Από τα ανοιχτά κλουβιά, ορμάνε οι ύαινες και οι γορίλες της Κομμούνας
“Η Χαμάς βεβαιώνει ότι βρίσκεται σε σύγκρουση με το Σιωνιστικό πρόταγμα, όχι με τους Εβραίους λόγω της θρησκείας τους. Η Χαμάς δεν διεξάγει αγώνα εναντίον των Εβραίων επειδή είναι Εβραίοι, αλλά βρίσκεται σε πόλεμο με τους Σιωνιστές που έχουν επιβάλει την κατοχή τους στην Παλαιστίνη. Παρ’ όλα αυτά, είναι οι Σιωνιστές αυτοί που ταυτίζουν συνεχώς τον Ιουδαϊσμό και τους Εβραίους με το δικό τους αποικιοκρατικό εγχείρημα και την παράνομή οντότητα τους”.
“Το Αφήγημα Μας”, Γραφείο Τύπου Χαμάς, Ανακοίνωση 21-01-2024
Λέμε πολλές φορές ότι σε κάθε μύθο εμπεριέχεται μια διαστρεβλωμένη εκδοχή της λησμονημένης ιστορικής αλήθειας. Ότι μέσα στις φανταστικές διηγήσεις για πλάσματα με υπερφυσικές δυνάμεις και ιδιότητες που αψηφούν την φυσική τάξη των πραγματών, κρύβεται μια αλληγορία για το ιστορικό περίγραμμα πραγματικών συγκρούσεων και κοινωνικών ανταγωνισμών. Ο αστός λογοτέχνης του 19ου αιώνα, Theophile Gautier, είχε χρησιμοποιήσει τέτοιους υπερβολικούς, σχεδόν μυθικούς, όρους για να περιγράψει την υποτιθέμενη βαρβαρότητα των προλετάριων του Παρισιού, που το 1871 εξεγέρθηκαν, ανέτρεψαν το αστικό πολίτευμα και κήρυξαν την ίδρυση της εργατικής Κομμούνας. Έγραφε χαρακτηριστικά ο Gautier: “Υπάρχουν σε όλες τις μεγάλες πόλεις λάκκοι των λεόντων, σπήλαια ασφαλισμένα με χοντρά κάγκελα, όπου τοποθετούνται τα άγρια θηρία, τα δύσοσμα ζώα, τα βλαβερά κτήνη, όλες οι ανυπότακτες διαστροφές που ο πολιτισμός δεν μπόρεσε να τιθασεύσει, εκείνοι που αγαπούν το αίμα, εκείνοι που η πυρκαγιά τους διασκεδάζει όπως τα πυροτεχνήματα, εκείνοι που απολαμβάνουν την κλοπή, εκείνοι για τους οποίους η προσβολή στην αιδώ θεωρείται έρωτας, όλα τα τέρατα στην καρδιά, όλοι οι παραμορφωμένοι στην ψυχή – ρυπαρός πληθυσμός, άγνωστος στο φως της μέρας, που μυρμηγκιάζει απαίσια στα βάθη των καταχθόνιων σκοταδιών. Κάποια μέρα, συμβαίνει να ξεχάσει ο αφηρημένος θηριοφύλακας τα κλειδιά του στην πόρτα του θηριοτροφείου, και τα αγρίμια ξεχύνονται στην τρομοκρατημένη πόλη με άγρια ουρλιαχτά. Από τα ανοιχτά κλουβιά, ορμάνε οι ύαινες του ’93 και οι γορίλες της Κομμούνας”.i
Αυτόν τον γλαφυρό τρόπο βρήκε ο ποιητής για να εκφράσει τον τρόμο που ένιωσε βλέποντας τους απόκληρους της αστικής κοινωνίας της Γαλλίας να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να επιτεθούν στους θεσμούς ενός κοινωνικού συστήματος που τους κρατούσε δέσμιους και υποτελείς. Ο φόβος αυτός είναι υπαρξιακός διότι εκείνο που διακυβεύεται είναι η ίδια η ύπαρξη του θεσμοποιημένου προνομίου. Η συνέχιση ή όχι της άνετης ζωής στην οποία είχαν καλομάθει οι μπουρζουάδες της εποχής. Οι υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί του Gautier αποτυπώνουν λοιπόν τον πανικό που καταλαμβάνει αυτόν τον πνευματικό εκπρόσωπο της αστικής τάξης, μπροστά στο θέαμα του απολιθωμένου αστικού κόσμου που καταρρέει. Είναι όμως κι ένα ανατριχιαστικό προμήνυμα για την βιαιότητα της αντίδρασης που επρόκειτο να επακολουθήσει. Η ιστορία έχει καταγράψει με τα πιο μαύρα χρώματα την εκδικητική μανία των μαζικών σφαγών που εξαπολύθηκαν σε βάρος των προλετάριων όταν ο στρατός της “Δημοκρατίας” του Θιέρσου περικύκλωσε τους επαναστάτες. Δύσκολα μπορεί κάποιος να ξεχάσει την ανατριχιαστική περιγραφή που κάνει ο Μπακούνιν στην μπροσούρα που συνέγραψε γύρω απ’ τα γεγονότα της Κομμούνας, σχετικά με τις συνθήκες μέσα στις οποίες βρήκε τον θάνατο ο αναρχικός κομμουνάρος Βαρλέν. Ο άτυχος αυτός αγωνιστής, αφού συνελήφθη παραδόθηκε απ’ τον στρατό ως λάφυρο σε έναν όχλο από εξαγριωμένους μπουρζουάδες. Εκείνοι αφού πρώτα τον λιντσάρισαν και του έβγαλαν και τα δύο του μάτια, έπειτα τον δολοφόνησαν και πέταξαν το κατακρεουργημένο πτώμα του στον Σηκουάνα.ii
Είναι αυτή ακριβώς η εκδικητική μανία της αστοκρατίας η οποία είδε έντρομη τον κόσμο της να γκρεμίζεται έστω και για μια στιγμή, που βρίσκεται πίσω από τις αυθόρμητες πράξεις βεβήλωσης των πτωμάτων των Παλαιστίνιων μαχητών της 7ης Οκτωβρίου. Κάποιοι ισραηλινοί έσπευσαν να ουρήσουν περιφρονητικά πάνω στα πτώματα των Παλαιστίνιων που άφησαν πίσω τους οι ομάδες που συμμετείχαν στην επίθεση, άλλοι τα κλώτσαγαν και τα χτυπούσαν, ενώ κάποιοι άλλοι πήραν τα αυτοκίνητα τους και πέρασαν επανειλημμένα πάνω απ’ τα άψυχα σώματα με τις ρόδες τους, μέχρι που έπαψαν να θυμίζουν πια ανθρώπινες μορφές. Αναμφίβολα, εκείνες τις πρώτες ώρες μετά την κεραυνοβόλα επιχείρηση που είχε διεξαγάγει η Αντίσταση, ολόκληρο το σύμπαν της λευκής υπεροχής μαζί με όλους τους μηχανισμούς φυσικής και ψυχολογικής βίας που το αναπαράγουν και το υπηρετούν, έδειχναν να έχουν εξαϋλωθεί και να έχουν καταρρεύσει. Σουρόχρωμοι μαχητές, με ημιαυτόματα όπλα και πράσινες – λευκές μπαντάνες στο κεφάλι, είχαν καταλάβει στρατιωτικές εγκαταστάσεις που θεωρούνταν απόρθητες κι έσερναν στο χώμα ταπεινωμένους κι εξευτελισμένους τους ισραηλινούς στρατιώτες. Άλλοι είχαν εισβάλει στις πόλεις των εποίκων που μόλις ξυπνούσαν. Περιδιάβαιναν τους δρόμους χωρίς να τους εμποδίζει κανείς. Στη Sderot οι χαμασίτες χτύπησαν τα σύμβολα της αποικιοκρατικής εξουσίας, κατέλαβαν το αστυνομικό τμήμα και σκότωσαν όλους όσους βρήκαν μέσα σε αυτό.iii Το ψυχολογικό σοκ για τις κυρίαρχες τάξεις του Ισραήλ πρέπει να ήταν απερίγραπτο. Αν η απόλυτη ασφάλεια του έποικου είναι η ιδρυτική υπόσχεση πάνω στην οποία οικοδομείται ολόκληρο το σύστημα εξουσίας της αποικιοκρατίας, ή έμπρακτη αμφισβήτηση αυτής της υπόσχεσης είναι η αναγκαία συνθήκη και το αναπόφευκτο σημείο εκκίνησης για την κατάλυση του. Οι μαχητές, σαν κρατούμενοι που έχουν αποδράσει από το γκουλαγκ που έφτιαξε γι’ αυτούς ο ηγεμόνας, κινούνταν τώρα ελεύθερα σε ένα σύμπαν που όμως ήταν εχθρικό για εκείνους. Έναν κόσμο που είχε σχεδιαστεί για να τους περιορίζει, να τους αιχμαλωτίζει και να τους κρατάει καθηλωμένους, καθώς και να τους σκοτώσει έτσι και κατόρθωναν να παραβιάσουν αυτή τη συνθήκη. Κάθε βήμα που έκαναν τώρα έξω από τη φυλακή ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία για εκείνους. Παράλληλα όμως ήταν κι ένα βήμα προς το άγνωστο που εγκυμονούσε από παντού κινδύνους.
Οι καταπιεσμένοι είχαν κατορθώσει να διαρρήξουν όλες τις οχυρώσεις και τις υλικές άμυνες που είχε ορθώσει απέναντι τους το λευκό προνόμιο. Είχαν ανατινάξει τον φράχτη της Γάζας σε δέκα διαφορετικά σημεία και είχαν μπορέσει να εξουδετερώσουν τα υπερσύγχρονα συστήματα φύλαξης χρησιμοποιώντας απλά, σχεδόν ταπεινα, μέσα. Οι “έξυπνοι”, μη επανδρωμένοι πύργοι παρακολούθησης, εξοπλισμένοι με ατόματα οπλοπολυβόλα κι αισθητήρες κίνησης, καταστράφηκαν από μερικά φτηνά τηλεκατευθυνόμενα ντρόουνς, που πέταξαν από πάνω τους και την κατάλληλη στιγμή άδεισαν τα αυτοσχέδια εκρηκτικά που κουβαλούσαν στο προεπιλεγμένο σημείο. Έπειτα κινητοποιήθηκαν οι μπουλντόζες για να διεμβολίσουν το τείχος σαν πολιορκητικός κριός και να το γκρεμίσουν στα σημεία απ’ όπου θα πραγματοποιούσαν τη διέλευση τους οι μονάδες της Αντίστασης, φορτωμένες σε φορτηγάκια και μοτοσικλέτες που θα τους επέτρεπαν να εξαπλωθούν γρήγορα στην γύρω περιοχή. Την ίδια στιγμή, άλλες ομάδες μαχητών διέσχισαν το τείχος κάνοντας paragliding, ενώ μια τρίτη δύναμη πέρασε με μικρά φουσκωτά από την πλευρά της θάλασσας χωρίς να γίνει αντιληπτή από το ισραηλινό ναυτικό. Η απλότητα του σχεδίου ήταν σχεδόν προσβλητική για την αίσθηση τεχνολογικής υπεροχής των αποίκων, ενώ η αριστοτεχνική εκτέλεση μιας τόσο περίπλοκης επιχείρησης έδειχνε ότι οι Σιωνιστές είχαν υποτιμήσει ριζικά τη στρατηγική αντίληψη αλλα και τις τακτικές ικανότητες του Παλαιστινιακού αντάρτικου.
Για να το πούμε διαφορετικά, οι Σιωνιστές είχαν πέσει θύματα της ρατσιστικής έπαρσης μέσα απ’ την οποία ερμηνεύουν τη σχέση τους με το υποπρολεταριάτο των αυτοχθόνων. Είναι πλέον επιβεβαιωμένο, ότι τις εβδομάδες πριν από την εκδήλωση της επιχείρησης Al-Aqsa, οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ είχαν ενημερωθεί επανειλημμένα ότι οι δυνάμεις της Χαμάς στη Γάζα βρίσκονταν σε αυξημένη κινητικότητα και ότι κάτι μεγάλο προετοιμαζόταν από την πλευρά της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Ωστόσο, κανένας από τους ιθύνοντες της Μοσάντ ή της Σιν Μπετ δεν έδωσε σημασία στις εκθέσεις που έρχονταν από τη Γάζα. Πώς ήταν δυνατόν αυτή η κατώτερη ράτσα, οι τεμπέληδες και φωνακλάδες Άραβες, να συλλάβουν, να οργανώσουν και να εκτελέσουν μια επιχείρηση τέτοιας εμβέλειας εναντίον του Ισραήλ; Σύμφωνα μάλιστα με τις διαθέσιμες πληροφορίες για όσα προηγήθηκαν της επιχείρησης Al-Aqsa, η Χαμάς “έπαιξε” με τον ρατσισμό που είχε προκαλέσει τον εφησυχασμό των υπηρεσιών ασφαλείας των Σιωνιστών. Ενώ είχαν επίγνωση ότι τα κινητά τους τηλέφωνα παρακολουθούνταν από τη Μοσάντ, εκείνοι συνέχισαν να τα χρησιμοποιούν και να μιλούν επιδεικτικά για δήθεν στρατιωτικές “ασκήσεις” που πραγματοποιούσε η Αντίσταση στη Γάζα. Παράλληλα, προκειμένου να καταστρώσουν το πλάνο της επιχείρησης κατασκεύασαν μια υπόγεια τηλεφωνική γραμμή, που είναι ουσιαστικά απρόσβλητη στα υπερσύγχρονα μέσα υποκλοπής των Ισραηλινών. Έτσι, πιο οδυνηρή ακόμη κι απ’ τους νεκρούς της 7 Οκτώβρη, ήταν η καθολική κατάρρευση της αίσθησης ανωτερότητας απέναντι στους Παλαιστίνιους, που αποτελεί σημείο αναφοράς για το πολιτικό φαντασιακό του Σιωνιστικού αποικιοκρατικού εγχειρήματος. Γιατί αν οι Παλαιστίνιοι αποδείξουν στην πράξη ότι είναι σε θέση να ξεγελάσουν τους Εβραίους επικυρίαρχους, αν αποδειχτεί ότι είναι εξυπνότεροι από αυτούς, ή τουλάχιστον ισάξιοι στο κομμάτι της στρατηγικής και της στρατιωτικής τακτικής, τότε ακυρώνεται το νόημα της διάκρισης ανάμεσα στον “άποικο”, ένα δυναμικό, εξελιγμένο ον ανώτερης ευφυϊας και πολιτισμού, και τον ιθαγενή, ένα πλάσμα παθητικό, τσακισμένο και στάσιμο, εν πολλοίς ανίκανο να στοχαστεί και να δράσει έλλογα για τον εαυτό του. Ούτε βέβαια θεμελιώνεται πλέον σε κάποιο λογικό επιχείρημα η αξίωση για ένα σύστημα διοίκησης ή διακυβέρνησης των κατειλημμένων περιοχών, όπου ο ένας θα καταλαμβάνει ανώτερη θέση απ΄τον άλλο. Εξάλλου, τα ετεροκαθοριζόμενα στρώματα πάντοτε παρουσιάζονται από τις άρχουσες τάξεις ως ανίκανα ή ακόμα και απρόθυμα να αναλάβουν τα ίδια το βάρος της αυτοκυβέρνησης τους, τη στιγμή που η ιστορία είναι γεμάτη από αιματηρές εξεγέρσεις κι επαναστάσεις των καταπιεσμένων που αποφάσισαν να διεκδικήσουν και να παλέψουν για την αξιοπρέπεια που τους είχαν στερήσει.
Το αντίδοτο που έχει η κυριαρχία σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η επίκληση της θηριωδίας ως αναπόφευκτης κατάληξης όταν διασαλεύεται η δική της τάξης. Σχεδόν αμέσως μετά την επίθεση, τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης άρχισαν να διακινούν μια πλειάδα από εμετικά ισλαμοφοβικά αφηγήματα που είχαν στόχο να παρουσιάσουν τους εξεγερμένους Παλαιστίνιους σαν άγρια θηρία, διψασμένα για “αίμα Εβραίων”, όπως είναι μια αγαπημένη έκφραση της Σιωνιστικής προπαγάνδας. Φρικιαστικές ιστορίες διοχετεύτηκαν στα διεθνή ΜΜΕ και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που μιλούσαν για αποκεφαλισμένα μωρά, για έγκυες γυναίκες που βρέθηκαν με την κοιλιά τους ανοιγμένη στα δύο, για μαζικούς βιασμούς γυναικών που έπειτα δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ, ή ακόμα και για μια ολόκληρη οικογένεια στα κιμπουτς, την οποία οι μαχητές βασάνισαν μεθοδικά και για ώρες, ενώ παράλληλα έπαιρναν πρωινό στην κουζίνα του σπιτιού τους! Παράλληλα, ο αριθμός των 1.200 “αθώων” ανθρώπων που έχασαν την ζωή τους επαναλαμβανόταν τελετουργικά σε όλες τις διηγήσεις που είχαν να κάνουν με την επίθεση, προκειμένου να εντυπωθεί στη συλλογική μνήμη της παγκόσμιας κοινής γνώμης ότι η Αντίσταση χτύπησε στα τυφλά, χωρίς να κάνει διάκριση ανάμεσα σε στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους. Ο υπαινιγμός εδώ είναι σαφής και δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας. Οι Παλαιστίνιοι ενσαρκώνουν το απόλυτο κακό. Είναι μια ράτσα υπανθρώπων, κανίβαλοι που δεν τους αξίζει η ελευθερία διότι θα τη χρησιμοποιήσουν μόνο για να βλάψουν τους άλλους.
Κι αν είμαστε συνηθισμένοι στο ακραία ισλαμοφοβικό περιεχόμενο της προπαγάνδας που εκπορεύεται απ’ το ημιφασιστικό σιωνιστικό μόρφωμα, εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι η ευκολία με την οποια η κοινή γνώμη στις κοινωνίες του παγκόσμιου Βορρά καταβρόχθισε αυτούς τους καταφανώς αναληθείς ισχυρισμούς και τις λεπτομερείς περιγραφές για την απάνθρωπη βαρβαρότητα που είχαν επιδείξει οι χαμασίτες. Ήταν σαν τα αντανακλαστικά της κριτικής σκέψης να είχαν μπει σε αναστολή από την μακάβρια ευλάβεια που προκαλούσαν οι γλαφυρές ιστορίες για τους ισραηλινούς που είχαν “μαρτυρήσει” στα χέρια των ισλαμιστών μαχητών. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι οι ισχυρισμοί για τους βασανισμούς και τα κακοποιημένα πτώματα προήλθαν κυρίως απ’ τον στρατό, ή από μη-κυβερνητικές οργανώσεις πολιτικής προστασίας, οι οποίες θεωρήθηκαν εκ προοιμίου αξιόπιστες, χωρίς κανένας δημοσιογραφικός οργανισμός στη Δύση να μπει στον κόπο να επαληθεύσει με χειροπιαστά στοιχεία τα λεγόμενα των ισραηλινών, ή να διεξαγάγει τη δική του έρευνα με σκοπό να τεκμηριωσει αυτούς τους αδιανόητους ισχυρισμούς. Σαν να μην έφτανε αυτό, σύντομα έγινε γνωστό ότι το Ισραήλ είχε απαγορεύσει τη διεξαγωγή οποιασδήποτε αυτοψίας από ανεξάρτητους φορείς προσκείμενους στον ΟΗΕ, ή την πρόσβαση των ξένων δημοσιογράφων στις περιοχές όπου έδρασε η Αντίσταση.iv Παρ’ όλα αυτά, ευρισκόμενη σε μια κατάσταση ισλαμοφοβικού παροξυσμού, η Δύση συνέχισε να καταναλώνει με απληστία ιστορίες για κανίβαλους που έψηναν μωρά στο φούρνο και να διακηρύσσουν την αλληλεγγύη τους προς το καημένο, φλειρηνικό Ισραήλ, που είχε δεχτεί μια απροειδοποίητη “εισβολή” από τους ιθαγενείς, παρ’ όλο που το Ισράηλ είναι η δύναμη που έχει επιβάλλει ένα βάναυσο καθεστώς φυλετικού διαχωρισμού, στρατιωτικής κατοχής και βαθμιαίας προσάρτησης στη γη των Παλαιστίνιων.
Ο αριθμός των 1.200 θυμάτων συνέχισε να μην αμφισβητείται από κανέναν, παρ’ όλο που από τα 1.154 θύματα της επιχείρησης Al-Aqsa, οι 256 ήταν εν ενεργεία στρατιώτες που υπηρετούσαν στις κατοχικές βάσεις γύρω από τη Γάζα. Σε αυτό το νούμερο θα πρέπει να προσθέσουμε άλλους 53 μπάτσους, αλλά και 63 ιδιωτικούς ένοπλους φρουρούς που εμπλακήκανε σε ανταλλαγή πυρών με τους Παλαιστίνιους. Έτσι φτάνουμε στον αριθμό των 372 ενόπλων που δολοφονήθηκαν από την Αντίσταση, πράγμα που σημαίνει ότι ο συνολικός αριθμός των νεκρών αμάχων μειώνεται σε 782. Η αδιαφορία που επέδειξαν τα ΜΜΕ , αλλα και οι απανταχού υποστηρικτές της γενοκτονίας στη Δύση, να προβούν σε αυτόν τον διαχωρισμό με βάση την στρατιωτική, ή μη, ιδιότητα του θύματος, παραπέμπει απλώς στη βαθύτερη πεποίθηση τους ότι το δικαίωμα στη συλλογική αυτοάμυνα δεν ισχύει για τους Παλαιστίνιους. Αυτό στο οποίο αντιτίθενται δεν είναι η στοχοποίηση των αμάχων, ούτε η μεθοδολογία της αντίστασης, αλλά το ίδιο το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Παλαιστίνιων, που έχει στην εμπροσθοφυλακή του τις αντιστασιακές οργανώσεις της Γάζας.
Ύστερα έχουμε το ζήτημα του κατά πόσο ολόκληρο το εύρος των απωλειών μεταξύ των αμάχων μπορει να αποδοθεί αποκλειστικά στις ενέργειες των μαχητών που διείσδυσαν στα κιμπουτς και τις ισραηλινές κωμοπόλεις. Το μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Χαμάς, Δρ. Bassem Naim, δήλωσε πρόσφατα ότι ποτέ δεν ήταν ανάμεσα στις προθέσεις της οργάνωσης ή στους στόχους της επιχείρησης Al-Aqsa, να προκαλέσει απώλειες στον άμαχο πληθυσμό.v Ανεξάρτητα του κατά πόσο θεωρεί κανείς αυτη τη δήλωση αξιόπιστη, το γεγονός παραμένει ότι υφίσταται μια εγγενής αντίφαση ανάμεσα στην αντίληψη ότι η “Πλημμύρα του Al-Aqsa”, ήταν μια επιχείρηση που πρωτίστως αποσκοπούσε στην αιχμαλωσία όσο το δυνατόν περισσότερων ισραηλινών ομήρων και την μεταφορά τους στη Γάζα, και στον ισχυρισμό για μαζικές συνοπτικές εκτελέσεις αμάχων από τους Παλαιστίνιους μαχητές. Η απόσπαση αιχμαλώτων πολέμου ήταν το μοναδικό εχέγγυο στο οποίο μπορούσαν να προσβλέπουν ρεαλιστικά οι Παλαιστινιακές ένοπλες ομάδες. Ο μοναδικός μοχλός πίεσης που διέθεταν για να υποχρεώσουν το Ισραήλ να τερματίσει τον αποκλεισμό της Γάζας και να εμπλακεί σε μια διαδικασία διαπράγματευσης μαζί τους. Όσο μεγαλύτερος ήταν ο αριθμός των αιχμαλώτων που θα έθεταν υπό κράτηση οι ομάδες που έλαβαν μέρος στην επιδρομή, τόσο μεγαλύτερη θα ήταν η ικανότητα της Αντίστασης να αντέξει στις διάφορες φάσεις του πολέμου και της διαπραγμάτευσης και να απαιτήσει ανταλλάγματα που μέχρι τότε ο λαός της Γάζας δεν ήταν σε θέση ούτε να διανοηθεί. Η προτεραιότητα υλοποίησης αυτής της οδηγίας μπορούσε στην πράξη να αναιρεθεί, αν οι μονάδες που διείσδυσαν τόσο βαθιά σε “ισραηλινο” έδαφος είχαν στο μυαλό τους απλώς να σκοτώσουν, αντί να μεταφέρουν τους αιχμαλώτους με ασφάλεια πίσω στη Γάζα.
Επιπλέον, οι περιγραφές της παραληρηματικής βίας που συνήθως συνδέονται με κάποια πηγή κρατικής παραπληροφόρησης, έρχονται σε αντίθεση με τις επώνυμες μαρτυρίες ισραηλινών αιχμαλώτων που μεταφέρθηκαν στη Γάζα, όπως η Agam Goldstein, ή η Yasmin Porat, που ισχυρίστηκαν ότι οι ακτιβιστές που είχαν αναλάβει να τις επιτηρούν, τους φέρθηκαν με σεβασμό και πνεύμα ανθρωπιάς.vi Η Agam βέβαια υποχρεώθηκε έκτοτε να ανακαλέσει, αφού τα ευνοϊκά σχόλια για τη διαγωγή των απαγωγέων της δεν ταίριαζαν με το κυρίαρχο σιωνιστικό αφήγημα περί έμφυτης βαρβαρότητας των Παλαιστίνιων, ενώ το κράτος υποδαύλισε μια εκστρατεία μίσους εναντίον της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.vii Πέρα βέβαια απ’ όλα αυτά, ο παράγοντας που καταρρίπτει τους ισχυρισμούς της ισραηλινής κυβέρνησης, δεν είναι τα λόγια κάποιων ομήρων, αλλά πολύ πιο αδιάσειστα στοιχεία που προκύπτουν από δημοσιογραφικές και ιατροδικαστικές έρευνες που πραγματοποιηθηκαν μέσα στο Ισραήλ. Για παράδειγμα, είναι ακόμα άγνωστος ο ακριβής αριθμός των ομήρων που δολοφονήθηκαν απ’ τον ίδιο τον στρατό κατοχής, κατά την εκτέλεση της ντιρεκτίβας Hannibal που αποδεδειγμένα εκδόθηκε προς όλες τις μονάδες των IDF οι οποίες κινητοποιήθηκαν εκείνη την ημέρα στις περιοχές γύρω απ’ τη Γάζα.viii Πολλά από τα κομβόι με αγροτικά αυτοκίνητα και μηχανάκια που επέστρεφαν στη Γάζα φορτωμένα με μαχητές αλλά και ισραηλινούς αιχμαλώτους, χτυπήθηκαν από αέρος με πυραύλους, που εκτόξευσαν τα επιθετικά ελικόπτερα των IDF προτού προφτάσουν να εισέλθουν και πάλι στην Παλαιστινιακή πλευρά. Κατά τον ίδιο τρόπο, ο στρατός εισέβαλε στα κιμπούτς όπου είχαν ταμπουρωθεί ομάδες μαχητών μαζί με ισραηλινούς ομήρους και τους εξαϋλωσε με απευθείας βολές από θωρακισμένα άρματα μάχης, που ήταν αρκετά ισχυρές ώστε να κατεδαφίσουν ολόκληρο το σπίτι μαζί με όσους βρίσκονταν μέσα σ’ αυτό. Από την άλλη, οι μαχητές της Αντίστασης ήταν οπλισμένοι μόνο με ελαφριά όπλα και RPGs. Πράγμα που σημαίνει ότι μαι απλή ιατροδικαστική εξέταση των πτωμάτων των δολοφονημένων αμάχων θα αρκούσε για να αποδείξει αν κάποιος νεκρός είχε δολοφονηθεί από την Αντίσταση, ή από τα βαρέα όπλα που επιστράτευσαν οι IDF στο πεδίο. Από αυτή την άποψη, φαντάζει μάλλον λογικό που η ισραηλινή κυβέρνηση αρνηθηκε να επιτρέψει την εξέταση των πτωμάτων που υποτίθεται ότι δολοφόνησε η Αντίσταση από μια τρίτη, ανεξάρτητη αρχή.
Τέλος, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον ισχυρισμό για τους “κατά συρροή βιαστές” Παλαιστίνιους. Από τις πρώτες μέρες μετά την επιχείρηση Al-Aqsa, οι ναζιστές ισραηλινοί επιδόθηκαν σε μια συντονισμένη εκστρατεία κατασυκοφάντησης του αντάρτικου, διαδίδοντας παντού φήμες ότι πολλά θύματα της επίθεσης είχαν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση και ότι η Χαμάς είχε εφαρμόσει τον βιασμό σε μαζική κλίμακα συνειδητά ως όπλο ενάντιον της κατοχής. Κι εδώ η προπαγάνδα στοχεύει να ταυτίσει την αντίσταση στο Ισραήλ με την ολική κατάρρευση της πολιτισμένης κοινωνίας, με μια αμετάκλητη κατρακύλα στον πρωτογονισμό. Ο Παλαιστίνιος αναπαρίσταται ιδεολογικά είτε ως ένας κυνικός σαδιστής που έχει εντάξει την κακοποίηση των γυναικών στο ρεπερτόριο των πρακτικών της Αντίστασης, ή σαν ένα δίποδο ζώο, που καθοδηγείται αποκλειστικά από τις λιμπιντικές ορμές και τα ένστικτα του. Η Angela Davis έχει γράψει πώς η εφιαλτική φιγούρα του “μαύρου βιαστή” είχε χρησιμοποιηθεί κατά το παρελθόν από την προπαγάνδα της λευκής υπεροχής στις ΗΠΑ, ώστε να υπονομεύσει την λαϊκή υποστήριξη για την χειραφέτηση των Αφροαμερικάνων, ακόμα και σε κατηγορίες του πληθυσμού που κατά τα άλλα ήταν ευνοϊκά διακείμενες προς το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα.ix Η κατηγορία του βιασμού, που εμφανιζόταν ως μια φυσική ροπή των ανδρών της μαύρης φυλής, στόχευε να αποπολιτικοποιήσει το κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα της ταξικής ενότητας του πολυεθνικού προλεταριάτου στις ΗΠΑ. Να δημιουργήσει ένα ταυτοτικό, πολιτισμικό ρήγμα και μια αμοιβαία καχυποψία ανάμεσα στους λευκούς πληβείους και τους μαύρους φτωχοδιάβολους, αλλά και να στρέψει τις λευκές γυναίκες, που θεωρούσαν τους μαύρους σαν φυσικούς συμμάχους στον κοινό αγώνα τους για χειραφέτηση, εναντίον της κατάργησης της δουλείας. Ωστόσο, εκτός από τις αόριστες φήμες και τις επίμονες διαδόσεις, οι ισχυρισμοί για σεξουαλική κακοποίηση σε ευρεία κλίμακα ουδέποτε τεκμηριώθηκαν με χειροπιαστά στοιχεία. Ακόμα και η ναυαρχίδα του “φιλελεύθερου” Σιωνισμού στις ΗΠΑ, οι NYT, αναγκάστηκαν να αποσύρουν κακήν κακώς μια υποτιθέμενη “έρευνα” που είχαν δημοσιεύσει γύρω απ’ το θέμα, επειδή αποδείχτηκε ότι περιείχε πλήθος από ανακρίβειες και ψευδή στοιχεία.x
Μήπως όλα αυτά σημαίνουν ότι τελικά δεν διαπράχθηκαν αγριότητες κατά τη διάρκεια της επίθεσης της 7ης Οκτωβρίου; Η Χαμάς, στο κείμενο “ανάληψης ευθύνης” που δημοσίευσε κάποιους μήνες μετά την επιχείρηση κι ενόσω η Γάζα στέναζε κάτω απ’ τα χτυπήματα των ισοπεδωτικών βομβαρδισμών του Ισραήλ, ξεκαθάρισε ότι η κύρια στρατηγική επιδίωξη της επίθεσης ήταν αρχικά να εξουδετερώσει την “Μεραρχία της Γάζας”, το σώμα στρατού που ήταν επιφορτισμένο να περιφρουρεί τον πολιορκημένο θύλακα κι έπειτα να απαγάγει όσους περισσότερους στρατιώτες κι αξιωματικούς μπορούσε για να τους χρησιμοποιήσει ως διαπραγματευτικά χαρτιά και να εξαναγκάσει το Ισραήλ να τερματίσει τον αποκλεισμό της περιοχής. Η διενέργεια επιθέσεων ενάντια σε αμάχους δεν περιλαμβανόταν στους στόχους της επιχείρησης, ενώ η οργάνωση ισχυρίστηκε ότι οι μονάδες της επέδειξαν υποδειγματική πειθαρχία κατά τη εκτέλεση των καθηκόντων τους.xi Μάλιστα, μέσα από αυτό το κείμενο που ελάχιστα συζητήθηκε στη Δύση, η Χαμάς έκανε γνωστό ένα επεισόδιο που χρονολογείται από την εποχή της Δεύτερης Ιντιφάντα, όταν είχε προτείνει επανειλημμένα στο Ισραήλ ένα μορατόριουμ στις επιθέσεις εναντίον αμάχων. Ήταν η εποχή που η Αντίσταση είχε διοργανώσει μια σειρά από βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας, εναντίον πολιτικών στόχων μέσα στο Ισραήλ, που είχαν προκαλέσει εκατόμβες θυμάτων, σε αντίποινα για τις ωμότητες και τις σφαγές που διέπραττε σε καθημερινή βάση ο στρατος κατοχής στα Παλαιστινιακά εδάφη.xii Αυτή η βομβιστική εκστρατεία είχε αντιμετωπιστεί τότε με αποτροπιασμό και ηθική αγανάκτηση από τους δυτικούς, οι οποίοι είχαν καταστήσει την ισλαμική αντίσταση συνώνυμη της απανθρωπιάς και της βαρβαρότητας. Κανένας βέβαια δεν ανέφερε τότε την πρόταση της Χαμάς για την προστασία των αμάχων, στην οποία το Ισραήλ δεν μπήκε καν στον κόπο να απαντήσει.
Έκτοτε η Αντίσταση έχει απορρίψει τις επιθέσεις αυτοκτονίας ως μέθοδο για τη διεξαγωγή της ένοπλης πάλης, ενώ δείχνει ιδιαίτερη προσοχή να μην επιτίθεται σε στόχους που δεν έχουν μια αποδεδειγμένη στρατιωτική αξία και χρησιμότητα. Αυτό βέβαια δεν αναιρεί το γεγονός ότι όλοι οι ισραηλινοί που είναι μεγαλύεροι των 18 ετών είναι εγγεγραμμένοι ως έφεδροι στα μητρώα των IDF και μπορούν να κινητοποιηθούν οποιαδήποτε στιγμή για να συνεισφέρουν κι αυτοί στην αποκρουστική πολιτική της αργής εξόντωσης των Παλαιστίνιων, που εφαρμόζει εδώ και χρόνια η εβραϊκή αποικιοκρατία. Από αυτή την άποψη, μια τακτική υπολογισμένης σκληρότητας από την πλευρά των μαχητών δεν είναι ανορθολογική με στρατιωτικούς όρους, ενώ έχει και μια δεδομένη πολιτική διάσταση. Συνιστά μια ηχηρή προειδοποίηση προς τους Εβραίους όλου του κόσμου που ενδεχομένως σκέφτονται να μεταναστεύσουν στη γη που κλάπηκε από τους αυτόχθονες, ότι η κατεχόμενη Παλαιστίνη δεν είναι η νεοφιλελεύθερη Εβραϊκή ουτοπία που υπόσχονται στους νεοφερμένους τα διαφημιστικά φυλλάδια του ισραηλινού Υπουργείου Aliyah κι Ενσωμάτωσης.
Αν στις 7 Οκτώβρη έλαβαν χώρα και βίαια περιστατικά εναντίον αμάχων, αυτό μάλλον οφείλεται στην απρόσμενη επιτυχία της επιχείρησης που υπερέβηκε κατά πολύ τον αρχικούς μετριοπαθείς προγραμματικούς στόχους της. Η επιχείρηση Al-Aqsa ήταν μόνο το έναυσμα για την έκρηξη ενός παλλαϊκού ξεσηκωμού, μιας γενικευμένης εξέγερσης των πληβείων στην πολιορκημένη Γάζα. Όταν οι βάσεις του στρατού καταλήφθηκαν και η Μεραρχία της Γάζας διασύρθηκε από τους αντάρτες, χιλιάδες πεινασμένοι Παλαιστίνιοι βρήκαν ανοιχτό το δρόμο για τα ειδυλλιακά ισραηλινα κιμπούτς και τις κοντινότερες πόλεις. Κάποιοι επιδόθηκαν σε ένα απεγνωσμένο πλιάτσικο, μεταφέροντας πίσω στις πόλεις-φαντάσματα της Γάζας, εξαρτήματα για αυτοκίνητα, είδη πολυτελείας, ακόμα κι ένα άλογο!xiii Άλλοι, άνθρωποι που τόσα χρόνια έβλεπαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα να κομματιάζονται από τις ισραηλινές βόμβες, χωρίς να έχουν ποτέ την ελπίδα ότι οι ένοχοι θα τιμωρηθούν, που γνώριζαν ότι οι άποικοι μαζεύονταν από την άλλη πλευρά του φράχτη και διοργάνωναν μπάρμπεκιου για να δουν ολοι μαζί τη Γάζα να καίγεται, που δεν είχαν νερό για να πιουν και να πλυθούν τη στιγμή που στα κιμπούτς οι έποικοι έκαναν βουτιές σε πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων και πότιζαν κάθε μέρα το καλοκουρεμένο γρασίδι τους, βγήκαν έχοντας μονάχα στο μυαλό τους να αποδώσουν λαϊκή δικαιοσύνη. Με μία λέξη, να εκδικηθούν.
– Στην εικόνα βλέπουμε έναν μαχητή της Αντίστασης που έχει αιχμαλωτίσει στρατιωτίνα από την Μεραρχία της Γάζας.
i D’ Cruz, Verso commemorates the 140th anniversary of the fall of the Paris Commune.
ii M. Bakunin, The Paris Commune and the Idea of the State.
iii Battle of Sderot, Wikipedia.
v Hamas senior leader claims there were no plans to target civilians in Israel attack.
vi Για τον κανιβαλισμό της Agam από τα μίντια και τους “συμπατριώτες” της δείτε εδώ: Israeli teen hostage faces hate over Hamas comments after her release .
vii Για τον κανιβαλισμό της Agam από τα μίντια και τους “συμπατριώτες” της δείτε εδώ: Israeli teen hostage faces hate over Hamas comments after her release .
viii IDF Ordered Hannibal Directive on October 7 to Prevent Hamas Taking Soldiers Captive, Haaretz.
x The unravelling of the New York Times ‘Hamas rape’ story, Al Jazeera.
xi Our Narrative, Palestine Chronicle.
xii Κατανοώντας τη Χαμάς και γιατί αυτό έχει σημασία.
xiii Η σκηνή με το άλογο περιλαμβάνεται σε ένα από τα βίντεο που κατέγραψαν τα χαοτικά τεκταινόμενα εκείνης της ημέρας.
