Λοβέρδο σκάσε!

Έξι μόλις μέρες πριν από τις εκλογές του Μαΐου του 2012, εκτυλίχθηκε ίσως το πιο νοσηρό σόου που έχει γίνει ποτέ στα πλαίσια προεκλογικής εκστρατείας στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Ο (τότε) Υπουργός Υγείας Λοβέρδος και ο (τότε, αλλά και νυν) Υπουργός Δημόσιας Τάξεως Χρυσοχοΐδης, με την εγκληματική συνέργια του ΚΕΕΛΠΝΟ και των -πάντα αιμοδιψών- ΜΜΕ, πραγματοποίησαν ένα απάνθρωπο, βάναυσο πογκρόμ σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση. Θύματα τους ήταν οροθετικές γυναίκες, στην πλειοψηφία τους χρήστριες παράνομων ενδοφλέβιων ουσιών, που διαπομπεύτηκαν ανελέητα για να εξασφαλιστεί η επανεκλογή των προαναφερθέντων υπουργών, ενορχηστρωτών, όπως αποδείχτηκε, αυτού του χορού των κανιβάλων που στόχο είχε να χαϊδολογήσει τα πλέον βορβορώδη αντανακλαστικά της κοινωνίας.

Οι επιχειρήσεις-σκούπα της ελληνικής αστυνομίας που ξεκίνησαν την 1η Μαΐου εκείνης της χρονιάς και συνεχίστηκαν τις επόμενες μέρες, διακηρυγμένο στόχο είχαν υποτίθεται τον “εντοπισμό οροθετικών μεταναστριών ανάμεσα στις παράνομα εκδιδόμενες γυναίκες στο κέντρο της Αθήνας”. Το προεκλογικό αυτό κυνήγι μαγισσών, πήρε τον χαρακτήρα μιας τηλε-σταυροφορίας, της οποίας ηγούνταν οι Λοβέρδος και Χρυσοχοΐδης και την οποία επάνδρωναν γιατροί και αστυνομικοί πιασμένοι αγκαζέ, ενάντια στην μείζονα “υγειονομική απειλή” που υποτίθεται συνιστούσαν για τον “έλληνα οικογενειάρχη” (και κατ’ επέκταση, την “ελληνική οικογένεια”), οι παράνομα εκδιδόμενες οροθετικές μετανάστριες –και μάλιστα συγκεκριμένα της υποσαχάριας Αφρικής, σύμφωνα με τον Λοβέρδο (ένας πλήρως ατεκμηρίωτος ισχυρισμός, που μάλιστα διατυπώθηκε και από βήματος ΟΗΕ!).

Κατά τις επιχειρήσεις-σκούπα και τα τεστ που ακολούθησαν, όσες γυναίκες βρέθηκαν θετικές στον HIV, συνελήφθησαν, πολλές από αυτές χωρίς καν να καταλάβουν τι ακριβώς είχε συμβεί. Το αδίκημα, δε, που τους αποδόθηκε, αφού τις έσυραν βάναυσα (με μια ακόμα αστυνομική επιχείρηση- τηλεοπτικό θέαμα)  στον εισαγγελέα, ήταν το κακούργημα της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης κατά συρροή!

Έτσι, στους τηλεοπτικούς δέκτες άρχισαν να παρελαύνουν οι φωτογραφίες -προφίλ, ανφάς και ολόσωμες- αλλά και πληθώρα προσωπικών στοιχείων γυναικών (συμπεριλαμβανομένης και μιας ανήλικης, που εν τέλει αποδείχτηκε θύμα trafficking) που παρουσιάζονταν ως “δημόσιος κίνδυνος” και ως “ιερόδουλες που σπέρνουν τον θάνατο σε ανυποψίαστους πελάτες”. Την ίδια στιγμή, τα “θύματα-πελάτες” που αναγνώριζαν τις γυναίκες στις φωτογραφίες, καλούνταν να προχωρήσουν σε εξετάσεις, διατηρώντας την… “ψυχραιμία” τους.

Η σεξιστική και ρατσιστική ρητορική, σταθερή “αξία”, άλλωστε, της ελληνικής τηλεόρασης και δη, των δελτίων ειδήσεων, συνδυασμένη με άφθονο μισανθρωπισμό, γέννησε ένα εμετικό τηλεοπτικό θέαμα που καταναλώθηκε λαίμαργα από μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο στερούνταν -πιθανώς μη αναστρέψιμα- και την ελάχιστη δυνατότητα συμπόνιας και ενσυναίσθησης.

Όπως φάνηκε, πολλά σημεία του αρχικού “σεναρίου”… δεν επιβεβαιώθηκαν. Οι πλειοψηφία των οροθετικών αποδείχτηκαν ελληνίδες και όχι μετανάστριες. Επίσης, εκτός από μία εξ αυτών, οι υπόλοιπες γυναίκες δεν ήταν εργάτριες του σεξ, αλλά τυχαίες περαστικές χρήστριες παράνομων ενδοφλέβιων ουσιών, που προσήχθησαν στις επιχειρήσεις-σκούπα και έτυχε να είναι οροθετικές.

Φυσικά, όταν έχουμε να κάνουμε με παραβίαση κάθε ιατρικής ηθικής, μέσω της εξαναγκαστικής λήψης αίματος από αστυνομικούς και της πραγματοποίησης ιατρικών εξετάσεων  χωρίς συγκατάθεση, καθώς και με παραβίαση του ιατρικού απορρήτου από τους γιατρούς του ΚΕΕΛΠΝΟ, μέσω της δημοσιοποίησης προσωπικών -ιατρικών και άλλων- δεδομένων, και όλα αυτά εναντίον γυναικών που βρίσκονταν υπό την επήρεια ουσιών ή σε συνθήκη στερητικού συνδρόμου, η ωμή κακοποίηση είναι σε κάθε περίπτωση αυταπόδεικτη και δεδομένη. Όταν, όμως, αυτά συνδυάζονται με το -πλήρως αστήρικτο και αυθαίρετο- σενάριο της “παράνομης πορνείας” και της “βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης” (!!!), η βαρβαρότητα παίρνει πλέον ιλιγγιώδης διαστάσεις.

Κάποια χρόνια αργότερα, οι κατηγορίες εναντίων των τριάντα δύο γυναικών ευτυχώς κατέρρεαν στο δικαστήριο, ενώ σε τρεις περιπτώσεις υπήρξε και μια ελάχιστη αποζημίωση για άσκοπη φυλάκιση. Όμως αυτό πλέον δεν ένοιαζε τους ενορχηστρωτές αυτής της ειδεχθούς προεκλογικής “καμπάνιας”, γιατί τον σκοπό τους τον είχαν εξυπηρετήσει. Είχαν διατηρήσει την θέση τους στα έδρανα του  ελληνικού κοινοβουλίου. Και φυσικά, ούτε αυτοί, ούτε και κανένας άλλος από τους συνεργούς τους (αστυνομικοί, γιατροί του ΚΕΕΛΠΝΟ, μεγαλοδημοσιογράφοι) δεν κυνηγήθηκαν ποτέ για να πληρώσουν για τις εγκληματικές τους πράξεις.

Από τότε, όσες φορές έχει ανακινηθεί το ζήτημα, ο Λοβέρδος έχει επιχειρήσει να μεταθέσει τις προφανείς ευθύνες του στην Εισαγγελία Αθηνών, που έδωσε την εντολή της δημοσιοποίησης των φωτογραφιών και των προσωπικών δεδομένων, σταθερά προσπαθώντας να αποκρύψει τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε ο ίδιος στην τέλεση αυτού του εγκλήματος. Αντιθέτως με τα μετέπειτα λεγόμενά του, τότε, ως Υπουργός Υγείας, σε πλήθος τηλεοπτικών εμφανίσεων υποστήριζε με θέρμη την δημοσιοποίηση των φωτογραφιών, ενώ με κάθε τρόπο διόγκωνε το κλίμα “απειλής” και “πανικού” που άλλωστε  ο ίδιος είχε δημιουργήσει.

Όλη αυτή η επιχείρηση, δε, κατέστη δυνατή, χάρη σε μία διάταξη που ο ίδιος -και μάλιστα παρατύπως, μιας και δεν υπήρχε η απαιτούμενη σύμπραξη τεσσάρων υπουργών, όπως είναι αναγκαίο- είχε υπογράψει, λίγες βδομάδες νωρίτερα: την υγειονομική διάταξη 39Α, η οποία ουσιαστικά αποτελούσε μια ανασύνταξη του Αναγκαστικού Νόμου 2520 του 1940 για την καθαριότητα σε επιχειρήσεις και καταστήματα. Προσθέτοντας μια λίστα από λοιμώδη νοσήματα (ελονοσία, χολέρα, HIV, ηπατίτιδα C κλπ) φτιάχτηκε ένα νομικό τερατούργημα που παραλλήλιζε ανθρώπους με απορρίμματα, και σύμφωνα με το οποίο οι (πιθανοί) φορείς ασθενειών, μπορούσαν να αντιμετωπιστούν ως (πιθανές) “εστίες μόλυνσης” και άρα ως (πιθανή) απειλή για την “δημόσια υγεία”, ανοίγοντας των δρόμο για την (βέβαιη) αστυνομική/κατασταλτική διαχείρισή τους από το κράτος. Ο ίδιος ο Χρυσοχοΐδης τότε, ως Υπουργός Δημοσίας Τάξεως, σε τηλεοπτική συνέντευξη είχε χαρακτηρίσει κάποιους συμπολίτες μας ως σκουπίδια, που πρέπει να απομακρυνθούν, γιατί κανείς δεν τα θέλει μπροστά στην πόρτα του. (Από τότε μέχρι και σήμερα, ο συγκεκριμένος έχει αποκαλύψει πολλάκις το μέγεθος της ανισορροπίας και της εξουσιομανίας, που διακρίνει τον θλιβερό του χαρακτήρα).

*

Ο λόγος που τα ξανά θυμηθήκαμε όλα αυτά, ήταν το “μήνυμα συμπαράστασης” του Λοβέρδου στο twitter, προς την ολυμπιονίκη Σοφία Μπεκατώρου, η οποία με θάρρος κατήγγειλε την σεξουαλική της κακοποίηση. Ο ανεκδιήγητος αυτός τύπος, κλείνει το εν λόγω μήνυμα με το προκλητικότατο, για όποιον έχει στοιχειώδη μνήμη: “η κακοποίηση των γυναικών μας αφορά ΟΛΟΥΣ”.

Ο απύθμενος καιροσκοπισμός και η μοχθηρή υποκρισία του σοκάρουν ακόμα και όσες/ους δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη για το ποιόν των πολιτικών.

Όμως, όπως λέει και το σύνθημα, για πολλές και πολλούς από μας, η μνήμη δεν είναι σκουπίδι.

Και το λιγότερο -κυριολεκτικά: το λιγότερο!- που οφείλουμε να κάνουμε όσοι και όσες αγωνιούμε έστω να προφυλάξουμε αυτή την μνήμη (μιας και δεν μπορούμε, τουλάχιστον ακόμα, να την “δικαιώσουμε”), από τον άγριο κυνισμό των αδίστακτων βαρβάρων που έχουμε απέναντί μας, είναι να φωνάξουμε:

Λοβέρδο σκάσε!

Σκάσε, για να ακουστούν τα θύματά σου!

*

Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν είχε πει κάποτε πως “αν χάσουμε τη μνήμη, ούτε οι νεκροί μας δεν θα μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι”.

Θα κλείσουμε αυτήν εδώ την απόπειρα διάσωσης της μνήμης όσων βασανίστηκαν από την εξουσία (την πολιτική, την αστυνομική, την ιατρική, την μηντιακή) με δύο σημειώματα που συνόδεψαν τις ανακοινώσεις του θανάτου δύο εκ των γυναικών που κακοποιήθηκαν τότε.

Το πρώτο, είναι το τελευταίο σημείωμα που άφησε πίσω της η Κατερίνα, το 2014. Το δεύτερο, είναι το σημείωμα με το οποίο η μητέρα της 32άχρονης Μαρίας, γνωστοποίησε τον θάνατο της κόρης της, τον Μάιο του ’16, στην Εφημερίδα των Συντακτών.

Είμαι μια από τις 27 τοξικοεξαρτημένες οροθετικές γυναίκες που διαπομπευθήκαμε το 2012, μας υποχρέωσαν σε λήψη αίματος για τεστ HIV/AIDS, και στη συνέχεια μας φυλάκισαν για διάστημα έως ένα χρόνο, με την κατηγορία της πορνείας και της “βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης” στους υποτιθέμενους πελάτες μας. Η κατηγορία της πορνείας δεν αποδείχθηκε, και στη δίκη δύο από εμάς στις 4/4/2014 ενάντια στο ελληνικό κράτος για παράνομη φυλάκιση, κερδίσαμε αποζημίωση ύψους …10 ευρώ την ημέρα. Η βλάβη που μας έγινε θα κυνηγάει αιώνια εμάς και τα παιδιά μας.”

Κατερίνα

“Έγινε πια κι αυτό και τώρα ο κύριος Λοβέρδος μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Η κοινωνία σχεδόν καθάρισε από αυτές τις κοπέλες κι αυτό το φρόντισε ο ίδιος.

Εξευτέλισαν το παιδί μου, ήρθαν στο χωριό και το ΚΕΕΛΠΝΟ εξέτασε το εγγόνι μου μέσα στο σχολείο, μας εκθέσανε όλους, μας ξεφτίλισαν. Πήγαν τα κορίτσια στο υπόγειο της Γ’ πτέρυγας του Κορυδαλλού αντί να τα φροντίσουν στα νοσοκομεία. Τους πέταγαν το φαγητό από τα κάγκελα και εκείνα την ίδια ώρα κατάπιναν μπαταρίες.

Δημόσια μας εξευτελίσανε και τώρα εγώ δημόσια ανταποδίδω λίγο πριν θάψω την κόρη μου ότι μπορεί πλέον να κοιμάται ήσυχος ο Ανδρέας Λοβέρδος. Και αυτό το λέω κι εγώ η μητέρα της, δημόσια, με το όνομά μου.

Ευμορφία Κουλουριώτη.”

Αλέξανδρος Ηλιάδης | Μέλος του Σωματείου Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας

(Οι απόψεις που διατυπώνονται στο παρόν άρθρο εκφράζουν αποκλειστικά και μόνο τον γράφοντα)

Δείτε το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ “RUINS/ΕΡΕΙΠΙΑ: Οροθετικές γυναίκες, το χρονικό μια διαπόμπευσης” της Ζωή Μαυρούδη.


Το alerta.gr αποτελεί μια πολιτική προσπάθεια διαρκούς παρουσίας και παρέμβασης, επιδιώκει να γίνει κόμβος στο πολύμορφο δικτυακό τοπίο για την διασπορά ριζοσπαστικών αντιλήψεων, δράσεων και σχεδίων στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης... Η συνεισφορά είναι ξεκάθαρα ένα δείγμα της κατανόησης της φύσης του μέσου και της ανάγκης που υπάρχει για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να μεγαλώνει. Για όποιον/α θέλει να συνδράμει ας κάνει κλικ εδώ