Κοινότητα Αγώνα στους Ηλ. Μηχ. ΑΠΘ | Κείμενο & αφίσα προγράμματος

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο και την αφίσα με το πρόγραμμα δράσεων που μας απέστειλαν οι φοιτητές από την Κοινότητα Αγώνα στους Ηλεκτρολόγους & Μηχανολόγους του Πολυτεχνείου ΑΠΘ.


Η κρατική διαχείριση πάνω στις ζωές μας

Η κρατική διαχείριση της πανδημίας φαίνεται ξεκάθαρα ότι αποτέλεσε την αφορμή προκειμένου το κράτος και το κεφάλαιο να περάσουν νομοσχέδια που από καιρό ήθελαν να θέσουν σε εφαρμογή. Συγκεκριμένα ένα από αυτά ψηφίστηκαν και μας αφορούν άμεσα (όλα μας αφορούν ως κομμάτι της κοινωνίας), είναι το εκπαιδευτικό. Η πανδημία, λοιπόν, αποτέλεσε το εναρκτήριο άλμα ώστε η κυβέρνηση να μας κλείσει μέσα στα σπίτια μας, να μας αποκλείσει απ το πανεπιστήμιο, απαγορεύοντας μας οποιαδήποτε έξοδο από αυτά, παρά μόνο για κατανάλωση και εργασία. Ενώ αγοράζουν συνεχώς περιπολικά, ειδικούς φρουρούς και πολεμικούς εξοπλισμούς μας λένε ότι “αδυνατούν” να ενισχύσουν τα ΜΜΜ, να πάρουν μέτρα στους χώρους εργασίας για να μην συνεχίζουμε να πεθαίνουμε για να δουλεύουμε. Παράλληλα οι νεκροί της πανδημίας έχουν ξεπεράσει τους 7000, τα νοσοκομεία έχουν κλατάρει, με μεγάλο ποσοστό των ασθενών να πεθαίνουν εκτός ΜΕΘ και η περίθαλψη για οποιαδήποτε άλλη ασθένεια να έχει σχεδόν εξ’ ολοκλήρου αποκλειστεί. Το κράτος αρνείται να ενισχύσει με οποιοδήποτε τρόπο το σύστημα υγείας, να φτιάξει πρωτοβάθμια περίθαλψη, να προσλάβει αναγκαίο μόνιμο υγειονομικό προσωπικό. Οι εργαζόμενες στα νοσοκομεία παλεύουν με απλήρωτες υπερωρίες, ακραία εντατικοποιημένοι καλούνται ουσιαστικά μόνοι τους, με πατέντες, να αντιμετωπίσουν την πανδημία.

Όλα αυτά ούτε μας εκπλήσσουν ούτε και μας παραξενεύουν, έχει καταστεί σαφές ότι οι αποφάσεις του κεφαλαίου γίνονται με ένα βασικό κριτήριο, “πώς θα βγει το χρήμα;”. Είναι άρα λογικό κι επόμενο όταν κινούνται σ’ αυτόν τον άξονα να πρέπει να καταστείλουν όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες που δε χωράνε στα στενά πλαίσια των αναγκών του κεφαλαίου. Οι συνεχείς αυθαιρεσίες της κυβέρνησης, επέτρεψαν σε καθηγητές που ενστερνίζονται την τρομοκρατική αυτή πολιτική, να στοχοποιούν φοιτητές/τριες που αντιτίθενται αυτής, απειλώντας τους ακόμα και με ακύρωση εξεταστικής. Παρόλο που αυτή η πολιτική στοχεύει στον εκφοβισμό των φοιτητών/τριων αλλά και όσων αγωνίζονται σ αυτή την κοινωνία, το κίνημα που έχει ξεσπάσει μέσω των καταλήψεων στα πανεπιστήμια αλλά και έξω απ αυτά μέσω λαϊκών συνελεύσεων, παρεμβάσεων και κινητοποιήσεων στις γειτονιές, έχουν δείξει το δρόμο για την αντίσταση σε όσα μας καταπιέζουν. Με το άνοιγμα των σχολών, με καταλήψεις, αλλά και με την εναντίωση μας στην πολιτική που θέλει τις σχολές μας κλειστές, εξασφαλίζουμε τις προδιαγραφές με τις οποίες θέλουμε να ανοίξουμε τα πανεπιστήμια, να μαζικοποιήσουμε τον αγώνα μας και να θέσουμε τους όρους με τους οποίους σπουδάζουμε.

Η συνθήκη της τηλεκπαίδευσης και τηλεργασίας

Από Σεπτέμβρη, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουν μειωθεί τα κρούσματα, τα πανεπιστήμια προβλέπεται να ανοίξουν με ένα μείγμα τηλεκπαίδευσης και δια ζώσης εκπαίδευσης. Σε αυτή την συνθήκη πλήττονται ιδιαίτερα οι φοιτητές οι οποίοι δεν θα μπορούν να καλύψουν το οικονομικό κόστος της εν μέρει δια ζώσης εκπαίδευσης, καθώς υπάρχει και ποιοτική διαφορά μεταξύ των δύο. Μέσω της τηλεκπαίδευσης μεταδίδονται στείρες πληροφορίες, χωρίς να υπάρχει άμεση τριβή με τον καθηγητή και τους συμφοιτητές, με αποτέλεσμα οι εξ αποστάσεως φοιτητές ουσιαστικά να αυτοδιδάσκονται. Επιπλέον, η τηλεκπαίδευση δεν είναι απλώς το αποτέλεσμα ενός κλειστού πανεπιστημίου, αλλά ο δρόμος προς την τηλεργασία. Αυτός ο «νέος» τρόπος δουλειάς που χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια στο εξωτερικό, νομιμοποιείται κοινωνικά ως απλά μία νέα συνθήκη εργασίας. Αλλά όσες το βιώνουμε γνωρίζουμε ότι δεν είναι απλώς αυτό. Όσοι τηλεργαζόμαστε βλέπουμε τον ελεύθερό μας χρόνο να ρευστοποιείται και να συρρικνώνεται και το σπίτι μας να μεταμορφώνεται σε γραφείο.Βλέπουμε να αποκλειόμαστε από κάθε μορφή κοινωνικής και πολιτικής ύπαρξης μέσα στους χώρους της δουλειάς μας, ενώ ο καθορισμός του 8ωρου, για τον οποίο τα κινήματα έχουν αγωνιστεί, εξαλείφεται από το καινούριο νομοσχέδιο. Με το νέο νόμο η επιχείρηση θα μπορεί να «απασχολεί» τους εργαζομένους της μέχρι και 10 ώρες την ημέρα χωρίς υπερωρίες, αφού οι υπερωρίες αργότερα θα συμψηφίζονται και θα «πληρώνονται» με ρεπό και μέρες άδειας. Αυτός ο νόμος φέρνει ακόμα ηλεκτρονικές ψηφοφορίες για την λήψη απόφασης για απεργία καθώς και κάρτες εργασίας οι οποίες θα επιτρέπουν στα αφεντικά να ελέγχουν ηλεκτρονικά τα ωράρια των εργαζομένων τους. Αντίστοιχα, η τηλεκπαίδευση που μας επιβάλλεται στερεί την δυνατότητα της κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης στους φοιτητές, τους μαθητές και τους εργαζομένους. Επίσης, στην παρούσα κατάσταση, το κόστος της φοίτησης – εργασίας μας μετακινείται σε εμάς τις ίδιες, αφού το κράτος δεν φρόντισε να εξασφαλίσει τα απαραίτητα υλικά μέσα (π.χ. υπολογιστές) και υποδομές (σύνδεση στο διαδίκτυο, ρεύμα), που απαιτούνται προκειμένου να υλοποιηθεί η τηλεκπαίδευση – τηλεργασία.

Νομοσχέδια Κεραμέως και εκπαιδευτική αναδιάρθρωση

Το νομοσχέδιο Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη που ψηφίστηκε, έρχεται να χτίσει το περιβάλλον στο οποίο θα γίνεται απρόσκοπτα η έρευνα για τις εταιρείες και το στρατό, θα εφαρμόζεται η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, χωρίς καμία αντίδραση από τους φοιτητικούς συλλόγους και τα κινήματα που αναπτύσσονται στο campus. Ακριβώς αυτά έρχεται να περιφρουρήσει η πανεπιστημιακή αστυνομία, αλλά και οι κάμερες, οι περιφράξεις, ο έλεγχος στην είσοδο. Θέλουν ένα περιβάλλον ησυχίας-τάξης-ασφάλειας χωρίς συνελεύσεις, χωρίς κινητοποιήσεις, χωρίς ανατρεπτική και ριζοσπαστική κουλτούρα. Έρχονται να βάλουν πειθαρχικά σύμφωνα με κανονισμούς που προβλέπουν έως και φυλάκιση, για τους ανθρώπους που αγωνίζονται ή υπάρχουν στο πανεπιστήμιο με μη προβλεπόμενο τρόπο όσον αφορά τα κριτήρια του κεφαλαίου. Απειλούν με διαγραφές, ώστε να επιβάλλουν τον έλεγχο στον ελεύθερο χρόνο μας, αποκλείοντας παράλληλα φοιτητές/ριες από το πανεπιστήμιο και επιβάλλοντας την συνέχιση της εντατικοποίησής μας.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι μια ιδεολογική εμμονή της Νέας Δημοκρατίας για καταστολή, αλλά αποτελεί γενική στρατηγική του κεφαλαίου εδώ και δεκαετίες. Ο συγκεκριμένος νόμος εντάσσεται στις πολιτικές επιταγές της Ε.Ε. και του κεφαλαίου που εδώ και χρόνια επιδιώκουν να εφαρμόσουν στο πανεπιστήμιο. Ένα πανεπιστήμιο όπου το μόνο πράγμα που θα κάνουμε είναι να σπουδάζουμε εντατικοποιημένα και πειθαρχημένα, με προγράμματα σπουδών που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες των φοιτητών. Τα πανεπιστήμια δεν θα αποτελούν χώρο κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης ενώ η εκμετάλλευση των εργαζομένων, των φοιτητριών και των διδακτορικών θα συνεχίζει απρόσκοπτα. Αυτός είναι ο ρόλος του σε αυτό τον κόσμο, η εξειδίκευση του πειθαρχημένου, φθηνού εργατικού δυναμικού το οποίο θα συγχρονίζεται με τις ανάγκες του κεφαλαίου. Έχει σημασία, λοιπόν, να δούμε τι είναι αυτή η χιλιοειπωμένη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που μας έχει επιβληθεί και έρχονται τώρα οι μπάτσοι να περιφρουρήσουν και να εντείνουν. Εδώ και χρόνια το κόστος φοίτησής μας συνεχώς μετακυλίεται στις πλάτες μας, μέσα από το κόψιμο των παροχών των φοιτητ(ρι)ών πέρα από το όριο φοίτησης, το κόψιμο μεγάλου μέρους των συγγραμμάτων, την συρρίκνωση τον δομών στις εστίες και τη συνεχή προσπάθεια επιβολής αντιτίμου και περιφράξεων στη λέσχη του ΑΠΘ. Ταυτόχρονα, εταιρίες κερδοφορούν μέσω έρευνας σε εργαστήρια στα οποια δεν έχουν πρόσβαση οι φοιτητές. Μπορεί να μην πληρώνουμε, λοιπόν, δίδακτρα αλλά το κόστος της επιμόρφωσης της εργατικής μας δύναμης όλο και ανεβαίνει και κάθε χρόνο τα λεφτά του πανεπιστημίου «δεν φτάνουν για τις ανάγκες μας».

Ανοίξαμε το πανεπιστήμιο με καταλήψεις στις σχολές

Μετά από ένα χρόνο αποκλεισμένοι τελείως από το πανεπιστήμιο εμείς βρήκαμε ξανά τους εαυτούς μας. Ανοίξαμε το ΑΠΘ με καταλήψεις όχι απλά για να εναντιωθούμε στην εισβολή των μπάτσων αλλά για να ξαναβάλουμε τις ανάγκες μας στην επιφάνεια ενάντια στην επιβολή του κεφαλαίου για μόνο εργασία, φοίτηση και κατανάλωση. Ακριβώς αυτή τη συνθήκη του εγκλεισμού στο σπίτι και μιας ζωής μόνο για δουλειά αμφισβητεί η διαρκής οικειοποίηση του πανεπιστημίου. Μέσα στις καταλήψεις των σχολών μπορούμε να ξαναζήσουμε πέρα από τις επιταγές του κεφαλαίου, καταφέραμε να αναπτύξουμε μια κοινωνικότητα που δεν μπορεί να καταλάβουν οι διάφοροι υπερασπιστές “του νόμου και της τάξης”. Δημιουργούμε το χώρο και το χρόνο να συζητήσουμε τα προβλήματά μας, να κοινωνικοποιηθούμε, να συναντηθούμε με τους δικούς μας όρους χωρίς την πίεση των μπάτσων και κάθε λογής αφεντικού και καθηγητή που μας θέλει εντατικοποιημένους. Αυτή τη στιγμή το ΑΠΘ είναι το πιο ανοιχτό μέρος της πόλης για κάθε κάτοικό της να έρθει να ξεφύγει από την καθημερινότητά του και να συνδέσουμε τους αγώνες ενάντια στην υποτίμηση και την πειθάρχισή μας.

Παράλληλα, οι καταλήψεις είναι ένα βασικό μέσο εναντίωσης στην φοιτητική ταυτότητά μας όπως αυτή ορίζεται από το κεφάλαιο και το κράτος. Είναι ένας τρόπος να πούμε ότι δε θέλουμε να γινόμαστε εντατικοποιημένες εργάτριες και θέλουμε να έχουμε και εμείς λόγο στις ζωές μας. Θεωρούμε ότι είναι σημαντικό μέσω των καταλήψεων να υπάρχει μπλοκάρισμα όλων των ερευνητικών διαδικασιών των σχολών, καθώς κρίνουμε οτι αυτη εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κράτους και του κεφαλαίου και σε καμία περιπτωση τις δικές μας ανάγκες. Βασικό κομμάτι της εναντίωσης στην εντατικοποίηση ειναι και η κριτική στον τρόπο με τον οποίο γίνονται τα μαθήματα και στο περιεχόμενό τους. Δε θέλουμε απλά να γίνουμε ξανά φοιτητές με τον τρόπο που μας επιτάσσεται από το πανεπιστήμιο αλλά και την ίδια την κοινωνία. Στις καταλήψεις μας βρίσκουμε τους χώρους να συναντηθούμε. Τους χώρους όπου όλες χωράμε και μας εκφράζουν, έξω απ την κανονικότητα που το πανεπιστήμιο επιβάλει σε εμάς. Ανοίγουμε τις σχολές με καταλήψεις σημαίνει ότι δίνουμε στην κάθε μια μας τη δυνατότητα να έρθει στη σχολή, εκεί που όλες μαζί θα βρούμε το πως θέλουμε να υπάρχουμε και έξω από την διαδικασία των μαθημάτων. Όλα αυτά είναι ο τρόπος μας να υπάρχουμε και να ασκούμε πίεση στο κράτος ενάντια τόσο στο νέο εκπαιδευτικό νομοσχέδιο όσο και στον γενικότερο έλεγχο των ζωών μας.

Τετάρτη 7.4 αίθριο Πολυτεχνείου
16:00 Εκδήλωση-Συζήτηση: για τον νόμο Κ-Χ, την αναγκαιότητα για εναντίωση στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση για τις γενικές συνελεύσεις και τις καταλήψεις στις σχολές

Πέμπτη 8.4 Άγαλμα Βενιζέλου
13:00 Πορεία ενάντια στο νόμο Κεραμέως
μετα την πορεία θα ακολουθήσει Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων

Παρασκευή 9.4
13:00 Μουσικό άραγμα και στένσιλ στο Πολυτεχνείο

Σάββατο 10.4
10:00 Μοίρασμα στο Πάρκο των Εθνών και Πορεία στην Ξηροκρήνη
13:00 Συγγραφή Ανοιχτό Πλαισίου

Κυριακή 11.4
12:00 Γενική Συνέλευση Συλλόγου Ηλεκτολόγων Μηχανολόγων

Κοινότητα Αγώνα στους Ηλεκτρολόγους και Μηχανολόγους


Η αφίσα με το πρόγραμμα δράσεων της Κοινότητας Αγώνα στους Ηλ. Μηχ.

μηχανικούς


Το alerta.gr αποτελεί μια πολιτική προσπάθεια διαρκούς παρουσίας και παρέμβασης, επιδιώκει να γίνει κόμβος στο πολύμορφο δικτυακό τοπίο για την διασπορά ριζοσπαστικών αντιλήψεων, δράσεων και σχεδίων στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης... Η συνεισφορά είναι ξεκάθαρα ένα δείγμα της κατανόησης της φύσης του μέσου και της ανάγκης που υπάρχει για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να μεγαλώνει. Για όποιον/α θέλει να συνδράμει ας κάνει κλικ εδώ