Η Λευκή Υπεροχή και οι ήρωες της
“Οι κραυγές αυτής της χήρας θα αντηχούν σε όλο τον κόσμο σαν πολεμική ιαχή”.
Έρικα Κερκ, σύζυγος του δολοφονημένου Τσάρλι Κερκ
Για τους ακροδεξιούς ρατσιστές όλου του κόσμου οι δολοφονίες της Iryna Zarutska και του Τσάρλι Κερκ είναι δύο αιματηρά επεισόδια που επιβεβαιώνουν πανηγυρικά την κανιβαλική κοσμοθεωρία τους. Σύμφωνα με τους υπέρμαχους της ιδεολογίας της Λευκής Υπεροχής, οι “πολιτισμένοι”, νομοταγείς λευκοί είναι ένα είδος υπό εξαφάνιση. Περιβάλλονται από παντού από στίφη βαρβάρων. Από ράτσες πρωτόγονων και μνησίκακων ανθρώπων, με ημιάγρια ένστικτα και φυσική ροπή προς τη βία. Αυτοί οι σύγχρονοι βάρβαροι είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι. Ξεχωρίζουν πρώτα και κύρια απ’ το χρώμα του δέρματος τους, καθώς κι απ’ το φτωχικό και μίζερο παρουσιαστικό τους. Μισούν τους ευκατάστατους λευκούς και τις “αξίες” που εκείνοι πρεσβεύουν. Θέλουν να πάρουν τη θέση τους κι αν αυτό δεν είναι δυνατόν, να τους εξαφανίσουν από την κοινωνία κι απ’ τον κόσμο. Δεν υπάρχει κάποια ορθολογική κοινωνική εξήγηση για όλα αυτά. Οι ράτσες των ταξικά υποδεέστερων ανθρώπων διακατέχονται από ένστικτα αυτοκαταστροφικά κι εχουν απ΄τη φύση τους έναν εθισμό, μια απαράμιλλη έφεση προς κάθε είδους βία. Δεν αποδεικνύεται αυτό από τον φόνο της δύστυχης Iryna που προέκυψε κυριολεκτικά από το τίποτα; Ο δράστης άλλωστε το παραδέχτηκε ξεκάθαρα στους μπάτσους που τον έθεσαν υπό κράτηση μετά την επίθεση. Όταν τον ρώτησαν γιατί το έκανε, εκείνος απάντησε ότι “…απλώς ξέσπασα φίλε. Απλώς ξέσπασα επάνω της”.i
Είναι πραγματικά τραγικό ότι αυτή η όμορφη, νεαρή κοπέλα διάνυσε περίπου 9.000 χιλιόμετρα για να ξεφύγει από τις βόμβες του ουκρανικού πολέμου, μόνο και μόνο για να καταλήξει τελικά μαχαιρωμένη από έναν άγνωστο στο πίσω μέρος ενός βαγονιού, στη Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας. Ωστόσο, η λευκή ρατσιστική δεξία επιχειρεί να μονοπωλήσει την οδύνη που προκάλεσε η είδηση του θανάτου της και να μετατρέψει την Zarutska σε μάρτυρα για την πολιτική σταυροφορία της. Ήδη, ακροδεξιοί δισεκατομμυριούχοι, όπως ο Musk και ο McCabe, συγκεντρώνουν χρήματα σε ένα κοινό fund με σκοπό να χρηματοδοτήσουν τη δημιουργία τοιχογραφιών με το πρόσωπο της Iryna σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες.ii Πρόκειται ουσιαστικά για αγιογραφίες προορισμένες να υπενθυμίζουν στους Αμερικανούς δύο πράγματα. Κατά πρώτο, την ομορφιά της νεαρής μετανάστριας. Για τους εθνοφυλετιστές, η κλασική ομορφιά της Zarutska έχει ιδιαίτερη σημασία, εφόσον ερμηνεύεται ως το εξωτερικό σύμπτωμα μιας “στέρεης” φυλετικής κληρονομιάς. Με τη σειρά της, η γνησιότητα αυτή της καταγωγής, αποτελεί το απαραίτητο υπόβαθρο για μια “ενάρετη” διαγωγή που θα ανταποκρίνεται στα καθήκοντα που συνεπάγεται η φυλετική προέλευση του ατόμου. Εκτός από μια αδικοχαμένη προλετάρια, η Zarutska ήταν κι ένα “έξοχο δείγμα” της λευκής φυλής και γι’ αυτό η φυσική ομορφιά της έρχεται σε κατάφωρη αντίθεση με την ασχήμια της “αφύσικης” πράξης που την αφαίρεσε τόσο οριστικά και αμετάκλητα από τούτο τον κόσμο.
Όσο σαγηνευτικά κι αν ακούγονται βέβαια όλα αυτά, η ερμηνεία του φόνου της Zarutska σαν ένα επεισόδιο ενός υφέρποντος φυλετικού πολέμου, δείχνει τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικές ταυτότητας διαστρέφουν τις υλικές βάσεις της κοινωνικής πραγματικότητας. Τις γυρίζουν ανάποδα και τις βάζουν να στέκονται στο κεφάλι τους, όπως είχε πει κάποτε ο Μαρξ. Ο δολοφόνος της άτυχης μετανάστριας εκτός από μαύρος, ήταν και άστεγος και ψυχικά διαταραγμένος. Και μόνο η διαπίστωση της κλονισμένης πνευματικής υγείας του, τον ακυρώνει ως υποκείμενο εφόσον καθιστά αμφίβολο το κατά πόσο ήταν σε θέση να υποβάλει την πράξη του σε κάποιο είδος λογικής επεξεργασίας. Να θυμίσω εδώ ότι ακόμη και στην εγκληματολογία, αυτή η απουσία ορθολογικών νοητικών λειτουργιών αυτόματα απαλλάσσει το υποκείμενο απ΄την συμβατική έννοια της ατομικής ευθύνης, αφού τα κίνητρα του/της διαφέρουν από εκείνα που καθορίζουν τη συμπεριφορά του καθενός από εμάς. Η κρίσιμη αυτή διάσταση που χαρακτηρίζει το υποκείμενο ως ακατάλληλο να κριθεί σύμφωνα με τα συμβατικά κριτήρια του αστικού δικαίου, είναι ακριβώς η ικανότητα του να αντιληφθεί ή όχι τις αντικειμενικές συνέπειες που απορρέουν από μια ενδεχόμενη πράξη του.
Από την άλλη, κανείς απολύτως δεν ασχολήθηκε με τις κοινωνικές παραμέτρους που συντέλεσαν έμμεσα στην τέλεση της τραγικής δολοφονίας. Κανείς δεν έκανε τον κόπο να τονίσει το γεγονός ότι η κάθοδος προς την άβυσσο του λούμπεν-προλεταριάτου, μέσα σε μια συνθήκη όπου το υποκείμενο χάνει το σπίτι του κι αναγκάζεται να χρησιμοποιεί το μετρό ή το τραίνο σαν καταφύγιο και σαν περισπασμό ώστε να προστατευτεί απ’ το κοινωνικό στίγμα της μόνιμης παρουσίας του στο δρόμο, μπορεί να επιφέρει την ψυχική κατάρρευση του ατόμου. Πώς η έλλειψη κοινωνικής μέριμνας υποχρεώνει τους λιγότερο τυχερούς συνανθρώπους μας να επιδοθούν σε μια καθημερινή μάχη κυριολεκτικά για την επιβίωση, η οποία σίγουρα αλληλεπιδρά διαλεκτικά με τις αξίες, τις ιδέες και τη γενικότερη χαρακτηροδομή που αναπτύσσουν. Εδώ λοιπόν κάνουν την εμφάνιση τους οι κήρυκες του ταξικού μίσους, όπως ήταν ο Τσάρλι Κερκ. Απογυμνώνουν το άτομο από τις κοινωνικές σχέσεις του και κηρύσσουν τον “πόλεμο στο έγκλημα”, αποδίδοντας την πηγή του αποκλειστικά στους μαύρους, τους ισπανόφωνους, τους αναρχικούς και τις άλλες μειονότητες, φυλετικές και πολιτικές. Στα χρόνια που ο Κερκ διακρίθηκε ως ιδεολογικός ινστρούκτορας της κρυπτοφασιστικής φονταμενταλιστικής δεξιάς πτέρυγας του Τραμπισμού, δεν ήταν και λίγες οι φορές που καταφέρθηκε με εμφυλιοπολεμικούς όρους ενάντια σε κάθε είδους ταξική μειονότητα που ενδημεί στην αμερικανική κοινωνία. Είχε προτρέψει τις κρατικές αρχές να εφαρμόσουν μια πολιτική μαζικής φυλάκισης σε βάρος της κοινότητας των μαύρων και ισπανόφωνων προλετάριων (“Δεν έχουμε αρκετούς φυλακισμένους στις ΗΠΑ”, ήταν επί λέξει η ανάρτηση του στα social media).
Για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες υποστήριζε την άμεση απέλαση τους, ενώ είχε αποκαλέσει “ήρωα της λευκής φυλής” τον Daniel Penny, έναν πρώην πεζοναύτη που είχε στραγγαλίσει στο μετρό έναν ψυχικά διαταραγμένο, μαύρο άστεγο επιβάτη, επειδή θεώρησε πώς η συμπεριφορά του ήταν “ασυνήθιστη” κι εγκυμονούσε κινδύνους για τους υπόλοιπους που επέβαιναν στο τραίνο.iii Το κατακάθι αυτό ξέρναγε με το κιλό τις επίσημες στατιστικές του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ που υποτίθεται ότι αποτυπώνουν εμπειρικά την συλλογική ροπή των αφροαμερικανών προς το έγκλημα. Ωστόσο, δεν έλαβε ποτέ υπόψιν του το γεγονός ότι οι στατιστικοί δείκτες δεν καταδεικνύουν ποσοτικά τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν, αλλά μόνο τις συναφείς καταδίκες που επιβλήθηκαν από τον αρμόδιο δικαστικό μηχανισμό. Και όλοι γνωρίζουν ότι τα δικαστήρια στις ΗΠΑ είναι διαβόητα για τον ρατσισμό και την μακροχρόνια προκατάληψη τους σε βάρος των μαύρων προλετάριων εναγόμενων, τους οποίους βλέπουν ως έναν εσωτερικό εχθρό που πρέπει να συντριφτεί.
Ούτε βέβαια όταν ζωγράφιζε στις διάφορες ομιλίες του και στις αναρτήσεις του στα σόσιαλ το πορτρέτο του “πωρωμένου μαύρου εγκληματία”, παραδομένου καθολικά στις σωματικές παρορμήσεις και τα βίαια ένστικτα του, ο Κερκ δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να αναλύσει πώς διαφορετικές κοινωνικές συμπεριφορές και συλλογικές τάσεις μπορούν να ερμηνευτούν ως απόλυτα ορθολογικές και να εξηγηθούν, ανάλογα με τις αντικειμενικές συνθήκες μέσα στις οποίες εκδηλώνονται. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να περιμένουμε από έναν μαύρο προλετάριο που δεν διαθέτει καν τους υλικούς πόρους που έχει ανάγκη για την επιβίωση ή την στοιχειώδη κοινωνική αναπαραγωγή του, ότι θα επιδείξει απέναντι στον θεσμό της ατομικής ιδιοκτησίας τον ίδιο σεβασμό με αυτόν που θα επιδείξει ένας νεοαστός με πρόσβαση σε όλες τις πολυτέλειες της άνετης ζωής των ανώτερων τάξεων. Μπορώ εδώ να θυμηθώ τον σύντροφο του προφήτη Μωάμεθ, Abu Dahrr, που όταν κατέφτασε στην Μέκκα, έμεινε κατάπληκτος μπροστά στη φτώχεια και την εξαθλίωση μέσα στην οποία ζούσαν οι λαϊκές μάζες. Μαθημένος στην ζωή των νομάδων της ερημου, με ελεύθερο πνεύμα και αλύγιστη θέληση, ο Abu Dahrr κοίταξε γεμάτος απορία τους πεινασμένους πληβείους που δεν έχουν ψωμί στο σπίτι τους και συμβιβάζονται με την συλλογική τους μοίρα. “Γιατί δεν ξεσηκώνονται οι φτωχοί να πάρουν αυτο που τους ανήκει, γιατί δεν επαναστατούν με το σπαθί στο χέρι;”, ρώτησε τους νέους συντρόφους του, τους μουσουλμάνους.iv Ο Abu Dahrr, ο υπερήφανος νομάδας, που δεν είχε έρθει σε επαφή με τον αστικοποιημένο “πολιτισμό” της καπιταλιστικής Μέκκας, μιας πόλης πλούσιων εμπόρων, που κήρυττε τον εφησυχασμό και ην υπακοή για τους αδύναμους και την χωρίς όρους αποδοχή των αυστηρών ταξικών ιεραρχιών, αδυνατούσε να καταλάβει γιατί οι άνθρωποι δεν έπαιρναν τα όπλα αντιμέτωποι με μια ζωή γεμάτη από κατεστημένες αδικίες, από κακουχίες και στερήσεις. Χιλιάδες χρόνια πριν, αυτός ο άγριος πολεμιστής είχε καταλάβει κάτι που ο Τσάρλι Κερκ και οι υπόλοιποι κήρυκες του τραμπισμού δεν μπόρεσαν ποτέ να κατανοήσουν.
Δεν υπάρχει λοιπόν καμία κοινωνική παθολογία στις λεγόμενες συμπεριφορές που παρεκκλίνουν από την νόρμα. Υπάρχει μόνο μια διαστρεβλωμένη μορφή καπιταλιστικής ορθολογικότητας. Αυτή ωστόσο υπερβαίνει τα εγγενή όρια της, στο βαθμό που αναγνωρίζει έμπρακτα τους αντικειμενικούς περιορισμούς που απορρέουν από την ταξική θέση του υποκειμένου. Αν αναγνωρίσατε κάπου τη φιγούρα του προλετάριου που έχει πλέον περιπέσει στην κατάσταση του άγριου ζώου και απολαμβάνει να σκοτώνει για το τίποτα, είναι γιατί την έχετε ξανασυναντήσει στο αφήγημα των Σιωνιστών για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου. Και στις δύο περιπτώσεις τα γεγονότα παρουσιάζονται αποκομμένα από τις αντικειμενικές συνθήκες που τα παράγουν και τα επικαθορίζουν. Χωρίς καμία αναφορά στο ιστορικό προηγούμενο, την μακροχρόνια καταπίεση που έχουν υποστεί ολόκληρες κοινωνικές ομάδες, ή τον άνισο συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στις τάξεις. Πίσω από αυτές τις ιδεολογικές εκστρατείες διαστρέβλωσης της κοινωνικής πραγματικότητας, κρύβονται ακροδεξιοί ακτιβιστές σαν τον Κερκ, ο οποίος έφτιαξε ένα πολιτικό κίνημα απ’ το τίποτα κυρίως στα πανεπιστήμια, έχοντας βέβαια την αμέριστη συμπαράσταση των εκατομμυριούχων που έχουν ταυτίσει το ταξικό οικονομικό συμφέρον τους με την άνοδο του τραμπισμού στην εξουσία. Ο Κέρκ ισχυρίστηκε ότι ήταν ένας μαχητής για την “ελευθερία του λόγου”, εν πολλοίς στρέφοντας την λειτουργία της δημοκρατίας ενάντια στον ίδιο της τον εαυτό. Παρ’ όλα αυτά, όταν κάποιος ισχυρίζεται ανοιχτά ότι τα πράγματα ήταν καλύτερα την εποχή που στην Αμερική υπήρχε ακόμα ο θεσμός της δουλείας των νέγρων, όταν πρωτοστατεί στη δημιουργία μιας υπηρεσίας καταστολής όπως η I.C.E., που λειτουργεί σαν μια παρακρατική δύναμη κρούσης του τραμπισμού και απαγάγει ισπανόφωνους πολίτες χωρίς καμία προσφυγή στον νόμο, όταν τέλος υπερασπίζεται το άνευ όρων “δικαίωμα” του Ισραήλ να εξολοθρεύσει τους Παλαιστίνιους της Γάζας και να εξορίσει αργότερα όσους έχουν καταφέρει να γλιτώσουν, τότε αναρωτιέμαι τι νόημα έχει να επικαλείται κάποιος τη δημοκρατία και τους κανόνες της. Μήπως περιμένουμε ότι οι κοινωνικές ομάδες που δαιμονοποιούνται μέσα από τη ρατσιστική ρητορική του Τραμπ και των οπαδών του θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια να περιμένουν τη στιγμή που οι τραμπούκοι της I.C.E. θα έρθουν και γι’ αυτούς; Ότι δεν θα αναλάβουν δράση, ακόμα κι αν αυτή η δράση είναι αποσπασματική και ανοργάνωτη, για να αποτρέψουν την κοινωνική γενοκτονία που ετοιμάζονται να εξαπολύσουν καταπάνω τους οι κανιβαλικές ελίτ του καπιταλισμού; Η δημοκρατία μπορεί να είναι ένα σύστημα που διαθέτει μια θαυμαστή ικανότητα να διαμεσολαβεί τις κοινωνικές συγκρούσεις, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να επιτελέσει αυτόν τον ρόλο σε συνθήκες ανοιχτού κοινωνικού πολέμου. Για να το πούμε διαφορετικά, εκεί που ξεκινάει η γενοκτονία, σταματάει η δημοκρατία.
i Από απομαγνητοφώνηση της ομολογίας του δράστη.
ii Th. Burman, Iryna Zrutska murals Could Appear All Across US As CEO Offers 500K Incentive.
iii Ο Penny αθωώθηκε για την δολοφονία από το δικαστήριο.
iv Ali Shariati, And Once Again Abu Dharr.
