Λεονάρδο Μπερτουλάτσι: «Συμφωνία μεταξύ Μελόνι και Μιλέι για την καταστρατήγηση της Σύμβασης για τους Πρόσφυγες».
Το πρώην μέλος των Ερυθρών Ταξιαρχών (Ε.Τ.), ο Ιταλός Λεονάρδο Μπελτουλάτσι, ζει στο Μπουένος Άιρες από το 2002. Η κυβέρνηση της Αργεντινής ανέστειλε το καθεστώς του πολιτικού πρόσφυγα και η δικαιοσύνη προσανατολίζεται προς την έκδοσή του. Το Tiempo Argentino[1] συζήτησε μαζί του.
Στα 72 του χρόνια, ο Λεονάρδο Μπερτουλάτσι δε θα ξεχάσει όλα όσα έγιναν πέρσι, στις 29 Αυγούστου του 2024. Το πρωί, τον κάλεσαν από την Εθνική Επιτροπή για τους Πρόσφυγες (CONARE) για να τον πληροφορήσουν ότι επρόκειτο να επανεξετάσουν το καθεστώς του πολιτικού πρόσφυγα που του είχε χορηγηθεί από το 2004. Το απόγευμα της ίδιας μέρας, του τηλεφώνησε μια δικηγόρος από το Υπουργείο Υπεράσπισης του Έθνους[2] , για να του ανακοινώσει ότι του είχε ανασταλεί η ιδιότητα του πρόσφυγα: «Μην ανησυχείτε», του είπε, «Θα παραμείνετε υπό την προστασία του καθεστώτος του πρόσφυγα μέχρι να οριστικοποιηθεί η άρση της προσφυγικής σας ιδιότητας και αυτό θα γίνει μετά από μια σειρά δικαστικών προσφυγών. Μέχρι τότε δεν μπορούν να σας συλλάβουν». Περίπου 20 λεπτά αργότερα, η Αντιτρομοκρατική της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας, μαζί με άλλα σώματα ασφαλείας, κατέφθασαν στη γειτονιά του Μπερτουλάτσι και περικύκλωσαν το τετράγωνο. Μπήκαν στο διαμέρισμα με ένταλμα έρευνας και προληπτικής κράτησης για την έκδοσή του στην Ιταλία, με την υπογραφή της δικαστίνας Μ. Ρ. Σερβίνι. Είναι η ίδια δικαστίνα που είχε διατάξει την αποφυλάκισή του δύο δεκαετίες πριν! Αυτή η επιχείρηση δεν ήταν καθόλου τυχαία. Αμέσως μετά, η υπουργός Ασφαλείας, Π. Μπούλριτς μίλησε για μια υποτιθέμενη σύλληψη: «Χάρη στη συνεργασία της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας και των αστυνομικών ακολούθων της Ιταλικής Πρεσβείας και κατόπιν εξονυχιστικής έρευνας πληροφοριών από το Υπουργείο Ασφαλείας, το Υπουργείο Δικαιοσύνης και το Υπουργείο Εσωτερικών, τον πιάσαμε. Τέλος στα χρόνια της ατιμωρησίας αυτού του εγκληματία», δήλωσε πανηγυρικά η Μπούλριτς για αυτόν τον λαϊκό αγωνιστή που γεννήθηκε στη Βερόνα και έζησε από τα 10 του στη Γένοβα, ενώ ήδη από τη δεκαετία του ΄70 αντιμετώπισε τη φυλακή στην Ιταλία. Ζει εδώ και πολλά χρόνια στην ίδια γειτονιά του Μπουένος Άιρες, και, αφού πέρασε ένα διάστημα για άλλη μια φορά στη φυλακή, τώρα βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό. Δέχτηκε στο σπίτι του το Tiempo Argentino, ενώ ετοιμάζεται να ασκήσει έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο.
– Πότε φτάσατε στην Αργεντινή;
–Ζω στην Αργεντινή από το 2002. Το 2004 με αναγνώρισαν ως πρόσφυγα και από τότε έχω την αστυνομική μου ταυτότητα, την κάρτα εργασίας, τον ατομικό λογαριασμό ασφάλισής μου, πληρώνω τις εισφορές και τους αντίστοιχους φόρους και ψηφίζω στις δημοτικές εκλογές. Από το 2004, η σύζυγός μου και εγώ ζούμε στο ίδιο διαμέρισμα, στο Σαν Τέλμο, όπου στις 23 Μαΐου 2024, η Εθνική Επιτροπή της Αργεντινής για τους Πρόσφυγες (CONARE) με ενημέρωσε για την πρόθεσή της να επανεξετάσει το καθεστώς πρόσφυγα.
–Γιατί η Μπούλριτς είπε ότι «σας εντόπισαν» όταν σας συνέλαβαν στο σπίτι σας;
–Δεν υπήρξε καμία δυσκολία στον εντοπισμό μου. Ζω σ ΄αυτό το σπίτι εδώ και 21 χρόνια, όλο αυτό ήταν ένας κυβερνητικός ελιγμός.
– Η υπουργός Ασφαλείας, Π. Μπούλριτς, σας κατηγορεί ως δολοφόνο. Έγραψε ότι «ήσασταν μέλος της συμμορίας που απήγαγε και δολοφόνησε τον πρώην Ιταλό πρωθυπουργό Άλντο Μόρο». Πώς απαντάτε;
–Ναι, στην ίδια δήλωση λένε ότι είμαι «υπεύθυνος για εγκλήματα κατά των δημοκρατικών αξιών και κατά της ζωής πολλών θυμάτων». Όμως, όπως αποδεικνύεται διαβάζοντας το αίτημα έκδοσης εκ μέρους της Ιταλίας, ποτέ δεν με κατηγόρησαν ούτε με καταδίκασαν (ερήμην) για οποιοδήποτε έγκλημα αίματος, ούτε για φόνο ούτε για τραυματισμό κανενός ανθρώπου. Και η ερήμην καταδίκη μου σήμαινε ότι δεν ήμουν σε θέση να υπερασπιστώ τον εαυτό μου.
–Εφόσον βρίσκεστε υπό την προστασία του καθεστώτος του πρόσφυγα, γιατί συλληφθήκατε;
–Η σύλληψή μου ήταν παράνομη, αφού είμαι πρόσφυγας. Αλλά στις 29 Αυγούστου 2024, η Εθνική
Επιτροπή Προσφύγων με ενημέρωσε τηλεφωνικά ότι μου ανακάλεσαν την προσφυγική μου ιδιότητα, επειδή είχα απευθυνθεί στις ιταλικές αρχές μέσω εντεταλμένου δικηγόρου και είχα υποβάλει αίτηση παραγραφής, τη λήξη της ποινής μου. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα, η αστυνομία εισέβαλε στο διαμέρισμά μου και με συνέλαβε με εντολή της δικαστίνας Μ. Σερβίνι.
-Γιατί η δικαστίνα πήρε αυτή την απόφαση;
–Πήρε την απόφασή της μετά από επικοινωνία που είχε με τη Φ. Σικάβο, η οποία είναι μέλος της CONARE. Η Σερβίνι θεώρησε ότι η προσφυγική μου ιδιότητα είχε αναιρεθεί οριστικά και κάτι τέτοιο δεν ισχύει.
–Είναι η πρώτη φορά που η Σερβίνι παρεμβαίνει στην περίπτωσή σας;
-Οχι. Το 2003, η ίδια δικαστίνα είχε εκδώσει αντίθετο ψήφισμα, δηλώνοντας ότι η έκδοσή μου στην Ιταλία ήταν μη αποδεκτή, γιατί είχα δικαστεί ερήμην εκεί, χωρίς τη δυνατότητα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου.
–Γιατί πιστεύετε ότι η Σερβίνι άλλαξε τώρα γνώμη;
–Διαφορετικές προσεγγίσεις της δικαιοσύνης, που αλλάζουν με το πέρασμα του χρόνου και τις πολιτικές τάσεις που επίσης αλλάζουν. Υπάρχει συμφωνία μεταξύ της Τζ. Μελόνι και του Χ. Μιλέι με στόχο τη δίωξή μου, όπως και άλλων αγωνιστών της αριστεράς. Ουσιαστικά αυτό σημαίνει την κατάργηση της Σύμβασης για τους Πρόσφυγες. Αυτό που συμβαίνει με όσους από εμάς είμαστε πρόσφυγες, είναι ότι οι χώρες που παλαιότερα αιτιολόγησαν τους λόγους για τους οποίους πρέπει να έχουμε διεθνή προστασία, είναι οι ίδιες χώρες που τώρα μας αποκαλούν τρομοκράτες.
–Όμως από τότε έχετε ζήσει 22 χρόνια στην Αργεντινή. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η στροφή;
– Ναι, 22 χρόνια ζωής εδώ στην Αργεντινή, σε αυτό το σπίτι. Χρόνια εργασιακών, κοινωνικών και φιλικών σχέσεων δεν μετράνε. Σου προσφέρουν τη δυνατότητα να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου και μετά από δύο δεκαετίες, στα 73 σου, αποφασίζουν ότι πρέπει να τελειώσεις τη ζωή σου στη φυλακή.
–Και δεν ισχύει η παραγραφή;
–Πέρασαν 45 χρόνια από τότε που έφυγα από την Ιταλία. Ήταν τον Οκτώβριο του 1980. Ωστόσο, το ιταλικό δικαστικό σύστημα και έως τώρα το σύστημα δικαιοσύνης της Αργεντινής, έχουν χρησιμοποιήσει κάθε είδους προσχήματα και τερτίπια για να αρνηθούν την παραγραφή της ποινής μου, που όμως το πέρασμα του χρόνου έχει πλέον εκ των πραγμάτων επικυρώσει.
–Υπήρξε αλλαγή στη στάση της ιταλικής κυβέρνησης με την ανάληψη της πρωθυπουργίας από την Μελόνι;
–Το 2002, η Ιταλία ήδη είχε ζητήσει την έκδοσή μου. Εκείνη την εποχή υπήρχε μια δεξιά κυβέρνηση με επικεφαλής τον Μπερλουσκόνι. Ήταν τότε που η Δικαιοσύνη της Αργεντινής είπε όχι στην έκδοσή μου. Σήμερα πρωθυπουργός είναι η Μελόνι, η οποία ηγείται μιας κυβέρνησης που αποτελείται από μια συμμαχία τριών κομμάτων, το δικό της, το ακροδεξιό Fratelli d’Italia, το κόμμα που ίδρυσε ο Μπερλουσκόνι, η Forza Italia και η Liga του Βορρά του Σαλβίνι. Όταν με συνέλαβαν, τον Αύγουστο του 2024, δημοσιεύτηκαν άρθρα σε κάποιες εφημερίδες στην Ιταλία που αναφέρονταν στην ανταλλαγή αμοιβαίων εξυπηρετήσεων μεταξύ Μελόνι και Μιλέι. Η συμφωνία μεταξύ τους είναι ξεκάθαρη και οι υπουργοί Δικαιοσύνης τους, ο Μ. Κ. Λιμπανόρα της Αργεντινής και ο Κ. Νόρδιο της Ιταλίας, υλοποιούν τη συμφωνία αυτή.
Στο σπίτι του, ο Μπερτουλάτσι παρακολουθεί τον αργεντίνικο και ιταλικό Τύπο. Κρατά ένα απόκομμα της εφημερίδας La Repúbblica της Ρώμης, η οποία αναφέρθηκε σ’ αυτόν, στις 12 Ιανουαρίου του περασμένου χρόνου: «Πίσω από τη σύλληψη του 72χρονου σήμερα πρώην μέλους των Ε.Τ., Λεονάρδο Μπερτουλάτσι, εικάζεται ότι κρύβεται μια συμφωνία μεταξύ Μελόνι και Μιλέι για να αποφύγει την δικαιοσύνη της Αργεντινής ένας Ιταλο-Αργεντινός ιερέας που εμπλέκεται σε εγκλήματα της νοτιαμερικάνικης δικτατορίας στα χρόνια του ΄70. Ονομάζεται Φράνκο Ρεβερμπέρι. Τον Γενάρη του 2024, ο υπουργός δικαιοσύνης της κυβέρνησης Μελόνι, Κ. Νόρντιο, αρμόδιος για την τελική γνωμοδότηση, υλοποίησε την επιθυμία του Μιλέι και απέρριψε το αίτημα έκδοσης του ιερέα-βασανιστή στην Αργεντινή. Από την άλλη, η Μελόνι έλαβε ως δώρο τη σύλληψη του Λεονάρδο Μπερτουλάτσι. Πρόκειται για κινήσεις αμοιβαιότητας ανάμεσα σε μια ακροδεξιά ιταλική κυβέρνηση και τη νέα κυβέρνηση της Αργεντινής, η οποία επίσης φέρει την πολιτική σφραγίδα της άρνησης όσων έγιναν κατά τη διάρκεια της τελευταίας δικτατορίας στην Αργεντινή[3]», κατέληξε η πρωινή εφημερίδα.
– Πιστεύετε ότι σας χρησιμοποιούν ως προσφορά για την υπόθεση Ρεβερμπέρι;
–Η περίπτωση του ιερέα βασανιστή Ρεβερμπέρι είναι παραδειγματική. Ένας ομοσπονδιακός αργεντινός δικαστής ζήτησε την έκδοσή του ως ένοχου για την διάπραξη εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Στη συνέχεια, το ιταλικό Ανώτατο Δικαστήριο ενέκρινε την έκδοσή του. Και τελικά ο Ιταλός υπουργός Δικαιοσύνης, Κ. Νόρντιο, την απέρριψε. Όλο αυτό αποκαλύπτει τόσο την επιδίωξη της ατιμωρησίας των καταπιεστών όσο και την δίωξη των αγωνιστών της αριστεράς.
-Και ο υπουργός Δικαιοσύνης, Κ. Νόρντιο, είναι ο ίδιος που ζητά την έκδοσή σας;
-Ναι, είναι αυτός που υπογράφει το αίτημα έκδοσής μου.
-Πώς θα χαρακτηρίζατε τη σχέση Μελόνι – Μιλέι;
-Είναι μια συμμαχία ανάμεσα σε κυβερνήσεις που θέλουν να αυτοχαρακτηρίζονται ως δεξιές. Δε θα λέγαμε ότι πάνε κόντρα στο ρεύμα. Το 2021 η Ιταλία ζήτησε την έκδοση 10 συντρόφων που είχαν ζήσει, όπως εγώ, τις συγκρούσεις των χρόνων του ’70 και είχαν καταφύγει στη Γαλλία. Ένας απ’ αυτούς, ένας εξόριστος σύντροφος στη Γαλλία, έγραψε: «Σήμερα το πρωί, μιλώντας για τις συλλήψεις, κάποιος μου είπε ‘ότι έχουμε γυρίσει 40 χρόνια πίσω’. Όμως όχι, δεν είναι έτσι, φαίνεται πως έχουμε κάνει ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός, προς την φρίκη προς στην οποία οδεύουμε». Η προβολή του ‘τρομοκράτη’, πιο κόκκινου και από τον διάβολο, είναι μια μορφή νομιμοποίησης αυτής της φρίκης. Ένα μήνυμα αυτών που είναι υπέρμαχοι του ελέγχου και της καταστολής των κοινωνικών διαμαρτυριών και κάθε μορφής συλλογικών αγώνων.
-Τι έγινε με τους συντρόφους σας που έχουν καταφύγει στη Γαλλία και η Ιταλία ζήτησε την έκδοσή τους;
-Αυτό έγινε το 2021. Το Εφετείο του Παρισιού απέρριψε το αίτημα έκδοσης και των 10 συντρόφων και ο Άρειος Πάγος της Γαλλίας επικύρωσε αυτήν την απόφαση. Οι δικαστές επεσήμαναν ότι η ειδική ιταλική νομοθεσία – που θεσπίστηκε στα χρόνια του ΄70 και ισχύει μέχρι σήμερα- δεν εγγυόταν μια δίκαιη δίκη, ότι πολλοί είχαν καταδικαστεί ερήμην και ότι είχαν ενσωματωθεί πια στη γαλλική κοινωνία εδώ και δεκαετίες. Και επαναλαμβάνοντας αυτό που προανέφερα σχετικά με τον χρόνο που έχει περάσει, οι Γάλλοι δικαστές επιβεβαιώνουν στην απόφασή τους: «Τα γεγονότα είναι πολύ παλιά. Χωρίς να παραβλέπουμε την εξαιρετική σοβαρότητά τους, σ’ ένα πλαίσιο ακραίας και επαναλαμβανόμενης βίας που δεν νομιμοποιείται από πολιτικά αιτήματα, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η διατάραξη της δημόσιας τάξης που προκλήθηκε τότε έχει φτάσει στο τέλος της».
-Θέλετε να πείτε ότι η Μελόνι ζητά εκδίκηση;
-Το θέμα της παραγραφής δεν υπάρχει στον δικό της ορίζοντα. Η Μελόνι επιλέγει τη στάση της εκδίκησης. Εκδίκηση εναντίον όσων αμφισβήτησαν την δομή της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, για να εδραιώσει, έτσι, την ιδέα ότι δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα ρήξης, μετασχηματισμού. Θέλει επίσης να σβήσει την μνήμη εκατοντάδων εργατών που σκοτώθηκαν από τα χέρια της αστυνομίας στους λαϊκούς αγώνες μετά το τέλος του πολέμου, της αιματοχυσίας που διέπραξαν με βόμβες φασιστικές ομάδες από κοινού με μυστικές υπηρεσίες και κρατικούς μηχανισμούς. Έμειναν στην ιστορία ως εγκλήματα του κράτους με στόχο να συντρίψουν τις διεκδικήσεις και τις προσδοκίες για έναν καλύτερο κόσμο του μεγαλύτερου και διαρκέστερου κοινωνικού κινήματος στην μεταπολεμική Ευρώπη.
[1] Ηλεκτρονική εφημερίδα της Αργεντινής
[2] Αντίστοιχο του Συνήγορου του Πολίτη. Σκοπό έχει του την εξασφάλιση της δικαστικής στήριξης και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ανθρώπων.
[3] [ΣτΜ] Ο Μιλέι και οι ακροδεξιοί υποστηρικτές του – μεταξύ αυτών και το στρατιωτικό λόμπι- επιχειρούν να δικαιώσουν τις φρικαλεότητες της δικτατορίας, εξισώνοντάς τες με τη δράση ένοπλων ομάδων που έδρασαν στις αρχές του ’70. Υπό την ιδεολογική καθοδήγηση του αντιδραστικού συγγραφέα Α. Λάχε, ο Μιλέι ισχυρίζεται ότι η δικτατορία δεν ήταν παρά η αντίδραση του στρατού στη δράση των ένοπλων ομάδων. Με άλλα λόγια, εισάγοντας τη θεωρία του «ενός δαιμονίου», οι δικτάτορες και οι ομάδες που αντέδρασαν εναντίον τους ήταν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και αυτό που συνέβη δεν ήταν παρά ένας πόλεμος μεταξύ των δύο πλευρών, ότι οι 30.000 εξαφανισμένοι είναι μια επινοημένη υπερβολή και άλλα πολλά. Παράλληλα οι ίδιοι κύκλοι έχουν ανοίξει τη συζήτηση αφενός για τη δίωξη των ηγετών των ομάδων που έδρασαν κατά της δικτατορίας και αφετέρου την αποφυλάκιση των καταδικασμένων για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στρατιωτικών.
«Είμαστε αισιόδοξοι ότι το Δικαστήριο θα τηρήσει τα κριτήριά του»
Ο Ροδόλφο Γιανσόν είναι δικηγόρος ποινικολόγος, ειδικευμένος σε θέματα έκδοσης ατόμων και έχει αναλάβει την υπεράσπιση του Λεονάρδο Μπερτουλάτσι. Προετοιμάζει την έφεση προς το Ανώτατο Δικαστήριο της Αργεντινής και μίλησε στο Τιέμπο για τα επιχειρήματά του.
– Έχετε εμπιστοσύνη στο Ανώτατο Δικαστήριο;
-Θα αντικρούσουμε τον Μανουέλ-Γκαρσία Μανσίγια σε περίπτωση που θελήσει να παρέμβει. Πιστεύουμε ότι δεν εγγυάται την αμεροληψία ως δικαστής, γιατί δεν είναι ανεξάρτητος, εξαιτίας του παράτυπου διορισμού του και επειδή η Γερουσία απέρριψε την υποψηφιότητά του*. Είμαστε αισιόδοξοι ότι το Ανώτατο Δικαστήριο θα τηρήσει τα κριτήριά του και θα υπερισχύσει η εγκυρότητα της Σύμβασης για τους πρόσφυγες. Και βέβαια ότι θα τερματιστεί η κράτηση του Μπερτουλάτσι, η οποία ποτέ δεν θα έπρεπε να είχε γίνει.
-Πώς προέκυψε η σύλληψη του Μπερτουλάτσι;
-Η εντολή σύλληψης, που έφτασε από την Ιταλία στην Αργεντινή, εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2024. Είναι το αποτέλεσμα της συμφωνίας μεταξύ δύο αυταρχικών κυβερνήσεων, αυτών της Μελόνι και του Μιλέι, με την συνενοχή του υπουργού Δικαιοσύνης Κ. Νόρντιο και του Αργεντινού ομολόγου του Μαριάνο Κ. Λιμπαρόνα. Η εντολή σύλληψης εκτελέστηκε, όταν το καθεστώς του πρόσφυγα του Μπερτουλάτσι δεν είχε ακόμα τεθεί υπό αμφισβήτηση από την Εθνική Επιτροπή για τους πρόσφυγες, γεγονός που κάνει την παρανομία ολοφάνερη.
-Πώς εξηγείτε την στάση της δικαστίνας Σερβίνι;
-Υπάρχουν τρεις πιθανότητες: η πρώτη είναι να αγνοεί εντελώς το διεθνές δίκαιο για τους πρόσφυγες. Η δεύτερη είναι να εμπλέκεται με την κυβέρνηση Μιλέι και η τρίτη να έχει γίνει συνδυασμός των δύο παραπάνω, που είναι και το πιθανότερο. Ο Μιλέι και η Μπούρλιτς εκδώσαν ένα Διάταγμα Έκτακτης Ανάγκης που συρρικνώνει τα δικαιώματα των προσφύγων γενικά. Έδωσε στην Μπούρλιτς την εξουσία να ορίζει κατά την κρίση της ποιοι είναι τρομοκράτες.
-Γιατί η κυβέρνηση ανέστειλε το καθεστώς του πρόσφυγα στον Μπερτουλάτσι;
-Ο λόγος της αναστολής του καθεστώτος του πρόσφυγα δεν έχει καμία σχέση με τα επιχειρήματα για τα οποία αναγνωρίστηκε ως πρόσφυγας: η δίκη του ερήμην, στην Ιταλία, χωρίς τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του, η πολιτική δίωξή του από το ιταλικό κράτος και η ύπαρξη σωφρονιστικών νόμων για ανθρώπους που κατηγορούνται για τα εγκλήματα που κατηγορούνται με νόμους που παραβιάζουν ολοφάνερα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όλα αυτά θα συζητηθούν στο Ανώτατο Δικαστήριο. Η Ιταλία δεν παρέχει εγγυήσεις ότι ο Μπερτουλάτσι θα μπορέσει να ασκήσει το δικαίωμα της υπεράσπισής του, αν επιστρέψει στην Ιταλία, επειδή θα εκτίσει την 27χρονη ποινή του, χωρίς τη δυνατότητα νέας δίκης. Οι κατηγορίες του έχουν ήδη παραγραφεί, γιατί για το κράτος της Αργεντινής το όριο είναι τα 12 χρόνια. Το αίτημα έκδοσης έχει χαρακτήρα δίωξης. Εδώ δεν πρόκειται μόνο για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του Μπερτουλάτσι, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι υπερασπιζόμαστε τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα των προσφύγων που οι κυβερνήσεις Μιλέι και Μελόνι θέλουν να ρευστοποιήσουν.
-Υπάρχει αστυνομική παρενόχληση;
-Ναι, η Μπούρλιτς έστειλε για παρενόχληση ανθρώπους της αντιτρομοκρατικής της ομοσπονδιακής αστυνομίας για να βεβαιωθεί ότι βρισκόταν στο σπίτι του. Ο υπηρεσιακός δικηγόρος διαμαρτυρήθηκε στη Σερβίνι και η δικαστίνα είπε ότι το ηλεκτρονικό βραχιολάκι που έχει ήταν επαρκές. Τουλάχιστον τώρα δεν του χτυπάνε το κουδούνι.
*Τον Μάρτιο του 2024, ο Μανσίγια προτάθηκε από τον Μιλέι για πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου. Στις 25/2/25 διορίστηκε με διάταγμα του Μιλέι και το Δικαστικό Σώμα επικύρωσε τον διορισμό του. Ωστόσο η Γερουσία στις 3/4/25 δεν ενέκρινε την αίτησή του, γιατί δεν τηρούσε τις νόμιμες προϋποθέσεις. Τελικά, στις 7/4/2025 αναγκάστηκε να παραιτηθεί, γιατί αμφισβητήθηκε από το Πρωτοδικείο η συνταγματικότητα του διατάγματος Μιλέι.
Πηγή: TiempoArgentino
