Οι Δίδυμοι της Θεσσαλονίκης.
Ήταν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και αγαπητά δίδυμα της πόλης, ένα μοναδικό ντουέτο, μια φιγούρα διπλή που για δεκαετίες ολόκληρες έδινε έναν ξεχωριστό ρυθμό στον αστικό καμβά της Θεσσαλονίκης. Ο κύριος Ανέστης και ο κύριος Μιχάλης Κόντης, πάντα μαζί, πάντα ευγενικοί, πάντα με θετική ενέργεια, πάντα με το χαμόγελο: Μία ήσυχη αλλά ταυτόχρονα σταθερή υπενθύμιση ότι υπάρχει ακόμα καλοσύνη στις μέρες & στους δρόμους μας.
Θα τους έβρισκες συνήθως κοντά στο Γαλλικό Ινστιτούτο και στην παραλία. Θα τους πετύχαινες σίγουρα όμως σε πορείες, σε στιγμές συλλογικής μνήμης και αντίστασης. Ήταν εκεί, σταθερά παρόντες, στα εγκαίνια της ΔΕΘ, στις αντιφασιστικές πορείες για τον Παύλο Φύσσα, στο Πολυτεχνείο, στα Δεκεμβριανά του Αλέξη, στους δρόμους των αγώνων, δίπλα στους πολλούς και στους αδύναμους. Χωρίς φασαρία και χωρίς έπαρση αλλά με μια εντυπωσιακή σιωπηλή αξιοπρέπεια και μια σπάνια αφοσίωση.
Ο κύριος Ανέστης Κόντης, ο ένας από τους δύο δίδυμους, δεν είναι πια εδώ. Έφυγε πρόσφατα, αφήνοντας πίσω του μια θλίψη που απλώνεται σαν σκιά πάνω από την πόλη και ειδικά πάνω από τον κύριο Μιχάλη, τον αδερφό του, που τώρα μένει μόνος. Είναι από αυτές τις απώλειες που δεν κάνουν θόρυβο, αλλά αφήνουν ένα κενό βαθύ γιατί ήταν παρουσία, ήταν χρώμα, ήταν μνήμη. Άραγε πόσες πόλεις έχουν τέτοιες φιγούρες πια; Πόσες μεγαλουπόλεις κρατούν ανθρώπους-σύμβολα που υπενθυμίζουν πως η ζόρικη καθημερινότητα της εποχής μπορεί να έχει ομορφιά, ανθρωπιά και συνέπεια;
Αντίο, κύριε Ανέστη. Η μαχόμενη Θεσσαλονίκη σε αναγνωρίζει, σε αποχαιρετά με αγάπη και θα σε θυμάται…
