Ποιων η δικαιοσύνη το δίκαιο θα δικάσει, του Δήμου Βονικάκη

Τα πράγματα στην περίπτωση του Δημήτρη Κουφοντίνα είναι πολύ απλά και δεν χρειάζονται κάποια σούπερ ανάλυση. Μέσα στις φυλακές βρίσκονται άνθρωποι που στερούνται το υπερπολύτιμο αγαθό της ελευθερίας εξαιτίας των πράξεων τους. Άνθρωποι που έχουν κριθεί ένοχοι, και όχι αθώοι, από την αστική δικαιοσύνη. Εξαιτίας λαθών, παραλείψεων, παραβάσεων, αδικημάτων, εγκλημάτων, κακουργημάτων, διαλέξτε ότι χαρακτηρισμό προτιμάτε. Αυτοί οι άνθρωποι, οι ένοχοι σύμφωνα με το ποινικό σύστημα, έχουν όμως και κάποια δικαιώματα, όπως οι άδειες και η εργασία εντός φυλακής για να μειωθεί ο συνολικός χρόνος της ποινής, ανεξάρτητα από το είδος των αδικημάτων που διέπραξαν. Δεν δικαιούται κάτι όποιος έκλεψε μέχρι 1 εκατομμύριο ευρώ και όποιος έκλεψε παραπάνω μένει στην απέξω. Δεν δικαιούται κάτι όποιος σκότωσε 3 άτομα και όποιος σκότωσε 12 όχι. Τα δικαιώματα των κρατουμένων, όπως και οι νόμοι, δεν είναι α λα καρτ φίλε αναγνώστη. Ή θα ισχύουν για όλους ή δεν θα ισχύουν για κανένα. Δεν γίνεται να ισχύουν για όσους συμπαθούμε για εμφανισιακούς, πολιτικούς, κομματικούς, οπαδικούς, οικονομικούς λόγους και να μην ισχύουν για τους υπόλοιπους.

Είμαι φανατικά υπέρ της άποψης ότι κάθε ανθρώπινη ζωή αξίζει, κάθε οικογένεια που έχασε ένα δικό της άνθρωπο βυθίζεται στον πόνο και τη θλίψη, καμία απώλεια δεν είναι αμελητέα. Ο κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται σε κάποιο κελί από τις 5 Σεπτεμβρίου του 2002. Το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο και τον καταδίκασε σε 11 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 11 δολοφονίες, εκρήξεις, ληστείες και συμμετοχή στην επαναστατική οργάνωση 17Ν. Οι εξουσιαστές και τα φερέφωνά τους λένε συχνά ότι «η δημοκρατία δεν εκδικείται». Για να δούμε αν αληθεύει κάτι τέτοιο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ο Κουφοντίνας καταδικάστηκε από ειδικό δικαστήριο, που έγινε σε ειδική αίθουσα και με ειδική σύνθεση δικαστών. Πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ποινής του σε ειδικό κελί μέσα σε ειδική πτέρυγα των φυλακών. Στον ειδικό προαύλιο χώρο, εκεί δηλαδή που μπορούσε να προαυλίζεται, υπήρχε ειδικό πλέγμα για να του κρύβει τον ουρανό. Η κυβέρνηση ψηφίζει συνεχώς ειδικούς νόμους και διατάξεις για να στερηθεί τις άδειες που δικαιούται και να πετύχει τη μεταγωγή του από τις αγροτικές φυλακές Βόλου στις φυλακές Δομοκού.

Το μόνο που ζήτησε ήταν να χαρακτηριστεί η δίκη σαν πολιτική γιατί θεωρούσε ότι η δράση της 17Ν ήταν πολιτική. Το δικαστήριο αρνήθηκε και θεώρησε ότι είναι μία ποινική δίκη όπως όλες οι άλλες. Εδώ υπάρχει όμως μια τεράστια και ολοφάνερη διαφορά. Ο Δημήτρης Κουφοντίνας έχει τύχει, σαν ποινικός κρατούμενος, μιας εκδικητικής αντιμετώπισης που δεν έχει όμοιά της στα σωφρονιστικά χρονικά της Ελλάδας. Και άλλοι ποινικοί κρίθηκαν ένοχοι για δολοφονίες και για ληστείες, αλλά δεν είχαν την ίδια αντιμετώπιση. Άλλοι πάλι, διέπραξαν αποδεδειγμένα φόνο, αλλά για κάποιο περίεργο λόγο δεν μπήκαν ούτε μια μέρα στη φυλακή, όπως για παράδειγμα οι άντρες των ΜΑΤ που σκότωσαν τον Κουμή και την Κανελοπουλου το 1980, ή όπως ο αστυνόμος Μελίστας που σκότωσε τον Μιχάλη Καλτεζά το 1985. Ο γενικός διευθυντής του Ελληνικού Νηογνώμονα Διονύσης Μελισσινός και ο εφοπλιστής Αντώνης Ηλιόπουλος καταδικάστηκαν πρωτόδικα από το Β’ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά σε 5 χρόνια φυλάκισης με αναστολή για το ναυάγιο του φορτηγού πλοίου «Iron Antonis». Και οι δυο άσκησαν έφεση και αφέθηκαν ελεύθεροι, αν και το φορτηγό πλοίο βυθίστηκε στις 3/9/1994 στο νότιο Ατλαντικό, με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο 24 ναυτικοί (3 Έλληνες και 21 αλλοδαποί).

Επομένως, η δημοκρατία εκδικείται. Εκδικείται ακόμη και το 2021. Εκδικείται με μίσος. Όχι τους πάντες. Όχι όσους έκαναν βαριά εγκλήματα. Όχι όσους κρίθηκαν ένοχοι από τα δικαστήρια. Ούτε καν αυτούς/αυτές που προσπάθησαν να την ανατρέψουν από αριστερή ή δεξιά ιδεολογική αφετηρία. Εκδικείται όσους δεν μίλησαν, δεν συνεργάστηκαν με τις αρχές, δεν έγραψαν ονόματα πίσω από τις φωτογραφίες που τους έδειχναν στην ΓΑΔΑ, δεν πειθάρχησαν στις ορέξεις του Σύρου και του Διώτη και δεν έσκυψαν το κεφάλι στις πιέσεις των ξένων δυνάμεων που ελέγχουν την Ελλάδα από την πρώτη μέρα ίδρυσης του ελληνικού κράτους. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η τάση για εξόντωση του συγκεκριμένου ανθρώπου και η συστηματική καταπάτηση των δικαιωμάτων που προβλέπει ο νόμος δεν θα περάσουν έτσι. Αυτό ας το θυμούνται όλοι και ειδικά αυτοί που σήμερα νιώθουν παντοδύναμοι πίσω από στρατιές ενστόλων, εξαγορασμένα ΜΜΕ και ακραίων μέτρων τύπου απαγόρευση κυκλοφορίας.


Το alerta.gr αποτελεί μια πολιτική προσπάθεια διαρκούς παρουσίας και παρέμβασης, επιδιώκει να γίνει κόμβος στο πολύμορφο δικτυακό τοπίο για την διασπορά ριζοσπαστικών αντιλήψεων, δράσεων και σχεδίων στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης... Η συνεισφορά είναι ξεκάθαρα ένα δείγμα της κατανόησης της φύσης του μέσου και της ανάγκης που υπάρχει για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να μεγαλώνει. Για όποιον/α θέλει να συνδράμει ας κάνει κλικ εδώ