Μια σύντομη βιογραφία της Clara Gilbert Cole, αντιμιλιταρίστριας και αναρχικής, 1868-1956.
Πηγή: Libcom. Μετάφραση από Ε.
Η Κλάρα Γκίλμπερτ γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1868. Ήταν κόρη ενός κατασκευαστή υποδημάτων, ο οποίος είχε περιέλθει σε οικονομική δυσχέρεια λόγω της άρνησής του να «παράγει οτιδήποτε άλλο εκτός από έντιμα, χειροποίητα δερμάτινα προϊόντα», σύμφωνα με τη Sylvia Pankhurst στο βιβλίο της Home Front.
Έμεινε ορφανή και χωρίς πόρους, και έτσι βρήκε δουλειά ως ταχυδρομική υπάλληλος στο Μάντσεστερ. Εκεί γνώρισε τον μελλοντικό της σύζυγο, Herbert Cole. Ο Herbert Cole (1867–1930), όπως και η Sylvia Pankhurst, σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Μάντσεστερ και επηρεάστηκε βαθιά από τους Πρoραφαηλίτες, τον William Morris και εικονογράφους όπως ο Walter Crane, οι οποίοι προσέφεραν εθελοντικά τη δουλειά τους σε εφημερίδες όπως η Commonweal της Σοσιαλιστικής Ένωσης. Μετά τον γάμο τους, η Clara έγινε γνωστή ως Clara Gilbert Cole. Τόσο η Clara όσο και ο Herbert φαίνεται πως ήταν ενεργά εμπλεκόμενοι στο κίνημα υπέρ του δικαιώματος ψήφου των γυναικών, με τον Herbert να γίνεται ο επίσημος καλλιτέχνης της Women’s Social and Political Union (WSPU), και αργότερα να δημιουργεί εικονογραφήσεις για την εφημερίδα The Worker’s Dreadnought. Υπήρξε ιδιαίτερα παραγωγικός καλλιτέχνης από τη δεκαετία του 1890 έως τη δεκαετία του 1920. Το έργο του, συμπεριλαμβανομένου και αυτού ως εικονογράφου παιδικών βιβλίων, αδικαιολόγητα αγνοείται σήμερα.
Η Clara έγινε παθιασμένη αντίπαλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου· προβλέποντας την κρατική έκκληση για επιστράτευση, ίδρυσε μια Ένωση κατά του Πολέμου και της Επιστράτευσης (League Against War and Conscription) στις αρχές του 1915, η οποία το 1916 δημοσίευσε ένα οκτασέλιδο φυλλάδιο γραμμένο από την ίδια, με τίτλο War Won’t Pay («Ο Πόλεμος Δεν Αποδίδει»). Την ίδια χρονιά, η Clara, μαζί με τη Rosa Hobhouse, διέσχισαν με τα πόδια τις περιοχές Northamptonshire και Bedfordshire, διανέμοντας εκατοντάδες αντιπολεμικά φυλλάδια. Ο σύζυγος της Rosa, o Stephen, είχε φυλακιστεί εκείνη τη χρονιά ως αντιρρησίας συνείδησης. Οι δύο γυναίκες συνελήφθησαν μετά από πέντε ημέρες και καταδικάστηκαν από το Κακουργιοδικείο του Kettering, λαμβάνοντας ποινή πέντε μηνών φυλάκισης.
Η Clara συνδέθηκε με τη Σοσιαλιστική Ομοσπονδία Εργατών (Workers Socialist Federation) της Sylvia Pankhurst και ενδέχεται να ήταν μέλος της. Το 1918 εξέδωσε μια ποιητική συλλογή με τίτλο Prison Impressions («Εντυπώσεις από τη Φυλακή»), βασισμένη στις δικές της εμπειρίες καθώς και σε εμπειρίες άλλων. Στη δεκαετία του 1920 ενεπλάκη στο πρώιμο κίνημα των ανέργων και συνελήφθη στις 3 Φεβρουαρίου 1922, μετά από μια ενέργεια που οργανώθηκε από την ομάδα Camberwell Organized Unemployed, μαζί με τους Stanley Dallas και Bill Rust (ο Rust ήταν γνωστό στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος και πιστός στον σταλινισμό). Για τη συμμετοχή της καταδικάστηκε σε πρόστιμο σαράντα σελινιών ή 28 ημέρες φυλάκιση. Το 1936 έγραψε το έργο The Objectors to Conscription and War: a record of their suffering and sacrifice, their letters and tribunal appeals, their testimony for liberty of conscience («Οι Αντιρρησίες στην Επιστράτευση και τον Πόλεμο: καταγραφή των δεινών και των θυσιών τους, των επιστολών και των προσφυγών τους, της μαρτυρίας τους υπέρ της ελευθερίας της συνείδησης»).
Η Clara τράβηξε την προσοχή της προς το αναρχικό κίνημα και παρέμεινε υποστηρίκτρια μέχρι τον θάνατό της, παρέχοντας “δυναμική” υποστήριξη κατά τη διάρκεια της Ισπανικής Επανάστασης και στην αντιπολεμική προπαγάνδα, σύμφωνα με τον Albert Meltzer στο έργο του The Anarchists in London. Έγραψε αντιπολεμικά άρθρα στο War Commentary της Freedom Press, στο The Word του Σκωτσέζου αναρχικού Guy Aldred και στο Labour’s Northern Voice. Η τελευταία έκδοση δεν είχε πολιτική κατά του πολέμου, αλλά παρόλα αυτά άνοιξε τις στήλες της σε εκείνη.
Πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 1956 σε ηλικία 87 ετών. Μια νεκρολογία από τον συντάκτη της Freedom, Δρ. John Hewetson, δημοσιεύτηκε στην Freedom στις 11 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς, όπου περιγράφηκε ως «μία από τις γηραιότερες συντρόφους του αναρχικού κινήματος». Ο Hewetson θυμήθηκε την επίσκεψή του το 1943 στο πολύ μικρό της εξοχικό στο Kirby-le-Soken του Essex και το πόσο δημοφιλής ήταν στα παιδιά του χωριού, τα οποία την επισκέπτονταν τακτικά για να ακούσουν τις ιστορίες της, για τις οποίες φαίνεται πως είχε ιδιαίτερο ταλέντο. Επίσης, διηγήθηκε την ιστορία μιας εκτέλεσης της 9ης Συμφωνίας του Μπετόβεν (τυχαία, η αγαπημένη μουσική του Ρώσου αναρχικού Μιχαήλ Μπακούνιν!) στην Queen’s Hall του Λονδίνου, όταν η ορχήστρα ακολούθησε με το God Save the Queen. Το κοινό σοκαρίστηκε ακούγοντας την Clara να φωνάζει από τη γκαλερί «God Save the People!» («Ο Θεός να σώσει τον λαό!»).
Ο Hewetson την περιέγραψε επίσης ως μια «πολύ αποφασιστική αντίπαλο όλων των καθιερωμένων θρησκειών», συμφωνώντας με τον Μπακούνιν ότι η αποδοχή μιας ουράνιας εξουσίας δεν είναι συμβατή με την απόρριψη της επίγειας εξουσίας.
Δυστυχώς, και ενάντια στις σαφώς εκφρασμένες επιθυμίες της, πραγματοποιήθηκε μια θρησκευτική τελετή στην κηδεία της.
Nick Heath
