Μια σύντομη βιογραφία του Μαχνοβίτη διοικητή Alexei Marchenko

Μια σύντομη βιογραφία του Μαχνοβίτη διοικητή Alexei Marchenko

Ο Alexei Marchenko γεννήθηκε από μια εργατική οικογένεια στο Gulyai-Polye το 1892. Έγινε αναρχικός κομμουνιστής το 1907. Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν κατώτερος αξιωματικός του Τσαρικού Στρατού. Αποτέλεσε ενεργό μέλος της Αναρχικής Κομμουνιστικής Ομάδας του Gulyai-Polye, που κράτησε για 11 χρόνια από την ίδρυσή της το 1906, παρά τον θάνατο αρκετών μελών από τις τσαρικές αρχές και τη φυλάκιση άλλων όπως ο Nestor Makhno. Στην παρανομία χρησιμοποίησε το όνομα Shevchenko, σαν ψευδώνυμο.

Μέχρι το 1917, στην Αναρχική Κομμουνιστική Ομάδα του Gulyai-Polye συμμετείχαν ο Savva Makhno (ο μεγαλύτερος αδελφός του Nestor), ο Andrei Semenyuta (ο αδελφός του Alexander και του Prokofy, οι οποίοι είχαν πεθάνει σε ανταλλαγές πυροβολισμών με τις τσαρικές αρχές), ο Moisey Kalinichenko, τα αδέλφια Grigory και Prokofy Sharovsky, οι Philip Krat, Lev Schneider, Pavel Khundei (Korostylev), Pavel Sokruta, Marchenko και Isidor Lyuty, έχοντας αυξηθεί, αριθμώντας γύρω στους 80 αγωνιστές. Με την επιστροφή του Nestor Makhno, η ομάδα δημιούργησε ένα Σύλλογο και ξεκίνησε την οργάνωση μιας Ένωσης Αγροτών, η οποία ιδρύθηκε στα τέλη Μαρτίου, με γραμματέα τον Marchenko και πρόεδρο τον Nestor Makhno.

Ωστόσο, η εγκαθίδρυση της εθνικιστικής Κεντρικής Ράντας με την υποστήριξη των αυστρο-ουγγρικών και γερμανικών δυνάμεων έκανε τους αναρχικούς κομμουνιστές να φύγουν από το Gulyai-Polye ή να περάσουν στην παρανομία, τον Απρίλιο του 1918.

Ο Marchenko επέστρεψε παράνομα στο Gulyai-Polye αργότερα το 1918 και συναντήθηκε με τον Nestor Makhno, τον Semyon Karetnik και τον Isidor (Petya) Lyuty. Ο Marchenko τους συμβούλεψε να περιμένουν την άφιξη των αναρχικών και των μπολσεβίκικων αποσπασμάτων για την απελευθέρωση του Gulyai-Polye, αλλά ο Nestor Makhno υποστήριξε έντονα το ξεκίνημα της ένοπλης αντίστασης. Ο Marchenko πείστηκε και τον αγκάλιασε με δάκρυα στα μάτια.

Ο Marchenko, ο Makhno, ο Lyuty και δύο άλλοι μετά βίας γλίτωσαν από την επιδρομή μιας ομάδας γερμανο-ουκρανικών δυνάμεων στο κρησφύγετό τους, κάνοντας τους να τρέξουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις και στη συνέχεια άρπαξαν τα άλογα τους και να διαφύγουν σε ένα κοντινό χωριό.

Στην επακόλουθη εσωτερική διάρθρωση της οργάνωσης, ο Marchenko έγινε, μαζί με τον Trofim Vdovichenko, ένας από τους καλύτερους διοικητές Μαχνοβίτες. Ήταν οι δυνάμεις του Marchenko, όταν οι Μακνοβίτες συμμάχησαν με τους Κόκκινους, οι οποίοι διέσχισαν τον ποταμό Σίβας και κατέλαβαν τη Simferopol από τους Λευκούς του Βαρόνου Wrangel, ενάντια στις συμβουλές του Κόκκινου διοικητή Frunze. Για πολλά χρόνια, οι Σοβιετικοί ιστορικοί έλεγαν ψέματα γι’ αυτό και υποστήριζαν ότι η νίκη ανήκε εντελώς στον Frunze. Μετά τη νίκη επί των δυνάμεων του Wrangel στην Κριμαία, οι Μπολσεβίκοι έσπασαν προδοτικά τη συμμαχία στις 26 Νοεμβρίου του 1920, εκτελώντας τους διοικητές των Μαχνοβιτών, Semyon Karetnik, Petr Gavrilenko, Osipenko και  Emelianenko στη Simferopol όταν πήγαν να διαπραγματευτούν. Ο Marchenko, ήταν υπεύθυνος των μαχνοβίτικων δυνάμεων στην Κριμαία, εν απουσία του Karetnik. Το βράδυ της 27ης Νοεμβρίου, έλαβε το ακόλουθο τελεσίγραφο: «Παραδοθείτε, είστε περικυκλωμένοι!» Ξεφεύγοντας από την περικύκλωση του Κόκκινου Στρατού, οι 10.000 Μαχνοβίτες υπό τον Marchenko, ανακάλυψαν γρήγορα ότι οι μονάδες του Κόκκινου Στρατού, με τις οποίες είχαν πολεμήσει μαζί ενάντια στους Λευκούς, ήταν απρόθυμες να συνεργαστούν μαζί τους. Οι δυνάμεις του Marchenko απέφυγαν τους Κόκκινους για τις επόμενες ημέρες και πέρασαν από τον ισθμό του Perekop στην ηπειρωτική χώρα. Τα συντάγματα του Κόκκινου Στρατού, αλλά ακόμη και ολόκληρες ταξιαρχίες παραδόθηκαν και προσπάθησαν να ενταχθούν στις δυνάμεις του Marchenko, αλλά άλλαξαν γνώμη υπό τον φόβο προκλήσεων και προδοσίας.

Ωστόσο, οι δυνάμεις του Marchenko αιφνιδιάστηκαν το βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου κοντά στη Melitopol από τον 1ο Στρατό Ιππικού. Σχεδόν οι μισοί Μαχνοβίτες πέθαναν στη μάχη και οι υπόλοιποι συνελήφθησαν. Μόνο ο Marchenko και 250 ιππείς κατόρθωσαν να συναντηθούν με τον Makhno, στο Kermenchik. Ο Peter Arshinov περιγράφει τη συνάντηση ως εξής: Στις 7 Δεκεμβρίου, έφτασε ένας ιππέας για να ανακοινώσει ότι τα στρατεύματα του Marchenko θα ήταν εκεί σε λίγες ώρες. Στο Kermenchik, οι Μαχνοβίτες βγήκαν ενθουσιασμένοι για να συναντήσουν τους ήρωες. Η αγωνία τους αποτυπώθηκε όταν είδαν τελικά τη μικρή ομάδα ιππέων. Αντί για το ισχυρό ιππικό των 1500 ανδρών, επέστρεψε ένα μικρό απόσπασμα 250 ανδρών. Επικεφαλής τους ήταν ο Marchenko και ο Taranovski. «Έχω την τιμή να σας ανακοινώσω – την επιστροφή του στρατού της Κριμαίας», είπε ο Marchenko με πικρή ειρωνεία. Όλοι χαμογέλασαν λυπημένοι. «Ναι, αδέρφια», συνέχισε ο Marchenko. «Τώρα ξέρουμε τι είναι οι κομμουνιστές».

Ήταν οι μονάδες του Marchenko, που μεταμφιέστηκαν σαν την 8η Μεραρχία Κοζάκων, που συνέλαβαν τον Μπολσεβίκο διοικητή Alexander Parkhomenko, στο χωριό Buzivka, στις 3 Ιανουαρίου του 1921. Μαζί με τον Parkhomenko, συνελήφθη ολόκληρη η διοίκηση της 14ης Μεραρχίας Ιππικού, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγού της ειδικής αντιμαχνοβίτικης μονάδας, Belyakov. Σύντομα όμως οι δυνάμεις των Μαχνοβιτών διασκορπίστηκαν από τους Κόκκινους και ο Marchenko σκοτώθηκε στη μάχη με την 8η Μεραρχία των Κόκκινων Κοζάκων στην περιοχή Poltava, αργότερα εκείνο τον μήνα.

Πηγή: Libcom.org