Τοποθέτηση του κρατούμενου Γιάννη Καρατσώλη

Η σύλληψη μου έγινε στις 18/01/23 μετά από έφοδο της αστυνομίας στο σπίτι μου, καθώς και στα σπίτια άλλων 6 ατόμων, με τους οποίους με συνέδεαν αποκλειστικά φιλικές/ κοινωνικές σχέσεις. Σε μια προσπάθεια να χτιστεί και να φουσκώσει η σκευωρία εναντίον μας, ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα τσουβαλιάστηκαν, με σκοπό την απόδοση κατηγορίας περί σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, κατηγορία που -αν και έπεσε εν τέλει στο κενό μαζί με πολλές ακόμη- ήταν αναγκαία προκειμένου οι αρχές να διασφαλίσουν την προφυλάκιση μας, αλλά και για να δημιουργήσουν εντυπώσεις περί υποτιθέμενης μεγάλης επιτυχίας της ΕΛΑΣ.

Κατά την έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο σπίτι μου την ημέρα της σύλληψης μου, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν τα εξής: 2 περούκες, βιβλία, μπροσούρες του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου και λοιπά προσωπικά αντικείμενα όπως ρούχα, σαμπουάν κα. Προφανώς τα παραπάνω δεν ήταν ικανά για να με προφυλακίσουν και τότε ξεκίνησε μια σειρά μεθοδεύσεων με αφετηρία τις υπαγορευμένες αναγνωρίσεις που εξασφάλισε η Ασφάλεια Πατρών για να επιτελέσει το έργο της.

Την ίδια κιόλας ημέρα ξεκίνησε η διαδικασία των αναγνωρίσεων χωρίς καν να μου έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. Μπήκαμε σε ένα δωμάτιο, εγώ, ένας εκ των συγκατηγορουμένων μου και δύο αστυνομικοί με πολιτικά, όλοι μεταξύ μας με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά (ύψος, ηλικία, σωματότυπος κλπ.), ενώ ήμουν ο μοναδικός με μπλε μάτια. Η διαφοροποίηση αυτή ήταν τελικά στοχευμένη, ώστε να γίνει υπόδειξη στους αυτόπτες μάρτυρες που επέλεξαν οι μπάτσοι να καλέσουν, διότι σε μια από τις ληστείες για τις οποίες κατηγορούμαι είχε γίνει η περιγραφή ενός δράστη ο οποίος αν και έφερε πολλά χαρακτηριστικά που δεν έχω, είχε – σύμφωνα με τη μαρτυρία πάντα – γαλανά μάτια.

Στις 7 ληστείες (σε υποκαταστήματα τραπεζών, ΕΛΤΑ, σούπερ μάρκετ) για τις οποίες κατηγορήθηκα -και τελικά καταδικάστηκα- οι αυτόπτες μάρτυρες ήταν παραπάνω από 20. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι, όταν εκδόθηκε το κλητήριο θέσπισμα οι μόνοι μάρτυρες που καλούσε το συμβούλιο ήταν οι αστυνομικοί. Το δικαστήριο, παρά το αίτημα που κατέθεσα για εξέταση όλων των μαρτύρων κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, αποφάσισε να καλέσει μόνο τους 3 – πιο βολικούς- που είχαν “αναγνωρίσει” τους δράστες. Πριν όμως ξεκινήσει η διαδικασία κατάθεσης των αυτοπτών μαρτύρων, έγινε αντιληπτό από συγγενικά πρόσωπα που βρισκόντουσαν έκτος της αίθουσας, ότι ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας είχε μαζέψει τους αυτόπτες μάρτυρες σε ένα πηγαδάκι και τους έδειχνε φωτογραφίες στο κινητό του. Αμέσως κλήθηκαν οι δικηγόροι της υπεράσπισης να επιβεβαιώσουν με τα μάτια τους, ότι ο μπάτσος έκανε υποδείξεις στους μάρτυρες σχετικά με το ποιους πρέπει να αναγνωρίσουν.

Όταν ξεκίνησε η διαδικασία εξέτασης των μαρτύρων, ο πρώτος μάρτυρας -στην ιδιότητα μπάτσος-, παρά το γεγονός ότι στην αρχική του κατάθεση έκανε μια απλή περιγραφή μόνο στα ρούχα και στο ανάστημα των δραστών, στο δικαστήριο την εμπλούτισε αναφέροντας ότι τάχα κατέβασα τη μάσκα και είδε το πρόσωπο μου, ότι έχω έντονα μάτια και ότι τότε κατά την πράξη, του ήμουν και γνωστή φυσιογνωμία, στοιχεία τα οποία σε καμία προηγούμενη κατάθεσή του δεν είχε αναφέρει. Η δεύτερη μάρτυρας κατά την κατάθεσή της παραδέχτηκε ότι στην διαδικασία αναγνώρισης μου στο τμήμα, δεν ήταν σίγουρη και ότι παραποιήθηκαν τα λεγόμενα της. Η τρίτη μάρτυρας (συνάδελφος της προηγούμενης) στην αρχική της κατάθεση αναφέρει το χρώμα των ματιών και μετέπειτα στο τμήμα με “αναγνωρίζει” μόνο από αυτό το χαρακτηριστικό. Στο δικαστήριο όμως και αυτή το εμπλουτίζει, λέγοντας και αυτή ότι δήθεν μου έπεσε η μάσκα, ενώ έκανε λόγο και σε άλλες λεπτομέρειες χαρακτηριστικών, τις οποίες σε καμία κατάθεσή της δεν είχε αναφέρει, αλλά τις “θυμήθηκε” ξαφνικά στο δικαστήριο έπειτα από 1,5 χρόνο, μετά από τις υποδείξεις του βασικού μάρτυρα κατηγορίας. Σε αυτό το σημείο αξίζει να υπογραμμίσω ότι ο πρώτος μάρτυρας και οι δύο επόμενες, κατέθεσαν για δύο διαφορετικές ληστείες στις οποίες εντελώς τυχαία στον δράστη έπεσε η μάσκα, ενώ όταν στην τελευταία μάρτυρα υποδείχθηκε φωτογραφία μου από την υπεράσπιση, αυθόρμητα κατέθεσε ότι δεν αναγνωρίζει το άτομο της φωτογραφίας.

Μέχρι και στα βίντεο από τις ληστείες που στάλθηκαν στη δίωξη εγκληματολογικών ερευνών (ΔΕΕ) δεν υπάρχει από την ίδια την υπηρεσία καμία ανάλυση-ταυτοποίηση που να επιβεβαιώνει ότι και στις 7 αυτές ληστείες είναι οι ίδιοι δράστες, πόσο μάλλον ότι εγώ και ο συγκατηγορούμενός μου είμαστε αυτοί. Η μόνη “ανάλυση-ταυτοποίηση” που υπάρχει είναι εκείνη του αστυνομικού που δένει την υπόθεση, ο οποίος όπως είπε στο δικαστήριο «έχει δει τα βίντεο 300 φορές». Φυσικά τα άλλοθι που παρείχα στο δικαστήριο δεν λήφθηκαν υπόψη, όπως έγγραφο από δημόσιο νοσοκομείο το οποίο επιβεβαιώνει ότι την περίοδο που έγινε η ληστεία στο σούπερ μάρκετ ήμουν με χτυπημένο πόδι, η κατάθεση από γιατρό και φίλο, ο οποίος με συμβούλευε για τη θεραπεία μου, αλλά και η κατάθεση της συντρόφου μου που επιβεβαιώνει τη μη εμπλοκή μου στη συγκεκριμένη ληστεία, καθώς και σε άλλη μια.

Η έδρα δεν έδωσε καμία σημασία σε όλα τα παραπάνω, αφού η κατάληξη της δίκης ήταν προαποφασισμένη πριν καν ξεκινήσει. Δικαστές και εισαγγελέας λειτούργησαν σαν κανονικοί εντολοδόχοι των διωκτικών αρχών. Είναι προφανές ότι το διακύβευμα ήταν -πάρα τις εξόφθαλμες μεθοδεύσεις- να υπάρξουν μεγάλες καταδίκες, να επικυρωθεί όλο το αφήγημα από το διαβιβαστικό της αστυνομίας, περί σκληροπυρηνικών αναρχικών που έκαναν ληστείες και επιθέσεις σε αστυνομικούς, αλλά και ως συνήθως να ποινικοποιηθούν οι φιλικές και συντροφικές σχέσεις. Η κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης ήταν ξεκάθαρη στοχοποίηση των φιλικών μου σχέσεων, χωρίς την παραμικρή ένδειξη για συνεργασία μου με τους υπόλοιπους σε έκνομες πράξεις. Το πόρισμα αυτής της προαποφασισμένης διαδικασίας ήταν η καταδίκη μου με την ποινή 21 χρόνων και 3 μηνών.

Ο συστημικός τύπος έπαιξε τον ρόλο του επικοινωνιακά και στη δική μας υπόθεση, όπως και σε άλλες πρόσφατες υποθέσεις. Με καταδικαστικό ύφος σε βάρος του κατηγορουμένου επηρεάζει την κοινή γνώμη, με σκοπό την ενίσχυση του κατασταλτικού αφηγήματος νόμου και τάξης, αλλά και για να εξιτάρει το ακροατήριο του. Με “διαρροές” από την αστυνομία, υιοθετώντας το αφήγημά της, βάφτισε εγκληματική οργάνωση κοινωνικές και φιλικές σχέσεις, αναπαράγοντας συγχρόνως τη συντηρητική ρητορική του “το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει”, κάνοντας οικογενειακούς συσχετισμούς της δίωξής μου με την καταδίκη και το παρελθόν του πατέρα μου, ενισχύοντας το κατηγορητήριο πάντα με άνωθεν εντολές. Εξάλλου καθόλου τυχαία δεν ήταν και η ονομασία που μου δόθηκε ως “ο γιος του Στέλιου της 17Ν”. Πρόκειται για έναν χαρακτηρισμό που γνωρίζω καλά πως με ακολουθεί ήδη από την παιδική μου ηλικία, από την καθημερινή επιτήρηση μου από τις αρχές -συνθήκη που από πολύ μικρός αντιλαμβανόμουν-, τις ενοχλήσεις και τη στοχοποίηση από όργανα της πατρινής αστυνομίας με ευθείες αναφορές στον πατέρα μου, έως την λογική της οικογενειακής ευθύνης με την οποία στήθηκε το κατηγορητήριο και συναίνεσαν οι δικαστές, χαρακτηριστική αυτής της λογικής υπήρξε άλλωστε και η ερώτηση που μου έκανε η πρόεδρος «αν θεωρώ ότι πατέρας μου καταδικάστηκε άδικα». Το κράτος δρα εκδικητικά και στη δική μου περίπτωση, όπως άλλωστε ιστορικά συνηθίζει, είτε άτυπα είτε ακόμη και νόμιμα στις πιο σκοτεινές περιόδους ποινικοποίησης των πολιτικών πεποιθήσεων.

Έτσι, και στη δική μου περίπτωση τα ΜΜΕ, τοπικά και μη, έστρωσαν το δρόμο για την προφυλάκιση και έπειτα την καταδίκη μου με όλο αυτόν τον οχετό λάσπης και προπαγάνδας που ξέρναγαν για την δίωξή μας. Οι διωκτικές αρχές μέσω των ΜΜΕ προωθούσαν το αφήγημά τους προς ευχαρίστηση των πολιτικών προϊσταμένων τους. Άλλωστε και στο διαβιβαστικό η πρώτη σελίδα δεν αναφέρει τίποτα για τις πράξεις που κατηγορούμασταν τότε, αλλά αναφέρει ότι είμαστε αναρχικοί, πάντα στη πρώτη γραμμή, σκληροπυρηνικοί , υπεύθυνοι για επιθέσεις σε αστυνομικούς και ότι είχαμε παρουσία στη κατάληψη του Παραρτήματος. Ποινικά αβάσιμες πληροφορίες που όμως έχουν την ιδιαίτερη σημασία τους ως προς τη δίωξή μας. Η ποινικοποίηση των πολιτικών πεποιθήσεων άλλωστε εκφράστηκε πολλάκις εντός του δικαστηρίου, είτε έμμεσα θεωρώντας ως επιβαρυντικό στοιχείο την ύπαρξη βιβλίων που αφορούν τον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο στο σπίτι μου, είτε άμεσα με τοποθετήσεις του εισαγγελέα που αυθαίρετα προσπαθούσαν να συνδέσουν την υπόθεσή μας με άλλες ενεργές υποθέσεις ατόμων που πρόσκεινται στον αναρχικό χώρο.

Σε μια εποχή που η ζωή του κοινωνικού συνόλου της βάσης ολοένα και περισσότερο υποβαθμίζεται με την αύξηση του κόστους ζωής, την υποβάθμιση των παροχών δημόσιας υγείας, την υποβάθμιση των σιδηροδρόμων που οδήγησε στο τραγικό κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη και την επίθεση στους εργατικούς αγώνες, το κράτος επιλέγει να αναβαθμίσει το νομικό και ποινικό οπλοστάσιό του με την αυστηροποίηση του ποινικού και σωφρονιστικού κώδικα, την όξυνση της βίας και των αποκλεισμών απέναντι σε μετανάστες και μετανάστριες, την ενίσχυση της στρατιωτικής του δύναμης και την αύξηση των οργάνων καταστολής. Σκοπός του φυσικά είναι να επιτίθεται στην κοινωνική βάση δίχως αντιστάσεις, σπάζοντας το ηθικό των αγωνιζόμενων, ποινικοποιώντας τις φιλικές/κοινωνικές σχέσεις τους, και επομένως εκφοβίζοντας φίλους και συγγενείς τους παραδειγματίζοντας τους -εκτός των τειχών- έτσι ώστε να επιβάλλει τη φίμωσή τους.

Αυτήν τη στιγμή διανύω το τρίτο έτος της κράτησής μου και βρίσκομαι στο Κατάστημα Κράτησης Μαλανδρίνου, έπειτα από τη μεταγωγή-απαγωγή μου από τις φυλακές Κορυδαλλού κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων των κρατουμένων ενάντια στο νέο σωφρονιστικό νομοσχέδιο, κινητοποιήσεις που το κράτος κατέστειλε διασπώντας το σύνολο των ενεργών κρατουμένων για να επιβάλλει τη σιωπή. Στο εφετείο που πλησιάζει θα κληθώ και πάλι να αποδείξω ενώπιων της αστικής δικαιοσύνης πως βρίσκομαι προφυλακισμένος και καταδικασμένος σε πολυετή κράτηση, δίχως κανένα στοιχείο, με μοναδική “απόδειξη” την πολιτική μου ταυτότητα και το επώνυμό μου.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥΣ/ΕΣ ΚΑΙ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ/ΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ/ΡΙΕΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΛΑΟ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ

Καρατσώλης Γιάννης

Φυλακές Μαλανδρίνου, 08/09/2025