Ενας άνθρωπος που λάτρεψε την ζωή και τον άνθρωπο, έφυγε σήμερα απο κοντά μας. Ο Θεόφιλος Βανδώρος μας άφησε σήμερα το πρωϊ μόνους να συνεχίσουμε τον κοινό μας αγώνα για την πνευματική και υλική απελευθέρωση της κοινωνίας.
Ταπεινός, τίμιος, ενωτικός, ακούραστος εραστής της ζωής και της ελευθερίας, κάποιος που ήξερε να ισορροπεί την διασημότητα με την αξιοπρέπεια, ένας ξέγνοιαστος καβαλάρης της διαρκούς νεότητας, ένας ευγενής του πνεύματος, ένας ακούραστος αντάρτης, ένας λάτρης της υποκριτικής που επέλεξε σε όλη του την ζωή να μην υποκρίνεται για κάτι που δεν ήταν.
Ο Θεοφιλος ενεπλάκητε απο νωρίς στα κοινά, επηρεασμένος απο τα προτάγματα του Γαλλικού Μάη, της καταστασιακής διεθνούς, απο την σκέψη του Καστοριάδη. Αποτέλεσε μέρος του πρώτου πυρήνα του επανεμφανιζόμενου αναρχικού κινήματος της δεκαετίας του 70 στην Ελλάδα και τίμησε τον αγώνα με την παρουσία του μέχρι τις τελευταίες στιγμές της ζωής του.
Ο Θεόφιλος Βανδώρος έφυγε αλλα αφήνει πίσω του με την σύντομη ζωή του, μια κληρονομιά οδηγό για το πως είναι να παραμένεις άνθρωπος στους δύσκολους καιρούς που σήμερα ζούμε.
Ο αποχαιρετισμος απο την συλλογικότητα του, την Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας σ’ αυτόν τον πραγματικό δανδή:
ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΕ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΕ ΘΕΟΦΙΛΕ
Ο Θεόφιλος Βανδώρος δεν θα είναι πια κοντά μας. Έφυγε για πάντα χθες το απόγευμα Τρίτη 10/3/21, θαρραλέος απέναντι στο θάνατο, όπως θαρραλέος ήταν απέναντι στους θνητούς.
Αυτός, ο γεμάτος αγάπη, καλοσύνη, φρόντισε να μην “ενοχλήσει” κανέναν ούτε καν να απαιτήσει αυτό το φλουρί για τον προπομπό στον Αχέροντα. Ευγενής μέχρι τέλους και όταν λέμε ευγενής εννοούμε γεννημένος γενναίος.Το μεγάλο σταυροδρόμι Αχαρνών και Αγ. Μελετίου της παντοτινής επιστροφής για τον Θεόφιλο, εκεί που χτυπάει η καρδιά της Μητρόπολης, θα στέκεται ψυχρό και απονενοημένο περιμένοντας το Θεόφιλο και τους φίλους του. Δεν πειράζει, έχουμε και αλλού να πάμε, σε άλλα τα σταυροδρόμια, σε άλλους δρόμους και παντού όπου οι νέοι ρυθμοί συγκλονίζουν το κόσμο. Οι ρυθμοί του κόσμου της Αναρχίας, της Ροκ, της ίδιας της ζωής με άλλα λόγια. Κολλητός και οπαδός της Σπυριδούλας όπως όλοι της γενιάς του, κολλητός και μάχιμος του δημιουργικού κόσμου των Εξαρχείων.
Πρωτοπόρος της γενιάς του ο Θεόφιλος από νωρίς εντάχθηκε στον κόσμο της Αναρχίας και γρήγορα αναδείχθηκε ένας μαχητής και ρήτορας των συνελεύσεων, των καταλήψεων, όπου ακόμη και στο δρόμο παρήγαγε λογοτεχνία και χαρά, παρά θλίψη και μιζέρια. Θα μας μείνει αξέχαστος στην κατάληψη του Πολυτεχνείου του 1990 για την αθώωση του Μελίστα, όμως θα μας μείνει αξέχαστος για το χρέος που του οφείλουμε όταν κατέλαβε μαζί με λίγους το κτίριο το οποίο παραχώρησαν για να γίνει η ιστορική κατάληψη της Αμαλίας. Ακόμη και η συμμετοχή του στους “Πειρατές της Ημισέληνου” θα αφήσει εποχή.
Τελευταία, η συμμετοχή του στην κατάληψη του Βοτανικού Κήπου, στο Νοσότρος, στην Α.Κ. Αθήνας, οι μεταφράσεις αλλά και τα άρθρα του στη Βαβυλωνία καταδεικνύουν την κουλτούρα του και το διαρκή στοχασμό του. Δεν έλλειπε όμως και από τις κινητοποιήσεις, στις οποίες ήταν πρωταγωνιστής.
Ο Θεόφιλος μαζί με το σώμα του και το βίωμά του θα μείνει για πάντα στις καρδιές και στη μνήμη μας. Καλό ταξίδι σύντροφε και σου ευχόμαστε ο αέρας της Αναρχίας να σε στριφογυρίζει για πάντα στο βασίλειο της επιθυμίας.
https://www.facebook.com/AntiexousiastikiKinisiAthinas/posts/1783106588527289
