεις τους και της απροθυμίας τους να προσχωρήσουν ολόψυχα στη φιλοσιωνιστική υστερία, στις ΗΠΑ, το επίκεντρο απ’ όπου εκπορεύεται ο διεθνής ιμπεριαλισμός, η εθνικιστική στροφή των Εβραίων ήταν γρήγορη και αποφασιστική και οδήγησε αναπόδραστα στη διάρρηξη των παλιών προοδευτικών ταξικών συμμαχιών. Ιδίως εκείνης ανάμεσα στην φιλελεύθερη, ή και αριστερή, αμερικανοεβραϊκή διανόηση, και στους μαύρους αγωνιστές για τα πολιτικά δικαιώματα.
Αν ο πόλεμος των Εξι Ημερών ήταν το έναυσμα που έβαλε σε κίνηση αυτή τη διαδικασία αναθεώρησης των ταξικών συμμαχιών, το συμβάν που επικύρωσε και τυπικά τη διάρρηξη στις σχέσεις ανάμεσα στους Αμερικανούς Εβραίους και την κοινότητα των μαύρων προλετάριων ήταν χωρίς αμφιβολία οι ταραχές στο Crown Heights, το 1991.v Το Crown Heights είναι μια εθνοτικά μεικτή συνοικία της Νέας Υόρκης, όπου εδώ και χρόνια μια πλειοψηφία μαύρων προλετάριων ζει πλάι σε μια μειοψηφία θρησκευόμενων Εβραίων, οπαδών της σέχτας του ραβίνου Schneerson. Η γειτονιά για χρόνια θεωρούνταν από τους εξωτερικούς παρατηρητές ως πρότυπο ειρηνικής συνύπαρξης ανάμεσα σε δύο διαμετρικά αντίθετες πολιτισμικές και εθνοτικές κοινότητες, η πραγματικότητα όμως από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 κι έπειτα είχε αρχίσει να αλλάζει. Τα κτίρια με ένοικους κι από τις δύο κοινότητες σιγά, σιγά έγιναν πιο σπάνια και η φυλετική διαχωριστική γραμμή που συνήθως χαράσσει το εξωτερικό σύνορο των εθνοτικά ομοιογενών συνοικιών των αμερικανικών μεγαλουπόλεων, στο Crown Heights μετατοπίστηκε στο εσωτερικό της συνοικίας, η οποία σταδιακά χωρίστηκε σε έναν μαύρο κι έναν εβραϊκό τομέα.
Έκτοτε τα παράπονα των μαύρων κατοίκων σχετικά με τις συνθήκες διαβίωσης στην περιοχή έγιναν όλο και πιο συχνά. Ο μαυρος πληθυσμός κατηγορούσε τις υπηρεσίες του δήμου της Νέας Υόρκης ότι παρείχαν προνομιακή μεταχείριση στα οικοδομικά τετράγωνα όπου διέμεναν οι εβραϊκές οικογένειες, τη στιγμή που αγνοούσαν την καθαριότητα ή την αποκομιδή των σκουπιδιών στις γειτονιές των μαύρων. Ακόμα χειρότερα, συχνά, πυκνά οι μαύροι κάτοικοι του Crown Heights υφίσταντο την παρενόχληση της ρατσιστικής μητροπολιτικής αστυνομίας, με εξακριβώσεις που πολλές φορές κατέληγαν σε προσαγωγές ή αναίτιους ξυλοδαρμούς σε βάρος των μαύρων προλετάριων. Υπήρχε διάχυτη η εντύπωση ότι ο στόχος αυτού του συστηματικού εκφοβισμού ήταν η επιβολή ενός de facto χωροταξικού και φυλετικού δαχωρισμού, με την ελαχιστοποίηση των καθημερινών επαφών και των διασυνδέσεων ανάμεσα στο εβραϊκό και το μαύρο κομμάτι της συνοικίας. Το ποτήρι αυτης της ταξικής σύγκρουσης που υπέβοσκε σε λανθάνουσα μορφή, ξεχείλισε το βράδυ που ένα αυτοκίνητο απ’ την πομπή των οχημάτων τα οποία συνόδευαν την λιμουζίνα του ραβίνου Schneerson, ξέφυγε απο την πορεία του, καβάλησε το πεζοδρόμιο και τραυμάτισε σοβαρά δύο μαύρα παιδάκια, με το μικρότερο κορίτσι να χάνει αργότερα την ζωή του στο νοσοκομειο. Οι χασιδιστές Εβραίοι διαθέτουν μια σειρά από παράλληλους προνοιακούς θεσμούς για να εξυπηρετούν αποκλειστικά τα μέλη της κοινότητας τους κι ένα ασθενοφόρο της συναγωγής Hatzalah κατέφτασε στο σημείο του ατυχήματος γρηγορότερα από τα επιβαρυμένα κρατικά ασθενοφόρα. Ενώ το μαύρο κοριτσάκι αιμορραγούσε σε κρίσιμη κατάσταση, το ασθενοφόρο αρνήθηκε να το μεταφέρει στο νοσοκομείο και κι έσπευσε να φυγαδεύσει τον χασιδιστή οδηγό που ήταν υπεύθυνος για το ατυχημα, υπό την προστασία κάποιων αστυνομικών που βρίσκονταν ήδη στο σημείο. Ακολούθησαν τέσσερις ημέρες βίαιων ταραχών στην περιοχή με κύριο αίτημα την παράδοση του οδηγού στις αρχές από τους ομόθρησκούς του. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των μαύρων, πυρπολήθηκε το αρχηγείο της θρηκευτικής σέχτας του Schneerson, ενώ ένας άτυχος χασιδιστής φοιτητής από την Αυστραλία δολοφονήθηκε ενώ περπατούσε στην μέση του δρόμου, από έναν όχλο νεαρών μαύρων που διψούσαν για εκδίκηση.
Τα ΜΜΕ έπαιξαν και τότε το χαρτί του αντισημιτισμού, προπαγανδίζοντας μια ερμηνεία της σύγκρουσης με φυλετικούς-ταυτοτικούς όρους. Κατηγόρησαν τους εξεγερμένους ως ανορθολογικούς ρατσιστές που είχαν επηρεαστεί από τα κηρύγματα του Έθνους του Ισλάμ για τον ρόλο που είχε παίξει ο οργανωμένος εβραϊσμός στην προώθηση και την αναπαραγωγή του συστήματος της δουλείας στις ΗΠΑ.vi Στην πραγματικότητα βέβαια, οι μαύροι προλετάριοι απλώς αντιδρούσαν στην καθημερινή εμπειρία της καταπίεσης που τους είχε επιβληθεί και την προσπάθεια συγκάλυψης μιας ακόμη δολοφονίας ενός μαύρου παιδιού που θα έμενε ατιμώρητη. Και φυσικά οι διαδηλωτές είχαν δίκιο να ανησυχούν διότι ο Yosef Lifsh, ο οδηγος που χτύπησε και σκότωσε την μικρή Angela Cato, όχι μόνο δεν φυλακίστηκε, αλλά ούτε καν παραπέμφθηκε σε δίκη για το έγκλημα του. Η κατάληξη αυτή ήταν δείγμα της πολιτικής και οικονομικής ισχύος που είχε συσσωρεύσει η εβραϊκή κοινότητα, η οποία επέφερε μοιραία την ρήξη με τους ταξικά υποτελείς προλετάριους των μαύρων κοινοτήτων στις ΗΠΑ.
Αν όμως αυτή είναι η πραγματικότητα , τότε τι απομένει από τον σιωνιστικό μύθο του “προορισμού των κατατρεγμένων”; Η απάντηση σε αυτό το εύλογο ερώτημα είναι, απολύτως τίποτα. Εξού κι ο πόθος για την πραγματοποίηση της “αλιγιά”, της “παλιννόστησης” δηλαδή στα “πατρογονικά εδάφη” της Παλαιστίνης, δεν είναι μια παρόρμηση που γεννιέται με φυσικό τρόπο στα έγκατα του ψυχισμού ενός καταπιεσμένου υποκειμένου, αλλά μια λάιφ-στάιλ επιλογή που χρειάζεται διαρκώς να καλλιεργείται και να υπενθυμίζει τη διαθεσιμότητα της στα απανταχού αστικοποιημένα εβραϊκά στρώματα. Οι μόνοι Εβραίοι που αποφάσισαν να μεταναστεύσουν με τη θέληση τους στο Ισράηλ για να βρουν καταφύγιο από τις “αντισημιτικές διώξεις” που εξαπολύθηκαν εναντίον τους, ήταν οι Ρώσοι δισεκατομμυριούχοι ολιγάρχες, όπως ο Abramovich, ο Nevzlin, ή ο Guzynsky, τους οποίους η Haaretz αποκάλεσε κοροϊδευτικά “πρόσφυγες με ιδιωτικά τζετ”.vii Η διαπίστωση αυτή δείχνει και την βαθιά ανηθικότητα της ισραηλινής αποικιοκρατίας, εφόσον δεν υπάρχουν πια οι αντικειμενικές συνθήκες που έκθρεψαν στους κόλπους τους το εποικιστικό εγχείρημα κι επέτρεψαν να παρουσιάσουν οι Σιωνιστές την κατάκτηση της Παλαιστίνης σαν μια επιλογή ζωής ή θανάτου για τις διασκορπισμένες εβραϊκές κοινότητες. Ούτε απομένει κάποιο ίχνος από τον ιδεολογικό μεσσιανισμό των πρώτων Εβραίων μεταναστών, τη στιγμή που τα αμέτρητα χρόνια κατακτητικών πολέμων στο εξωτερικό, καθώς και της αιματηρης στρατιωτικής κατοχής στο εσωτερικό, έχουν μετατρέψει το Ισραήλ σε μια φασιστικοποιημένη κοινωνία, όπου κυριαρχεί η αίσθηση της εβραϊκής υπεροχής και μια ρατσιστική αντίληψη της κοινότητας ως ενός συνόλου που έχει ως υπόβαθρο τους δεσμούς της φυλής και του αίματος.
Ο ισραηλινός ιστορικός Shlomo Sand γράφει πώς μέσα από μια γραμμική διαδικασία ιστορικής διαδοχής που σκιαγραφήθηκε στην πρωτο-εθνική, εβραϊκή ιστοριογραφία του 19ου αιώνα, ο λαός των Εβραίων της βιβλικής αρχαιότητας είχε δώσει τη θέση του στους σύγχρονους Ιουδαίους (τους μαθητές των ραβίνων, όπως το θέτει ο ίδιος ο συγγραφέας) που ζούσαν διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο.viii Φαίνεται ότι στις μέρες μας έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου και οι Ιουδαίοι πρέπει ξανά να υποβληθούν σε άλλη μια ιστορική μεταμόρφωση, αυτή τη φορά να περιβληθούν με τον μανδύα του σκληροπυρηνικού εθνικιστή, του “ισραηλινού”. Αυτή είναι και η αναγκαία συνθήκη προκειμένου να κρατηθεί ζωντανό το αποκρουστικό σιωνιστικό εγχείρημα, ένα κίνημα των πολιτικών και οικονομικών ελίτ, που μαζεύει τυχοδιώκτες απ’ όλο τον κόσμο και τους μεταφυτεύει για δωρεάν εγκατάσταση σ’ έναν τόπο που ούτε έχουν ανάγκη, ούτε δικαίωμα να βρίσκονται. Οι περισσότεροι από τους “μετανάστες” που πραγματοποίησαν την περίφημη Aliyah τα τελευταία τριάντα χρόνια δεν έτρεχαν να ξεφύγουν από κάποιον διωγμό, ούτε εκτοπίστηκαν παρά τη θέληση τους εξαιτίας της φτώχειας, της κλιματικής αλλαγής, ή του πολέμου. Οι πιο πολλοί ανήκουν στα εύπορα στρώματα των αστικοποιημένων Εβραίων που αναφέραμε προηγουμένως. Καποιοι είναι φανατικοί θρησκόληπτοι, που έλαβαν την βιβλική “μόρφωση” τους στα ιερατικά σχολεία των σκοταδιστών αμερικανών Εβραίων. Άλλοι είναι ακραιφνείς ρατσιστές κι εθνικιστές, γαλουχημένοι με την μυθολογία των σιωνιστικών πολεμικών “κατορθωμάτων”. Για τον καθένα από αυτούς η “εβραϊκή πατρίδα” σημαίνει και κάτι διαφορετικό. Κάποιοι πάνε εκεί για να αφοσιωθούν στην προσευχή και την μελέτη των ιερων κειμένων. Οι πιο πραγματιστές επιλέγουν έναν από τους ευρύχωρους εποικισμούς της Δυτικής Όχθης, επειδή οι φοροαπαλλαγές είναι ελκυστικές, τα σχολεία είναι υψηλού επιπέδου και τα ενοίκια επιδοτούνται απ’ το Κράτος.ix Άλλοι αδημονούν να επισκεφτούν τον τόπο όπου οι Εβραίοι έπαψαν να είναι τα “αιώνια θύματα” κι έγραψαν μια καινούρια σελίδα της ιστορίας τους, γεμάτη με σαρωτικές νίκες κι ένδοξες κατακτήσεις, σύμφωνα πάντα με την εγκεκριμένη ισραηλινή ιστοριογραφία. Γι’ αυτούς τους νεαρούς εθελοντές , το Ισραήλ είναι ο τόπος όπου μπορούν να επιδοθούν στα δικά τους “παιχνίδια πολέμου”, να νιώσουν την έξαψη της μάχης, ακόμα και να ικανοποιήσουν τα πιο καταπιεσμένα σαδιστικά τους ένστικτα, ασκώντας κτηνώδικη βία πάνω στους ανυπεράσπιστους ανθρώπους της Γάζας και της Δυτικής Όχθης.
Φυσικά, μια λάιφ-στάιλ επιλογή χαρακτηρίζεται ακριβώς απ’ το πόσο εύκολο είναι να αναστραφεί χωρίς να έχει κάποιο κόστος ή ένα διαρκές και διαχρονικό αποτέλεσμα πάνω στο υποκείμενο που την υιοθέτησε. Η λάιφ-στάιλ επιλογή είναι μια πολυτέλεια που διατίθεται στους νεομπουρζουάδες, οι οποίοι δεν κινούνται στο σύμπαν της ανάγκης που καθηλώνει με χίλιους τρόπους τα ετεροκαθοριζόμενα στρώματα, αλλά στο σύμπαν των δυνατοτήτων που παρέχει απλόχερα η οικονομική τους επιφάνεια, των πολλαπλών εκβάσεων και των διαφορετικών ενδεχομενικοτήτων. Έτσι, με το που θα πέσει η πρώτη κανονιά, αυτοί οι πρόσφυγες πολυτελείας συνωστίζονται στις αίθουσες των αεροδρομίων για να επιστρέψουν στις προηγούμενες ζωές τους, στους τόπους από τους οποίους προέρχονται. Όπως συμβαίνει συνήθως, η μυθική “πατρίδα” φάνταζε πολύ πιο ελκυστική από μια ορισμένη απότασταση. Το “μεγαλείο” της ξεφτίζει με τις τριβές της καθημερινής ζωής και σίγουρα καταποντίζεται ολοκληρωτικά όταν οι ρουκέτες των Χούτι, της Χαμάς και της Χεζμπολά αρχίζουν να σκάνε πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Σαν δυσαρεστημένοι τουρίστες, οι Εβραίοι που αναβαπτίστηκαν σε μια μέρα σε Ισραηλινούς, επιβιβάζονται κατηφείς στα αεροπλάνα της επιστροφής.x
Αυτό είναι που τρομάζει πιο πολύ το Σιωνιστικό πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. Η πολιτική ήττα του Σιωνισμού και η αντίστροφη μετανάστευση μακριά από το Ισραήλ, όπου ο πόλεμος ποτέ δεν σταματάει. Για αυτό και οι ιθύνοντες του σιωνιστικού κινήματος είναι υποχρεωμένοι να κάνουν οτιδήποτε περνάει απ’ το χέρι τους ώστε ν’ ασκήσουν ασφυκτικό έλεγχο πάνω στις ιδεολογικές αναπαραστάσεις που νοηματοδοτούν τη σύγκρουση στην Παλαιστίνη, αλλά και στη δημόσια εικόνα του σιωνιστικού μορφώματος στο εξωτερικό. Κι αυτό γιατί θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βρει κάποιος εθελοντές που θα ήταν πρόθυμοι να μετοικήσουν για μόνιμη εγκατάσταση σε μια εμπόλεμη ζώνη, όπου κάθε στιγμή είσαι υποχρεωμένος να διακινδυνεύσεις την ζωή σου, είτε υπακούοντας στην αναπάντεχη προσταγή του Κράτους για να ενταχτείς ως έφεδρος σε κάποια στρατιωτική μονάδα, ή απλά περιμένοντας σε μια στάση για το λεωφορείο να φανεί. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι το Ισραήλ από την ίδρυση του, είναι το λιγότερο ασφαλές μέρος για τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο και για τούτο οι Ισραηλινοί έχουν να ευγνωμονούν μόνο τους φιλοπόλεμους ηγέτες τους. Πέραν τούτου, είναι προφανές πως το Ισραήλ έχει αντικειμενικό συμφέρον από μια γενικευμένη αναζωπύρωση του παραδοσιακού, αντι-εβραϊκού αντισημιτισμού. Και δεν εννοώ με αυτό την ξεχειλωμένη αντίληψη που χρησιμοποιείται κατά κόρον για την αστυνόμευση των εννοιών και την πειθάρχηση του δημόσιου διαλόγου γύρω απ’ το Ισραήλ και τις πολιτικές του, αλλά για μια πραγματική κίνηση από-τα-κάτω που θα ενθάρρυνε τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο να συσπειρωθούν γύρω από την υπεράσπιση των συμφερόντων της εβραϊκής αποικιοκρατίας στην Μεση Ανατολή.
Από αυτή την άποψη, δεν είναι περίεργο που το πρωτοπαλίκαρο των SS, Reinhard Heydrich, κάποτε είχε εκφράσει ανοιχτά την υποστήριξη του μέσα απ’ τις σελίδες της εφημερίδας “Das Schwarze Korps”, για μια πολιτική συνεννόηση, ακόμα και συνεργασία με το κίνημα των Σιωνιστών, οι οποίοι διέφεραν αποφασιστικά από εκείνους τους Εβραίους που συνιστούσαν τον “εσωτερικό εχθρό”. Που επιδίωκαν να αφομοιωθούν στην γερμανική κοινωνία και με αυτον τον τρόπο, να διασπάσουν τη “φυλετική ενότητα” του γερμανικού λαού. Έγραφε ο Heydrich: “Πρέπει να χωρίσουμε του Εβραίους σε δύο κατηγορίες: τους σιωνιστές και τους οπαδούς της αφομοιώσεως. Οι σιωνιστές πρεσβεύουν μια άποψη αυστηρώς φυλετική και, με την μετανάστευση στην Παλαιστίνη, βοηθούν στη δημιουργία του δικού τους εβραϊκού κράτους… οι καλύτερες ευχές μας και η επίσημη καλή μας προαίρεση είναι μαζί τους”.xi Αυτόν τον αντισημιτισμό επιθυμούν διακαώς να αναβιώσουν οι Σιωνιστές, διότι οι αριστεροί “αντισημίτες” της εποχής μας παρεκκλίνουν ανησυχητικά από τον ιστορικό κανόνα. Ο “αντισημιτισμός” τους περιορίζεται στο να ζητάει ίσα πολιτικά δικαιώματα για τους γηγενείς Άραβες της Παλαιστίνης και τους πρόσφυγες που φυτοζωούν στους καταυλισμούς της Ιορδανίας και του Λιβάνου, ενώ δεν αντιτίθεται διόλου σε μια ενδεχόμενη αντίστροφή μετανάστευση εκείνων των Εβραίων που θα επιθυμούσαν να επιστρέψουν στις χώρες καταγωγής τους, αν κι ένας νέος ξεριζωμός σίγουρα δεν είναι η ενδεδειγμένη λύση για το Παλαιστινιακό. Αλλά ένας τέτοιος “αντισημιτισμός” δεν εξυπηρετεί καθόλου τους πολιτικούς σχεδιασμούς των παρανοϊκών χασάπηδων που στις μέρες μας διευθύνουν τις τύχες του Εβραϊκού κράτους.
– Στην εικόνα βλέπουμε μια αφίσα για την ρατσιστική προπαγανδιστική ταινία του Judah Leman, Η Γη των Υποσχέσεων, που κυκλοφόρησε το 1935 κι αφηγούνταν πώς οι “πολιτισμένοι” Σιωνιστές έποικοι μεταμόρφωναν την Παλαιστίνη ξανά σε μια εύφορη γη, προετοιμάζοντας το έδαφος για τους εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίους που επρόκειτο να εγκατασταθούν εκεί.
i S.M. Lipset & E. Raab, Jews and the New American Scene (Harvard University Press).
ii B. Lazare, Antisemitism and Revolution.
iii E. Traverso, Το τέλος της εβραϊκής νεοτερικότητας (21ος Παράλληλος).
iv N. Finkelstein, Η Βιομηχανια του Ολοκαυτώματος (Εκδόσεις του 21ου).
v The Crown Heights riot, 30 years later, The Forward.
vi Saul S. Newman, Jews and the American Slave Trade (Routledge).
vii S. Sadeh, ‘Refugees’ in Private Jets, Haaretz.
viii Sh. Sand, Πώς Επινοήθηκαν οι Εβραίοι (Πανδώρα) , σελ. 86.
ix The surprising reason I’m a settler, Jerusalem Post.
x Report: Nearly 0,5m Israelis left Israel after 7 October.
xi H. Hohne, The Order of the Death’s Head (Penguin Books), σελ. 333.
