Ο κλεφτοπόλεμος του Κιέβου και τα όρια της ρομποτοποίησης.
Η πρόσφατη αεροπορική επιδρομή του ουκρανικού καθεστώτος εναντίον της Μόσχας προκάλεσε αίσθηση κι έδωσε την εντύπωση ότι επρόκειτο για ένα γεγονός-ορόσημο που θα μπορούσε να επηρεάσει την γενικότερη εξέλιξη του πολέμου. Για περίπου 15 ώρες, ο ουρανός της Μόσχας κατακλύστηκε από ιπτάμενα αντικείμενα κάθε τύπου, που σαν πελώριες μεταλλικές σφήκες βούιζαν προς την μία, ή την άλλη κατεύθυνση, τρομοκρατώντας τον μοσχοβίτικο πληθυσμό. Η Μόσχα προστατεύεται από ένα πολυεπίπεδο σύστημα αεράμυνας, με εκτοξευτήρες πυραύλων που βρίσκονται μέσα στην πόλη, αλλά και περιμετρικά από αυτήν. Παρ’ όλα αυτά, οι Ουκρανοί βασίστηκαν στον τεράστιο αριθμό των drones που κινητοποίησαν για την επίθεση, προκειμένου να κορεστούν τα αντιεροπορικά συστήματα των Ρώσων και να αποκτήσουν, προσωρινά τουλάχιστον, ελευθερία κινήσεων πάνω από τους ουρανούς της ρωσικής πρωτεύουσας. Όταν οι εξωτερικές άμυνες της πόλης παραβιάστηκαν, οι μάχες μέσα στο αστικό τοπίο πήραν μια άγρια, χαοτική μορφή. Τα ουκρανικά “πουλιά” βούιζαν απειλητικά στον αέρα, τη στιγμή που οι πολιτικές και στρατιωτικές αρχές της Μόσχας κινητοποίησαν όλα τα μέσα που είχαν στη διάθεση τους για να καταρρίψουν τα drones και να προστατέψουν την πόλη και τον πληθυσμό της. Πύραυλοι μικρής εμβέλειας Pantsir εκτοξεύτηκαν από τις σταθερές εγκατάστασεις αεράμυνας της πόλης, ενώ σύντομα εκατοντάδες αντι-ντρόουν οχήματα τύπου Yolka απογειώθηκαν για να καταδιώξουν τους “θανατηφόρους αγγέλους” των Ουκρανών. Παρά την προσπάθεια των αμυνόμενων, τα τυφλά χτυπήματα του καθεστώτος του Κιέβου είχαν σαν αποτέλεσμα τον θάνατο τριών Ρώσων και τον τραυματισμό ακόμη δεκαπέντε ανθρώπων.i
Βλέποντας κάποιος τα μαύρα σύννεφα καπνού να υψώνονται στον ουρανό της ρωσικής πρωτεύουσας, θα μπορούσε να υποθέσει ότι η Ρωσία βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Για να φέρει σε πέρας την επίθεση στην Μόσχα, η Ουκρανία δεν βασίστηκε σε κάποιο μυστικό δίκτυο από σαμποτέρ που είχαν μπορέσει να διεισδύσουν κρυφά στην ρωσική επικράτεια, όπως τις προηγούμενες φορές, αλλά σε μια στρατιά από drones με κινητήρες αεροναυπηγικής, ικανών να καλύψουν μεγάλες αποστάσεις, χωρίς ο χειριστής τους να βρίσκεται απαραίτητα σε φυσική εγγύτητα με το όχημα ή τον στόχο του. Από αυτή την άποψη, η επιδρομή αποτελεί χειροπιαστή ένδειξη ότι η ικανότητα της Ουκρανίας να πλήττει τα κέντρα αποφάσεων της ρωσικής πολιτικής και στρατιωτικής διοίκησης έχει αναβαθμιστεί. Από την άλλη, είναι εξαιρετικά απίθανο ότι το χτυπημα αυτό εγκαινιάζει έναν νέο συσχετισμό ισχύος ανάμεσα στους δύο αντιπάλους, εφόσον και μόνο ο πελώριος αριθμός των drones που χρειάστηκαν ώστε να κατακλυστούν τα συστήματα αεράμυνας των Ρώσων, καθιστά την επανάληψη μιας παρόμοιας επιχείρησης απαγορευτική για το σύντομο μέλλον. Εξάλλου, είναι απορίας άξιο πώς μια πυραυλική επίθεση στις αποθήκες καυσίμων της Μόσχας, ή η πρόσκρουση ενός drone σε μια απ’ τις μεγαλιθικές πολυκατοικίες της πόλης, θα μπορούσε να συμβάλλει στην αλλαγή της ισορροπίας των δυνάμεων στα μακρινά μέτωπα του Ντονέτσκ, ή της Ζαπορίζια, όπου οι μάχες μαίνονται χωρίς σταματημό.
Κατά τη δική μας εκτίμηση, αντί να δείχνουν προς μια εξισορρόπηση της κατάστασης από την πλευρά της Ουκρανίας, τέτοιες απονενοημένες επιθέσεις κατά των ρωσικών πόλεων στην πραγματικότητα δεν είναι παρά το σύμπτωμα της ανημπορίας της χούντας του Μαϊντάν και των ευρωπαίων επικυρίαρχων που την ταϊζουν ασταμάτητα με χρήματα και όπλα. Έπειτα από μια σύντομη αναστολή των επιθετικών στρατιωτικών επιχειρήσεων, η οποία προκλήθηκε από την αποδιοργάνωση που επέφερε στις ρωσικές τηλεπικοινωνίες η αιφνιδιαστική διακοπή της σύνδεσης του ρωσικού στρατού με τον δορυφόρο Starlink του Musk, οι ρωσικές στρατιές έχουν πλέον επανέλθει στη Ζαπορίζια κι έχουν αναλάβει ξανά την πρωτοβουλία των κινήσεων. Είναι αλήθεια ότι μετά την κατάληψη του Gulyai-Pole, οι Ρώσοι αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα, τόσο με τα δίκτυα επιμελητείας στα οποία επαφίονται για τον ανεφοδιασμό και την εναλλαγή των μονάδων στο μέτωπο, όσο και με τον συντονισμό των κινήσεων τους εξαιτίας της κατάρρευσης των επικοινωνιών τους.ii Οι AFU εκμεταλλεύτηκαν την αναταραχή για να οργανώσουν μια σειρά από αποτελεσματικές αντεπιθέσεις τοπικής εμβέλειας στην ανατολική και βορειοανατολική πτέρυγα της Ζαπορίζια, στις περιοχές γύρω απ’ το Orekhov, εμποδίζοντας έτσι την περικύκλωση της πόλης από τον ρωσικό στρατό. Θα πρέπει εδώ να τονίσουμε ότι το Orekhov είναι το τελευταίο μεγάλο αστικό κέντρο που στέκεται ανάμεσα στις γραμμές των ρώσων επιτιθέμενων και την πρωτεύουσα του νομού, την πόλη της Ζαπορίζια. Αν το Orekhov πέσει, τότε μόνο χωριουδάκια και κάποια ξεκομμένα αγροκτήματα απομένουν για να λειτουργήσουν σαν βάσεις των AFU στην περιοχή, πράγμα που σημαίνει ότι η οργάνωση αντίστασης σε μαζική κλίμακα θα είναι πλέον πρακτικά αδύνατη για τους Ουκρανούς. Παρ’ ολα αυτά, για μια ακόμη φορά η τελική έκβαση της αντεπίθεσης των Ουκρανών, δεν καθορίστηκε απ’ το θάρρος ή την πολεμική δεινότητα που επέδειξαν τα ελίτ επιθετικά στρατεύματα του Sirskyi, αλλά από την λειψανδρία και το τσακισμένο φρόνημα των ανεκπαίδευτων, επιστρατευμένων δια της βίας πεζικάριων, που σύρθηκαν να κρατήσουν τα κατακτημένα εδάφη, μετά την αποχώρηση των ομάδων κρούσης. Μόλις οι Ρώσοι ανασυντάχτηκαν και ξεπέρασαν το χάος που προκάλεσε η κατάρρευση των τηλεπικοινωνιών τους, η μηχανή πήρε ξανά μπροστά και η Στρατιά του Νότου, αργά αλλά σταθερά, μπόρεσε να απωθήσει τις φρουρές των Ουκρανών, να αποκαταστήσει την ισορροπία και να ανακαταλάβει το μεγαλύτερο μέρος από τα εδάφη που είχε μόλις χάσει.
Το ουκρανικό γενικό επιτελείο καλλιεργεί για λόγους ανόρθωσης του ηθικού την ψευδαίσθηση ότι η αντικειμενική αδυναμία που επιδεικνύουν ξανά και ξανά οι AFU να διατηρήσουν τα εδάφη που έχουν στην κατοχή τους λόγω της έλλειψης μαχητών, μπορεί να αντισταθμιστεί με την αυξανόμενη αυτοματοποίηση κάποιων κρίσιμων λειτουργιών και την επέκταση της χρήσης των ρομποτικών συστημάτων στο πεδίο της μάχης. Η ανώτατη ουκρανική διοίκηση έχει θέσει ως στόχο με βάση το πρόγραμμα Brave-1, την ανάπτυξη 50.000 επίγειων ρομποτικών συστημάτων στα πιο ευαίσθητα σημεία του μετώπου, με αποστολή την ενεργή ανάμειξη τους στις μάχες, την φύλαξη οχυρωμένων σημείων, κλπ.iii Έτσι, πολύς λόγος έγινε τελευταία για το υποτιθέμενο κατόρθωμα ενός UGV (Unmanned Ground Vehicle) της DevDroid, το οποίο οπλισμένο με ένα πολυβόλο των 50 χιλιοστών, μπόρεσε να υπερασπιστεί για σαρανταπέντε συνεχόμενες ημέρες μια θέση του ουκρανικού στρατού, καθηλώνοντας με τα πυρά του τις ρωσικές ομάδες κρούσης που είχε απέναντι του, εμποδίζοντας τις να προχωρήσουν.iv Παρ’ όλα αυτά, η είδηση που αρχικά σκόρπισε ενθουσιασμό στις τάξεις των ουκρανών πεζικάριων, αποδείχτηκε εκ των υστέρων ότι προήλθε απευθείας από το τμήμα δημοσίων σχέσεων της εταιρείας που κατασκευάζει αυτά τα μηχανήματα και όχι από κάποια ενημερωτική σελίδα που διαχειρίζονται οι AFU στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Επιπλέον, υπάρχουν αντικειμενικοί περιορισμοί που έχουν να κάνουν με την ίδια την κατασκευή αυτών των αυτοματοποιημένων μονάδων μάχης, που καθιστούν εξαιρετικά αμφίβολο τον μύθο των “45 ημερών της αντίστασης”.
Για παράδειγμα, το πολυβόλο του οχήματος της DevDroid κουβαλάει γεμιστήρες με χωρητικότητα 300 φυσίγγια χωρίς δυνατότητα αυτόματης επαναφόρτωσης. Πράγμα που σημαίνει ότι η δύναμη πυρός που κουβαλάει επαρκεί για μόλις 35 δευτερόλεπτα συνεχούς βολής εναντίον του αντιπάλου. Μετά την παρέλευση αυτού του διαστήματος και την εξάντληση των πυρομαχικών του, το drone πρέπει να εγκαταλείψει τη θέση του για να αναπληρωθούν τα πυρομαχικά του χειροκίνητα από μια ανθρώπινη ομάδα υποστήριξης, μια διαδικασία που είναι αργή και χρονοβόρα. Για να κάνουμε μια σύγκριση, μια ανθρώπινη ομάδα κρούσης αποτελούμενη από δύο πεζικάριους, έναν ακροβολιστή κι έναν χειριστή πυρομαχικών, θα ήταν σε θέση να εκτοξεύσει μέχρι 1.000 βλήματα τη φορά κατά ρυπάς και να προχωρήσει σε επί τόπου αλλαγή της δεσμίδας, ώστε να συνεχίσει να πυροβολεί. Σίγουρα, μηχανοκίνητα συστήματα επιτελούν ήδη ένα μεγάλο μέρος από δευτερεύουσες κι επικουρικές λειτουργίες και στους δύο στρατούς, όπως για παράδειγμα, τα καθήκοντα επιμελητείας, η μεταφορά τραυματιών από την πρώτη γραμμή και η εξουδετέρωση ναρκοθετημένων περιοχών.v Ωστόσο, η χρήση των UGVs για μεγάλης κλίμακας επιθετικές ή αμυντικές ενέργειες βρίσκεται ακόμα σε πρωτόλειο στάδιο και σίγουρα δεν είναι σε θέση να αντικαταστήσουν έναν καλά εκπαιδευμένο μαχητή, προς μεγάλη απογοήτευση των ουκρανών και ρώσων προλετάριων που εξακολουθούν να θυσιάζουν τις ζωές τους στον βωμό του αδηφάγου θεού του πολέμου.
Η άλλη όψη της αυτοματοποίησης της διεξαγωγής του πολέμου είναι η όλο και πιο εκτεταμένη χρήση εναέριων drones, τόσο σε φάση άμυνας, όσο και σε φάση επίθεσης. Η απόκτηση υπεροπλίας στα drones συνιστά το κεντρικό δόγμα της νεάς στρατηγικής της Ουκρανίας και η ΕΕ έχει αναλάβει πρόθυμα τον ρόλο του βασικού συμμάχου που παρέχει τους απαραίτητους πόρους, τεχνογνωσία, αλλά και το στρατηγικό βάθος που προϋποθέτει η υλοποίηση αυτής της ιδέας. Η στρατηγική αυτή φάνηκε προς στιγμή να αποδίδει. Μετά την κατάληψη του Pokrovsk, οι ρωσικές δυνάμεις υποχρεώθηκαν να διακόψουν προσωρινά την προέλαση τους στο Ντονέτσκ και να αναζητήσουν καινούριες εστίες επιχειρήσεων, όπως οι δασώδεις περιοχές του Sumy ή του Χαρκόβου στα βόρεια, εκεί όπου τα δάση παρέχουν στοιχειώδη προστασία από τα ουκρανικά drones εμποδίζοντας την ορατότητα τους. Παράλληλα, το γενικό επιτελείο των AFU θέλησε να αναβιώσει λίγο απ’ το ενθουσιώδες πνεύμα του 2023, όταν η Ουκρανία προετοίμαζε με τη βοήθεια του ΝΑΤΟ, την “μεγάλη αντεπίθεση” της, που θα έδιωχνε τους Ρώσους από την Κριμαία. Αυτή τη φορά, στο στόχαστρο των μονάδων των ουκρανών χειριστών drones μπήκε το νευραλγικό οδικό δίκτυο της Ταυρίδας M14. Μια εθνική οδός που ξεκινάει από την ρωσική επαρχία του Ροστόφ-Ον-Ντον, περνάει απ’ το νότιο Ντονμπάς και τη Ζαπορίζια και καταλήγει στη Χερσώνα και την Κριμαία. Γίνεται αντιληπτό ότι η λεωφόρος αυτή αποτελεί τον συνδετικό κρίκο, την φλέβα που συνδέει τα logistics των ρωσικών μονάδων που μάχονται σε όλα τα μέτωπα του νότου. Για ένα διάστημα τα ουκρανικά drones, εφοδιασμένα με πλακέτες Starlink που τους επέτρεπαν να λειτουργούν χωρίς κάποιον περιορισμό ως προς την εμβέλεια τους, κατόρθωσαν να θέσουν αυτήν την κεντρική αρτηρία υπό ουσιαστικό έλεγχο πυρός και να την μετατρέψουν κυριολεκτικά σε μια “λεωφόρο θανάτου”, όπου κανένα ρωσικό όχημα φορτωμένο με εφόδια, ή καύσιμα, δεν μπορούσε να κινηθεί με ασφάλεια, χωρίς να φοβάται το επικείμενο χτύπημα απ’ τον ουρανό.vi Η προπαγάνδα της ανώτατης διοίκησης των AFU αφήνει να εννοηθεί ότι ο αποκλεισμός του Μ14 αποσκοπεί στην επιβολή μιας κατάστασης πολιορκίας σε βάρος της Κριμαίας, που με τη σειρά της αποτελεί προπαρασκευαστικό βήμα για την ανακατάληψη της απ’ τον ουκρανικό στρατό στο άμεσο μέλλον. Στην πραγματικότητα, η αχρήστευση του Μ14 ήταν κυρίως μια αμυντική κίνηση. Η λύση που σκαρφίστηκε το γενικό επιτελείο των Ουκρανών για να εμποδίσει την περαιτέρω εξάπλωση των Ρώσων στο μέτωπο της Ζαπορίζια.
Την ίδια στιγμή, όπως είπαμε στην αρχή, οι επιθέσεις με drones στην ηπειρωτική Ρωσία πήραν νέες, ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Τα καθεστωτικά μέσα στην Δύση ειρωνεύτηκαν τον Πούτιν όταν δήλωσε ότι είχε αναγκαστεί να διατάξει την έκτακτη κινητοποίηση μιας κλάσης εφέδρων γιατί έπρεπε να καλυφθούν οι θέσεις των χειριστών στα συστήματα αεράμυνας που υπάρχουν στο έδαφος της Ρ.Ο. Έγραφαν τότε ότι ο ρωσικός στρατός υπεκφεύγει και στην πραγματικότητα προέβηκε σε αυτή την κίνηση για να αναπληρώσει τις “τρομακτικές απώλειες” που υφίσταται σε καθημερινή βάση. Παρ’ όλα αυτά, η εξέλιξη της στρατηγικής της Ουκρανίας, δείχνει ότι οι Ρώσοι είχαν προβλέψει σωστα την κατεύθυνση προς την οποία επρόκειτο να εξελιχθεί συνολικά η σύγκρουση. Εντελώς ανήμποροι να προβάλλουν αντίσταση σε μάχες κατά μέτωπο, οι Ουκρανοί έχουν καταφύγει σε τακτικές βγαλμένες απ’ το ρεπερτόριο του ασύμμετρου πολέμου. Επιτίθενται στα δίκτυα ανεφοδιασμού του εχθρού επειδή δυσκολεύονται να αποκρούσουν τους ελιγμούς των επιτιθέμενων. Ανατινάζουν διυλιστήρια και αποθήκες καυσίμων στα μετόπισθεν διότι οι δυνάμεις τους δεν επαρκούν για να αναχαιτίσουν τις ομάδες κρούσης των Ρώσων, που σαν τα μυρμήγκια, δύο-δύο ή ακόμα κι ένας-ένας, διεισδύουν σε όλα τα μέτωπα, εκμεταλλευόμενοι τα κενά στις αμυντικές γραμμές των Ουκρανών.
Για όσο διήρκεσε η εναέρια κυριαρχία των Ουκρανών πάνω στον M14, οι AFU μπόρεσαν να ανακτήσουν το πλεονέκτημα στη Ζαπορίζια και τους έδωσε τη δυνατότητα μετά από καιρό να καταγράψουν μεγαλύτερη προώθηση των στρατευμάτων τους σε σχέση με τους Ρώσους για τον μήνα Μάη του 2026.vii Ωστόσο, οι ειδικοί του τεχνολογικού πολέμου δούλεψαν γρήγορα και τις τελευταίες εβδομάδες έχουν αναπτυχθεί στη Ζαπορίζια και τη Χερσώνα ρωσικά συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου , που παρεμβάλλονται στο σήμα του Starlink κι αχρηστεύουν τη δορυφορική καθοδήγηση των ουκρανικών drones. Παράλληλα, οι Ρώσοι διεξάγουν τον δικό τους πόλεμο φθοράς ενάντια στις βάσεις από τις οποίες οι AFU εξαπολύουν τις επιδρομές τους βαθιά μέσα στο έδαφος της μητροπολιτικής Ρωσίας. Στο στόχαστρο αυτής της εκστρατείας βρίσκονται όλες οι ενεργειακές υποδομές σε Sumy και Χάρκοβο οι οποίες καταστρέφονται συστηματικά. Την ίδια στιγμή, η επιχειρησιακή δραστηριότητα της στρατίας του Βορρά έχει αναβαθμιστεί και οι μάχες σε αυτό το τμήμα του μετώπου γίνονται όλο και πιο έντονες, με δηλωμένο στόχο των Ρώσων να απωθήσουν τους Ουκρανούς μακριά απ’ τα ρωσικά σύνορα, εξουδετερώνοντας την ικανότητα που έχουν να πραγματοποιούν επιθέσεις ενάντια στις πόλεις του ρωσικού νότου με σμήνη από φτηνά και αναλώσιμα drones, από τα οποία διαθέτουν ένα φαινομενικά ανεξάντλητο απόθεμα.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο βέβαια σε όλα αυτά, είναι στον κλεφτοπόλεμο του Κιέβου φαίνεται να συμμετέχουν ενεργά και χώρες του ΝΑΤΟ, όπως η Εσθονία, η Λετονία και η Φινλανδία. Οι χώρες αυτές που μοιράζονται φυσικά σύνορα με τη Ρωσία φέρονται να έχουν επιτρέψει τη διέλευση των ουκρανικών drones μέσα απ’ τον εναέριο χώρο τους, πράγμα που βοήθησε τους Ουκρανούς να παρακάμψουν τη ρωσική αεράμυνα και να προκαλέσουν εκτεταμένες καταστροφές σε μεγάλα αστικά κέντρα , όπως η Αγ. Πετρούπολη και η Μόσχα. Οι τρεις χώρες της Βαλτικής έχουν ήδη επιδοθεί με πυρετώδεις ρυθμούς στην κατασκευή μιας νέας οχυρωμένης αμυντικής γραμμής κατά μήκος των συνόρων με τη Ρωσία, αν και τα οχυρωματικά αυτά έργα δεν είναι ομοιόμορφα και διαφέρουν ανάλογα με την μορφολογία του εδάφους και τα στρατιωτικά “προτερήματα” που διαθέτει η κάθε χώρα.viii Την ίδια στιγμή, μαζί με τα κράτη της Σκανδιναβίας, έχουν συστήσει μια νέα κλειστή στρατιωτική συμμαχία, τη λεγόμενη “Ένωση των Οκτώ” κι έχουν ενισχύσει τους μεταξύ τους στρατιωτικούς δεσμούς ακόμη και πέρα απ’ τις διαδικασίες που ορίζει το θεσμικό πλαίσιο του ΝΑΤΟ.ix Με δεδομένα όλα τα παραπάνω και μετά τις τελευταίες βίαιες επιδρομές στο έδαφος της Ρωσίας δεν είναι λίγες οι φωνές ανάμεσα στους οργανικούς διανοουμένους του ρωσικού κατεστημένου που προειδοποιούν ότι η αποτρεπτική ισχύς της Ρωσίας έχει πλέον εξανεμιστεί. Δεν μιλάμε εδώ για περιθωριακές φιγούρες όπως ο νεοφασίστας μυστικιστής Ντούγκιν, τον οποίο οι προπαγανδιστές της άρχουσας τάξης του διεθνοποιημένου καπιταλισμού επέλεξαν πολύ βολικά για να ενσαρκώσει μια ιδιαιτέρως αποκρουστική εκδοχή του πουτινισμού στο φαντασιακό των λαϊκών στρωμάτων της Δύσης.
Αντίθετα, αναφέρομαι σε “ρεαλιστές” θεωρητικούς των διεθνών σχέσεων όπως ο Sergey Karaganov, σύμφωνα με τον οποίο οι ρωσοφοβικές δυτικές ελίτ δεν ανησυχούν πια για τις συνέπειες που μπορεί να έχουν οι πράξεις τους εναντίον της Ρωσίας και γι’ αυτό προβαίνουν σε μια κλιμάκωση των εχθρικών ενεργειών τους. Πράγματι, από τη στιγμή που η ΕΕ αντικατέστησε τις ΗΠΑ ως ο βασικός χορηγός των ουκρανών εθνικιστών στον πόλεμο που εξαπέλυσαν ενάντια στη Ρωσία απ’ το 2014 και μετά, οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν κλιμακώσει την επιθετικότητα τους. Αρχικά κατέκλυσαν την Ουκρανία με όπλα, έπειτα κατάργησαν όλους τους περιορισμούς αναφορικά με τη χρήση τους, ενώ προχώρησαν και στη σύσταση κοινοπραξιών με το ουκρανικό κράτος, μέσω των οποίων ένα μεγάλο τμήμα της υποδομής της ουκρανικής πολεμικής βιομηχανίας έχει μεταφερθεί στο εξωτερικό, στο έδαφος χωρών του ΝΑΤΟ που είναι θεωρητικά απρόσβλητες από τους πυραύλους της Ρωσίας. Τωρα φτάνουν στο σημείο να διαθέσουν τον εναέριο χώρο τους για τη διεξαγωγή απευθείας χτυπημάτων ενάντια στην μητροπολιτική Ρωσία, με θύματα αμάχους και ανυποψίαστους Ρώσους πολίτες. Από αυτή την άποψη, δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ριζοσπάστης ή εξτρεμιστής για να υποθέσει ότι η Ευρώπη έχει εισέλθει σε μια τροχιά καθολικής σύγκρουσης με τη Ρωσία, παρ’ όλο που η διατήρηση της συνοχής του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού πόλου σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρείται απολύτως δεδομένη. Αν είναι να αποφευχθεί η κατρακύλα στην άβυσσο ενός γενικευμένου πολέμου κάποιο είδος αποτρεπτικής ικανότητας πρέπει να αποκατασταθεί από την πλευρά της Ρωσίας. Ο Karaganov μάλιστα δεν μασάει τα λόγια τους όταν αναφέρεται στους Ευρωπαίους λέγοντας ότι, “Η παλιά Ευρώπη είναι η πηγή του κακού. Υπήρξε πηγή δεινών για την ανθρωπότητα εδώ και 500 χρόνια: αδιανόητες πολεμικές συρράξεις, δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, αποικιοκρατία, ρατσισμός, διάφοροι άλλοι απαίσιοι ‘-σιμοί’ και τώρα οι υποτιθέμενες μετα-ανθρωπιστικές ‘αξίες’ τους. Νομίζω ότι ένας από τους στρατηγικούς στόχους της πολιτικής μας, αλλά και της πολιτικής της ‘διεθνούς κοινότητας’ είναι η απομάκρυνση της Ευρώπης απ’ το επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων. Θα πρέπει να τους αφήσουμε να βράσουν στο ζουμί τους, το οποίο αποπνέει μια ολοενα και μεγαλύτερη βρώμα και δυσωδία”.x Το σίγουρο είναι ότι όλο και περισσότερο η Ρωσία στριμώχνεται στη γωνία απ’ το φιλοπολεμικό μπλοκ των ευρωπαίων καπιταλιστών. Ήδη ακούγονται φήμες για ανατροπή της κυβέρνησης του Πούτιν από σκληροπυρηνικά στοιχεία του στρατού και της πολιτικής ελίτ που δεν είναι ικανοποιημένα από τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση του Πούτιν αντιμετωπίζει την ευρωπαϊκή επιθετικότητα. Το πιθανότερο είναι ότι όποια κι αν είναι η πολιτική κατάσταση στη Ρωσία στο μέλλον, οι Ρώσοι δεν πρόκειται να κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια, ενόσω οι ευρωπαίοι συγκεντρώνουν πόρους, επανεξοπλίζονται μαζικά και ξαναχτίζουν την πολεμική βιομηχανία τους, με απώτερο ορίζοντα μια γενικευμένη πολεμική αναμέτρηση με τον ρωσικό μπαμπούλα.
i Zelensky Launches Mass-Attack on Moscow to Impress his Brussels Curators, Simplicius Substack.
https://www.politico.com/news/2026/02/25/elon-musk-russian-army-starlink-00793742
iii Humanoid Robots to be Developed for Ukrainian Armed Forces as Part of a New Competition, Militranyi.
iv P. Tucker, A Ukrainian ground robot defended a position from Russian assault for six weeks, Defense One.
v How Ukainian ground robots fight, deliver weapons, and save lives, The New Voice of Ukraine.
vi P. Beaumont, “Highway of death”: the Ukrainian drone campaign menacing Russian logistics, The Guadrian.
vii Ukraine recaptures more territory than it loses along frontline in May, Sirskyi says, The Kyiv Independent.
viii L. Simonis, Maginot or Mannerheim? The Baltic defense line analysis, Militarnyi.
ix S. Hedlund, The Nordic-Baltic Eight: A New Security Actor?, GIS Online.
x Karaganov, Avoiding Oblivion… and Rehabilitating Humanity, Russia in Global Affairs.
