Γάζα: Η πρώτη μάχη του Πολέμου των Παριών.
“Χαϊδεύουν τα σκυλιά και τα άλογα τους, αλλά εμάς μας αποδιώχνουν με αποτροπιασμό, σαν η φύση να μην μας είχε δώσει παρά μάσκες με ανθρώπινα χαρακτηριστικά.Κοιτάξτε με, όμως, σαν ίσος προς ίσον, και θα δείτε αν σας μοιάζω. Έχω μια πατρίδα, θα την υπερασπιστώ. Δώστε μου λοιπόν μια ζώη, θα σας το ξεπληρώσω με το παραπάνω[…]”.
Michael Beer, Ο Παρίας
Οι Παλαιστίνιοι είναι το αρχέτυπο του ανεπιθύμητου. Ενός λαού-παρία που κανείς δεν τον θέλει και κανένας δεν αποδέχεται την ύπαρξη του. Οι ισραηλινοί αποικιοκράτες απαγορεύουν στους Παλαιστίνιους μέχρι και να προφέρουν τον εθνικό προσδιορισμό που τους εκφράζει και με βάση τον οποίο ορίζουν τη συλλογική υπόσταση τους. Οι Σιωνιστές αισθάνονται πολύ πιο άνετα όταν μιλούν για την “αραβο-ισραηλινή” διένεξη, όπου η παλαιστινιακή εθνική ταυτότητα αποσιωπάται και περνά στο περιθώριο. Εκεί οι Παλαιστίνιοι εμφανίζονται ως μια ασήμαντη υπο-ολότητα ενός ευρύτερου συνόλου. Ένα δευτερεύον κι ως εκ τούτου πλήρως εναλλάξιμο παρακλάδι ενός μεγάλου “Αραβικού έθνους”, που απλώς έτυχε να κατοικεί στα ιστορικά εδάφη της Παλαιστίνης και, το ίδιο εύκολα, θα μπορούσε να κατοικεί οπουδήποτε αλλού. Από την άλλη, τα αραβικά κράτη που συνορεύουν με την Παλαιστίνη έχουν γυρίσει την πλάτη τους στους Παλαιστίνιους και συνεργάζονται πλήρως με την ισραηλινή κατοχή. Η Αίγυπτος κρατάει ερμητικά σφραγισμένο το πέρασμα της Ράφα καθ’ υπόδειξη των Σιωνιστών, βάζοντας κι αυτή το λιθαράκι της στη διατήρηση της απάνθρωπης πολιορκίας της Γάζας, ενώ η Ιορδανία έφτασε μέχρι το αξιολύπητο σημείο να χρησιμοποιήσει την αεράμυνα της για να προστατέψει το Ισραήλ απ’ τους πυραύλους του Ιράν, κατά τον πρόσφατο πόλεμο των δώδεκα ημερών.i Ο διοικητής των ταξιαρχιών Al-Qassam, Abu Obeida, ανέλυσε πολύ σωστά την κατάσταση, όταν δήλωσε πρόσφατα σε ένα από τα διαγγέλματα του, ότι τα αραβικά κράτη στην πραγματικότητα συγκαταλέγονται ανάμεσα στους εχθρούς του Παλαιστινιακού λαού και του ηρωικού αγώνα που διεξάγουν καθημερινά οι Παλαιστίνιοι κάτω απ’ τις πιο αντίξοες συνθήκες για να πετύχουν την απελευθέρωση τους απ’ την κατοχή και την αποικιοκρατία.ii
Δεν μιλάω εδώ μονάχα για τις πολιτικές αρχές. Τα αντιδραστικά ολιγαρχικά και στρατοκρατικά καθεστώτα, που φυσιολογικά αποφεύγουν να συμμαχήσουν με έναν ασυγκράτητο πληβειακό ριζοσπαστισμό, τον οποίο αδυνατούν να κατανοήσουν ή να ελέγξουν. Μιλάω και για τον προνομιούχο Αιγύπτιο ή Ιορδανό μεσοαστό, που μπορεί να διακηρύσσει την αλληλεγγύη του προς την Παλαιστίνη σε ένα συμβολικό επίπεδο, βλέπει ωστόσο τις μάζες των απόκληρων που κατοικούν εκεί ως μια απειλή που ελλοχεύει, μια αστείρευτη πηγή προβλημάτων. Ως έναν λαό εξαθλιωμένων και κακοποιημένων ανθρώπων, που αν εκδιωχθούν τελικά απ’ τον τόπο τους και υποχρεωθούν να μεταναστεύσουν, θα κουβαλήσουν όπου κι αν πάνε μαζί τους το στίγμα του ξεριζωμένου, του πρόσφυγα. Του ανθρώπου χωρίς ιδιοκτησία, του μόνιμου κατοίκου της παραγκούπολης, που εξαρτάται απ’ την πρόνοια για να επιβιώσει κι εγκυμονεί κινδύνους για την διατήρηση της κοινωνικής ειρήνης και της “’έννομης τάξης”. Δεν υπάρχει στα λόγια ούτε το Αραβικό, ούτε το Μουσουλμανικό έθνος που καλεί σε βοήθεια ο Abu Obeida. Ή μάλλον, αντιμέτωπη με την υπέρτατη δοκιμασία της σφαγής και του πολέμου, η ιδεολογία του ριζοσπαστικού μουσουλμανισμού μπόρεσε να λειτουργήσει ως ιδεολογική μήτρα και πολιτικό υπόβαθρο ενός μαχητικού διεθνισμού, τη στιγμή που το άλλοτε φαντασιακό του παναραβισμού έχει υποκύψει οριστικά και αμετάκλητα στην πολυδιάσπαση που επιφέρει ο άνισος καταμερισμός των ταξικών συμφερόντων. Ωστόσο, ο Άξονας της Αντίστασης, αυτή η πρωτοφανής διεθνιστική συμμαχία των ένοπλων προλεταριακών κινημάτων της περιοχής, που συνενώνει στους κόλπους της την Παλαιστινιακή Αντίσταση, τη Χεζμπολά, τους Χούθι της Υεμένης και τις σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ, έχει προς το παρόν ηττηθεί από την πολεμική μηχανή του Σιωνισμού. Αποκομμένοι απ’ τους φυσικούς συμμάχους τους, δηλαδή τις οργανώσεις των καταπιεσμένων της περιοχής, οι Παλαιστίνιοι της Γάζας έχουν πια απομείνει να αγωνίζονται και να πολεμούν μόνοι. Έχουν μετατραπεί από έγκλειστους φυλακισμένους στην μεγαλύτερη ανοικτή φυλακή του κόσμου, σε έναν εξαθλιωμένο πληθυσμό παριών. Μια μάζα περιττών ανθρώπων, που πρόκειται σύντομα να πυκνώσει τις γραμμές του παράνομου, πολυεθνικού νομαδικού προλεταριάτου, το οποίο εκτοπίζεται από τις εστίες του και μετακινείται ασταμάτητα, παραβιάζει σύνορα και καταπατάει “εθνικές κυριαρχίες”. Ωστόσο, ακόμη κι αυτή η κίνηση των προλετάριων της Γάζας διευθύνεται και καθορίζεται μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια της από τους Σιωνιστές αποικιοκράτες.
Το Ισραήλ βρίσκεται ήδη σε ανεπίσημες διαπραγματεύσεις με διάφορα κρατικά ή ημικρατικά μορφώματα στην Αφρική ώστε να εξασφαλίσει έναν προορισμό όπου θα μπορεί να “ξεφορτώσει” και να απαλλαγεί απ’ τους ανεπιθύμητους πληθυσμούς.iii Στα διαλυμένα αυτά κρατίδια, όπως το Νότιο Σουδάν ή η Σομαλιλάνδη, η παροχή οικονομικής βοήθειας με αντάλλαγμα την υποχρεωτική μετεγκατάσταση των εξόριστων Παλαιστίνιων, φαντάζει σαν ένα δώρο που έπεσε απ’ τον ουρανό. Σε αντίθεση με τα δάνεια του ΔΝΤ και των υπόλοιπων θεσμών της υπερεθνικής διακυβέρνησης, η ισραηλινή “βοήθεια” θα χορηγηθεί χωρίς να συνοδεύεται από περιττούς όρους συμμόρφωσης, ή την υποχρέωση για την πραγματοποίηση οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Οι ελίτ που κατέχουν την εξουσία σε αυτές τις γκρίζες ζώνες του διεθνούς δικαίου (πχ. η πολιτική ανεξαρτησία της Σομαλιλάνδης δεν έχει αναγνωριστεί από κανένα κράτος στον κόσμο), θα μπορέσουν να πλουτίσουν ανενόχλητες χάρη στις οικονομικές ενέσεις απ’ το βρώμικο χρήμα των Σιωνιστών, υπό τον όρο ότι θα δεχθούν να αναλάβουν τον άτυπο ρόλο του δεσμοφύλακα των καταπιεσμένων. Μπαίνω έδω στον πειρασμό να θυμηθώ τα λόγια ενός αμερικανού βαρόνου της βιομηχανίας στις αρχές του 20ου αιώνα, που έλεγε ότι μπορούσε με τα λεφτά του να εξαγοράσει το μισό προλεταριάτο των ΗΠΑ και να το βάλει να επιτεθεί στο άλλο μισό.iv Η πιο πιθανή εξέλιξη είναι βέβαια ότι οι φτωχοδιάβολοι της Γάζας θα χωριστούν σε ξεχωριστά υποσύνολα , με την κάθε ομάδα πληθυσμού να εξαναγκάζεται σε μετανάστευση προς έναν διαφορετικό προορισμό. Κι αυτό γιατί η μετεγκατάσταση ενός πληθυσμού δύο εκατομμυρίων στο σύνολο του, θα αποτελούσε μια βραδυφλεγή βόμβα, έναν παράγοντα αποσταθεροποίησης στα θεμέλια οποιασδήποτε χώρας υποδοχής. Γίνεται αντιληπτό από τα παραπάνω, ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια νέα τεχνολογία εξουσίας. Την συγκρότηση του υλικού υπόβαθρου για ένα outsourcing και μία διάχυση της κατοχής στο υπερεθνικό πεδίο. Μέσα απ’ το πλέγμα των διεθνοποιημένων οικονομικών σχέσεων που δημιουργούν οι συμφωνίες για την εξαγωγή της κατοχής, η καταστολή του Παλαιστινιακού πληθυσμού μετατρέπεται σε πολυεθνική κοινοπραξία και μετατοπίζεται εκτός του γεωπολιτικού “ζωτικού χώρου” που καταλαμβάνει η Σιωνιστική αποικιοκρατία.
Έτσι, η ΥΦΑΝΕΤ πέφτει έξω για μια ακόμα φορά, όταν σε έναν λίβελο που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα social media με τον υπερφίαλο τίτλο, “Λόρδος Μπάιρον από τα lidl”, επιπλήττει τις αντιαποικιοκρατικές αναλύσεις επειδή ανάγουν τους πλεονάζοντες πληθυσμούς της περιφέρειας σε νέο ταξικό υποκείμενο, που με κάποιον τρόπο βρίσκεται “έξω απ’ τον καπιταλισμό”.v Δεν χρειάζεται και πολύ σκέψη για να καταλάβει κάποιος ότι η συγκεκριμένη ερμηνεία της ΥΦΑΝΕΤ για τη θεωρία του πλεονάζοντος πληθυσμού παραβλέπει ότι το κεφαλαίο δεν υπάρχει μόνο τοπικά, αλλά βασίζεται για την αναπαραγωγή του σε ένα δίκτυο διεθνοποιημένων και ιεραρχικά διαρθρωμένων σχέσεων και δομών που εκτείνονται πέρα απ’ τα σύνορα του έθνους κράτους. Η διεθνοποιημένη αυτή διάσταση της αναπαραγωγής του κεφαλαίου, την οποία οι κριτικές αναγνώσεις που σχετίζονται με την αντι-αποικιοκρατική προσέγγιση ορίζουν ως νέα αποικιοκρατία, απουσιάζουν εντελώς από τις αντικαπιταλιστικές αναλύσεις της ΥΦΑΝΕΤ. Ή όπου κάνουν την εμφάνιση τους, παρουσιάζονται απογυμνωμένες από τον καθοριστικό ρόλο και τη σημασία τους. Επιπλέον, η μετατροπή ενός μέρους των προλεταριακών στρωμάτων σε πληθυσμό κοινωνικών και ταξικών απόβλητων, δεν συνεπάγεται με όρους πολιτικής οικονομίας τον απόλυτο διαχωρισμό τους από τις ιεραρχικές δομές αξιοποίησης του κεφαλαίου, ή απ’ το καπιταλιστικό σύστημα συνολικά. Αν μπορεί να λεχθεί βάσιμα ότι ο υποβιβασμός μιας υποτελούς κοινωνικής ομάδας στο καθεστώς του παρία, επέρχεται αντικειμενικά εξαιτίας της αδυναμίας υπαγωγής της εν λόγω κοινωνικής ομάδας στις δομές εκμετάλλευσης που θεσμοποιεί ο καπιταλισμός, άλλο τόσο μπορεί να υποστηριχθεί ότι η πολυεπίπεδη περιθωριοποίηση που σηματοδοτεί το στίγμα του κοινωνικού αποκλεισμού, προετοιμάζει το έδαφος για την επιβολή μιας ακόμα πιο στυγνής κι ολοκληρωτικής εκμετάλλευσης πάνω στην ομάδα που υφίσταται τον διαχωρισμό.vi
Η ακραία αυτή εκμετάλλευση τείνει να εκδηλώνεται με όρους που παραπέμπουν σε μια επιστροφή σε πιο πρωτόγονες μορφές ετεροκαθορισμού και άσκησης κυριαρχίας πάνω στους αδύναμους. Από αυτή την άποψη, η σταδιακή συγκρότηση ενός πληθυσμού παριών μέσω της αποβολής των υποτελών τάξεων απ’ το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής, δεν είναι παρά ένα ακόμη σύμπτωμα της ιστορικής κίνησης του κεφαλαίου. Της αντικειμενικής τάσης του για την υπέρβαση των δομικών περιορισμών που προκύπτουν απ’ τις καταστατικές κοινωνικές μορφές μέσω των οποίων εκδηλώνεται η αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία στις καπιταλιστικές οικονομίες της πρώτης ταχύτητας. Έτσι, η πολυεθνική Τσικίτα δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει τις κοινωνικά περιθωριοποιημένες φυλές των αυτοχθόνων στην Κολομβία ως σκλάβους στις φυτείες με μπανάνες που έχει η εταιρεία στην ιδιοκτησία της. Από την άλλη, στην Λιβύη, μετά την πτώση του καθεστώτος της Τζαμαχιρίγια, ο Παναφρικανισμός είναι πλέον απαγορευμένη λέξη, ο ακραίος ρατσισμός ενάντια στους μαύρους αφρικανούς μετανάστες είναι στην ημερήσια διάταξη και τα σκλαβοπάζαρα της Μπαρμπαριάς έχουν κάνει ξανά την εμφάνιση τους.vii Η πρόσφατη συμφωνία ανάμεσα στην Ιταλία και την Αλβανία για μια εξωτερική ανάθεση της κατασταλτικής διαχείρισης του μεταναστευτικού, με τη δημιουργία κέντρων κράτησης σε αλβανικό έδαφος, είναι άλλη μια ένδειξη της τάσης που υπάρχει γύρω απ’ τη διεθνοποίηση κρίσιμων λειτουργιών της διαδικασίας ελέγχου και καταστολής των ανεξέλεγκτων προσφυγικών ρευμάτων.
Η Σιωνιστική βία είναι όμως “αποκαλυπτική”, με την έννοια ότι εγκαινιάζει στην πράξη την είσοδο μας σε μια νέα εποχή, και για έναν ακόμη λόγο. Διότι πιστοποιεί την μετάβαση από ένα κοινωνικό παράδειγμα όπου η ευτελέστερη μεταχείριση που μπορούσε κανείς να επιφυλάξει στην ανθρώπινη ζωή ήταν η πραγμοποίηση της και η χωρίς όριο εκμετάλλευση της εργασίας της, σε μια συνθήκη όπου η ίδια η ζωή είναι ένα προϊόν που ανταλλάσσεται ελεύθερα στα εμπορευματικά δίκτυα της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας. Στην πρόσφατη έκθεση της, η Francesca Albanese, έχει ήδη καταγράψει τις βασικές παραμέτρους με τις οποίες η κατοχική οικονομία της Γάζας μεταλλάσσεται με γοργούς ρυθμούς σε μια γενοκτονική οικονομία που αναπτύσσεται και ανθεί ραγδαία μέσα στα αιματοβαμμένα συντρίμμια του θύλακα.viii Δεν θα πρέπει να εκπλήσσεται κανένας από αυτή την εξέλιξη, ούτε να πέφτει από τα σύννεφα. Τριάντα χρόνια ιδεολογικής ηγεμονίας του νεοφιλελεύθερου κοινωνικού κανιβαλισμού προετοίμασαν το έδαφος για την θηριωδία που εξελίσσεται σε ζωντανή μετάδοση μπροστά στα μάτια μας στην Παλαιστίνη. Δεν υπάρχει κανένα νομοθέτημα, καμία υψηλή αξία του πολιτισμού και κανένας “πανανθρώπινος” ηθικός κανόνας που να απαγορεύει την ολοκληρωτική υποταγή της ανθρώπινης ζωής στους νόμους της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Αυτή τη φορά, δεν μιλάμε για την ιδιοποίηση εκ μέρους της καπιταλιστικής οικονομίας των μέσων που συντελούν στη φυσική επιβίωση και την κοινωνική αναπαραγωγή των υποκειμένων, όπως συνέβηκε κατά την πρώτη φάση της ιστορικής ανάπτυξης του καπιταλισμού. Μιλάμε αντίθετα για μια καπιταλιστική οργάνωση των μέσων που θα φέρουν σε πέρας την εξαφάνιση των προλετάριων με τον πιο γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο. Πρόκειται για μια ουσιαστική αντιστροφή της οντολογίας του υλισμού, έναν μαρξισμό στηριγμένο ξανά στο κεφάλι του, εφόσον ως κινητήρια δύναμη της καπιταλιστικής ανάπτυξης μέχρι σήμερα εκλαμβάναμε την ικανοποίηση των υλικών αναγκών του ανθρώπου μέσω της κυριαρχίας του πάνω στη φύση.
Στο επίκεντρο αυτής της διαδικασίας κεφαλαιακής συσσώρευσης, δεν είναι πλέον ο προλετάριος που παράγει υπεραξία μέσω της αλλοτριωμένης εργασίας του, αλλά ο “φτωχός-χωρίς-ρόλο”, όπως το έχει διατυπώσει παλιότερα ο Zigmunt Bauman.ix Ο προλετάριος – παρίας που εξυπηρετεί πολύ πιο αποτελεσματικά την ανάγκη για τη συνεχή μεγέθυνση της καπιταλιστικής οικονομίας μέσα απ’ τις διάφορες θεσμοποιημένες μορφές αποκλεισμού που του επιβάλλονται, παρά μέσα από τη συμπερίληψη του στη διαδικασία της παραγωγής. Η μαζική εξαφάνιση αυτού του άχρηστου προλετάριου, ακόμα και η φυσική εξόντωση του, είναι σίγουρα μια πολύ πιο φτηνή λύση για τους αδίστακτους πολιτικούς διαχειριστές του καπιταλισμού, συγκριτικά με τη δημιουργία δομών αλληλεγγύης και ουσιαστικής κοινωνικής στήριξης για ένα ποσοστό του πληθυσμού που είναι οικονομικά ανενεργό κι αυξάνεται συνέχεια με γεωμετρικούς ρυθμούς. Για να υπεισέλθουμε ακόμη πιο βαθιά στη λογική της τεχνοκρατικής διαχείρισης, που είναι η μόνη που αναγνωρίζει το κεφάλαιο, η εξόντωση μπορεί να αποβεί οικονομικά αποδοτική και να αποφέρει καρπούς τόσο στην επιχειρηματική τάξη, όσο και για τα κρατικά ταμεία, κάτι που είναι εξορισμού αδύνατο όταν μιλάμε για μια οικονομία που λειτουργεί σύμφωνα με τις ζημιογόνες από καπιταλιστική σκοπιά, αρχές της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας.
Μέσα σε αυτή την πρωτόγνωρη συνθήκη, η κατοχύρωση των “αναφαίρετων” δικαιωμάτων που αποδίδει το αστικό δίκαιο στο άτομο γίνεται αντικείμενο συλλογικής διεκδίκησης από τα ετεροκαθοριζόμενα στρώματα που σταδιακά χάνουν την εγγυημένη θέση που μπορεί να κατείχαν κάποτε σε κάποιο στάδιο του κεφαλαιοκρατικού οικονομικού συστήματος. Η μεταμόρφωση αυτή στη σφαίρα του δικαίου πρόκειται να επισπευστεί σε ευθεία αναλογία προς τους ρυθμούς ανάπτυξης της βιομηχανίας που στήνεται γύρω απ’ την “ανάγκη” εξαφάνισης των παριών-προλετάριων, η άνοδος της οποίας πιστοποιείται για πρώτη φορά απ’ τον γενοκτονικό πόλεμο που έχει εξαπολυθεί σε βάρος του λαού της Γάζας. Ίσως η πρόβλεψη μου αυτή να φαντάζει εκ πρώτης όψεως απίστευτη ή υπερβολικά ζοφερή, ωστόσο εδώ έχουμε να κάνουμε απλώς με τον καπιταλισμό που προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα του με τα δικά του μέσα. Δεν διαφέρει σε τίποτα η διαδικασία που περιγράφουμε από, για παράδειγμα, την ανάπτυξη της “πράσινης” οικονομίας ως υποτιθέμενη απάντηση του συστήματος της οικονομίας της αγοράς στο πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής. Κατά τον ίδιο τρόπο, το στρατόπεδο και η γενοκτονία είναι η ενδεδειγμένη λύση με κριτήρια καπιταλιστικής ορθολογικότητας, στο πρόβλημα του πλεονάζοντος πληθυσμού που δημιούργησαν οι δομικές τάσεις και οι αντικειμενικές πιέσεις στη σφαίρα της παραγωγής.
Η Γάζα δείχνει λοιπόν τον δρόμο στο ζήτημα της καθιέρωσης ενός συστήματος για την εξαφάνιση των προλετάριων που, κατά τα πρότυπα της φυσικής εξελιξης του Δαρβίνου, έχουν ζήσει πέρα από την αρχική χρησιμότητα τους και δεν έχουν καταφέρει να αναπτύξουν καινούριες δεξιότητες που θα τους επιτρέψουν να επιβιώσουν στο νέο περιβάλλον της διεθνοποιημένης οικονομίας. Η καθιέρωση αυτού του συστήματος γίνεται σε βιομηχανικά πρότυπα, με όρους οικονομίας κλίμακας που θα αποφέρουν μαζικά κέρδη στον πολυεθνικό επιχειρηματικό τομέα. Είναι μια βιομηχανία παρόμοια με αυτη της αποκομιδής των σκουπιδιών. Μόνο που τούτη τη φορά μιλάμε για εκείνους που οι ελίτ της συλλογικής Δύσης έχουν στιγματίσει ως ανθρώπινα απορρίμματα. Κι αν σύσσωμη η Δύση τάσσεται σήμερα με το μέρος του γενοκτονικού Ισράηλ, αν τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα παροτρύνουν τους Σιωνιστές να “τελειώσουν τη δουλειά” και αδιαφορούν για τις αγριότητες που διαπράττουν οι IDF και τις εκατόμβες των θυμάτων, είναι γιατί κατά βάθος θα ήθελαν πολύ να μπορούν να κάνουν το ίδιο στους δικούς τους “άχρηστους” προλετάριους, τους “Παλαιστίνιους” που έχουν στο σπίτι τους, όταν κι εφόσον το θελήσουν. Απέναντι σε αυτή την ανάλγητη λογική που θέλει να τους βάλει τους πληβείους στην μηχανή του κυμά, υπάρχει μόνο η οργανωμένη συλλογική βούληση των παριών. Η συλλογική ένοπλη αντίσταση τους στην μοίρα που τους επιφυλάσσουν οι κυρίαρχοι.
Γι΄αυτό φωνάζουμε με όλη μας την δύναμη, ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ! Κι ευχόμαστε αν πότε έρθει εκείνη η ώρα, να έχουμε το θάρρος και το κουράγιο να παλέψουμε με τον ίδιο ηρωισμό που εξακολουθούν να αγωνίζονται εδώ και δύο χρόνια οι πυρήνες της Αντίστασης στην Γάζα.
i N. Yohanan, Caught in the crossfire, Jordan (quietly) shields Israel as Iranian shrapnel rains down.
ii Hamas’ Abu Obaida TORCHES Muslim Nations, Warns Israel on Hostages.
iii Somaliland risks tensions with plan to accept displaced Palestinians from Gaza.
iv Αναφέρεται στην εξαιρετική μελέτη του Λ. Άνταμιτς, Η Ταξική Βία στην Αμερική (Εκδόσεις Διάδοση).
v Η ΥΦΑΝΕΤ αντιπαραβάλλει αυτο το σκεπτικό με την δική της, υποτίθεται “κλασσική”, εργατίστική ανάλυση της ταξικής πάλης. Γράφει επί λέξει: “Όπως μας έχει δείξει η μακρά ιστορία του ανταγωνιστικού κινήματος, η συγκρότηση μιας Μεγάλης Αφήγησης, πηγαίνει συχνά χέρι-χέρι με τη συγκρότηση ενός Επαναστατικού Υποκειμένου. Παρατηρούμε λοιπόν μια τάση εντός του κινήματος να αναζητά το υποκειμενο αυτό σε κάποιο, υποτίθεται, εξωτερικό σημείο του καπιταλισμού. Σε σημείο που φαντάζει απoκαθαρμένο από την καπιταλιστική βρωμιά και άρα ιδανικό για την εκκίνηση της επίθεσης στο κεφάλαιο. Οι λεγόμενοι πλεονάζοντες πληθυσμοί βρίσκονται όλο και συχνότερα σε αυτή τη θέση, με μια αντιστροφή της κλασσικής εργατίστικης ανάλυσης. Αν στο παρελθόν ήταν η εργατική τάξη που προοριζόταν να κάνει την επανάσταση λόγω της αντικειμενικής της θέσης μέσα στην παραγωγή, σήμερα η ιδιότητα αυτή μεταβιβάζεται στους πλεονάζοντες πληθυσμούς για τον αντίθετο λόγο. Γιατί αποβάλλονται από την καπιταλιστική παραγωγή”.
vi Ελ. Βαρίκα, Οι Απόβλητοι του Κόσμου: Μορφές του Παρία (Πλέθρον).
vii M.M. Velaquez, It’s bananas! The historic ruling against Chiquita for financing paramilitaries in Colombia & The return of slavery in Libya, Generation for Rights Over the World.
ix Z.Bauman, Η εργασία, ο καταναλωτισμός και οι νεόπτωχοι (Μεταίχμιο).
