Τουλάχιστον 37 δισεκατομμύρια ευρώ ή 43.000 εργαζόμενοι, που σημαίνει απώλεια 70.000 κλινών, συμπεριλαμβανομένων των 3.000 κλινών ΜΕΘ. Τα τελευταία χρόνια, αυτές ήταν οι περικοπές στο σύστημα υγείας της Ιταλίας.
Για χρόνια, προετοιμαζόμασταν, με «επιστημονική αυστηρότητα», έτσι ώστε να μην διαθέτουμε επαρκείς πόρους για να αντιμετωπίσουμε μια υγειονομική έκτακτη ανάγκη, όπως είναι η παρούσα. Σε αυτές τις ημέρες της επιδημίας του κορωνοϊού, ο συναγερμός που έχει σημάνει από τις τεράστιες περικοπές στο σύστημα υγείας πρέπει να τεθεί στο προσκήνιο. Τώρα κάθε πρόβλημα είναι εμφανές, όπως και τα μειονεκτήματα που το καθένα επιφέρει.
Οι συνεχείς περικοπές στην Εθνική Υπηρεσία Υγείας και η συστηματική μείωση των ανθρώπινων και τεχνολογικών πόρων, λόγω των περικοπών στο Ταμείο Υγείας, οδήγησαν σε μια εκτεταμένη κατάρρευση του συστήματος υγείας. Ως αποτέλεσμα, η πρόσβαση στην περίθαλψη έχει μειωθεί για όλο και περισσότερους ανθρώπους. Σήμερα είναι ο κορωνοϊός, αύριο μπορεί να είναι ένας άλλος ιός ή ακόμα και οποιαδήποτε ασήμαντη ασθένεια: η διατήρηση μόνο των Αναγκαίων Επιπέδων Περίθαλψης συνεπάγεται την υπογραφή θανατικής καταδίκης. Όταν έχουμε πολλούς θανάτους σταδιακά, αυτό μπορεί να μην είναι τόσο προφανές. Τώρα, όμως, οι θάνατοι λόγω του κορωνοϊού είναι πολυάριθμοι και έχουν συμβεί σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.
Τώρα, υπό τις συνθήκες έκτακτης ανάγκης, η σημασία της δημόσιας υγείας είναι αδιαμφισβήτητη. Οι εργαζόμενοι υγειονομικοί εγκωμιάζονται ως ήρωες, αλλά έχουν υπομείνει για δεκαετίες απαράδεκτες συνθήκες εργασίας: πολύ άγχος, συναισθηματικό εκβιασμό, παρενόχληση στον χώρο εργασίας, άθλιες συμβάσεις εργασίας που δεν έχουν βελτιωθεί εδώ και χρόνια, καθώς και κυρώσεις από τη διοίκηση, η οποία χρησιμοποιεί κάρτες αναφοράς για την αξιολόγηση των επιδόσεών τους (με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους μισθούς τους).
Οι εργαζόμενοι στα δημόσια και τα κρατικά επιχορηγούμενα ιδιωτικά νοσηλευτήρια έχουν θιγεί από μια διαδικασία αποσάθρωσης του συστήματος. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι ίδιοι όντας εγκαταλελειμμένοι και παραμελημένοι, έπρεπε να προσαρμόσουν την υγειονομική απόκριση στις ανάγκες της χώρας. Τι γίνεται, όμως, με τις ανάγκες εκείνων που παρέχουν όλες τις υγειονομικές υπηρεσίες; Για περισσότερες από δέκα ημέρες μετά την έναρξη της επιδημίας του κορωνοϊού, οι υγειονομικοί αναγκάζονταν να εργάζονται χωρίς μάσκες και με ανεπαρκή προστασία. Ως αποτέλεσμα, όλο και περισσότεροι εξ αυτών προσβλήθηκαν από τον ιό και κινδυνεύουν να μολύνουν τους ασθενείς και τις οικογένειές τους. Οι υγειονομικοί που ενδέχεται να έχουν εκτεθεί στον ιό και να έχουν μολυνθεί, δεν εξετάζονται πλέον. Το ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό βρίθει εξαντλήσεως, τόσο σωματικής όσο και πνευματικής. Παίρνουν χάπια για να κοιμηθούν λίγες ώρες μεταξύ των εξαντλητικών βαρδιών, όταν τους είναι αδύνατο να σταματήσουν να σκέφτονται τι έχουν βιώσει. Έχουμε δει έμπειρους συναδέλφους να κλαίνε, ασθενείς εγκαταλελειμμένους στους διαδρόμους, μακριά από τους αγαπημένους τους.
Ο θάνατος από τον κορωνοϊό είναι ένας μοναχικός θάνατος. Οι υγειονομικοί “βρίσκονται στα χαρακώματα της πρώτης γραμμής, υπό τα συνεχή πυρά του ιού”. Γινόμαστε μάρτυρες ενός φαύλου κύκλου κανονισμών και πρωτοκόλλων, που ορισμένες φορές έρχονται σε αντίφαση μεταξύ τους, ανάμεσα στις περιφερειακές διοικήσεις και την κεντρική κυβέρνηση. Όλοι διαμαρτύρονται έντονα για την έλλειψη προμηθειών, απλά και μόνο για να συγκαλύψουν μια χρόνια έλλειψη, την οποία δε φρόντισαν καν να αντισταθμίσουν ακόμα και μετά την έξαρση της επιδημίας στην Κίνα.
Έχουμε καταγγείλει εδώ και πολύ καιρό, από κοινού με άλλα ταξικά συνδικάτα, τι θα μπορούσαν να σημαίνουν αυτά τα χρόνια καταστροφής του εθνικού συστήματος υγείας. Αυτές τις μέρες της κρίσης του κορωνοϊού, οι λόγοι μας για την έγερση του συναγερμού σχετικά με τις τεράστιες περικοπές καθίστανται προφανείς. Φταίνε οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί γενικά, αλλά όχι μόνο αυτοί. Ο Ρενάτο Μπρουνέττα, Υπουργός Δημόσιας Διοίκησης υπό τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, συνήθιζε να λέει ότι οι υγειονομικοί ήταν τεμπέληδες, παράσιτα, λωποδύτες, οι οποίοι πληρωνόντουσαν χωρίς να κάνουν τίποτα. Με τέτοιους χαρακτηρισμούς “προσφωνούσε” τους υγειονομικούς ο συγκεκριμένος κύριος και έχαιρε σημαντικής υποστήριξης.
Κάθε φορά που βρισκόμασταν σε επιφυλακή, όταν ένα κρεβάτι νοσοκομείου χανόταν, εμείς “τρέφαμε” τον φόβο και την απόγνωση του σήμερα. Τα τελευταία χρόνια, ομάδες και απεργίες προς υπεράσπιση του συστήματος υγείας δεν υποστηρίχθηκαν επαρκώς. Τώρα οι άνθρωποι επευφημούν τους υγειονομικούς… Η κληρονομιά αυτής της πανδημίας πρέπει να είναι ένας γενικευμένος αγώνας για να απαιτήσουμε και να ανακτήσουμε ένα αποτελεσματικό και καθολικό σύστημα υγείας, που θα είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει κάθε πιθανή έκτακτη ανάγκη.
Εργαζόμενοι της USI στα νοσοκομεία του Μιλάνο, Κλαδική Ένωση Υγείας της USI
* USI (Unione Sindacale Italiana): Αναρχοσυνδικαλιστική οργάνωση με ενεργή συμμετοχή στους εργατικούς αγώνες στην Ιταλία. Ιδρύθηκε το 1912. Από το 2018 αποτελεί μέλος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Εργασίας (ICL / CIT), της νέας Διεθνούς αναρχοσυνδικαλιστικών και επαναστατικών συνδικαλιστικών ενώσεων.
Πηγή: https://www.icl-cit.org/italy-statement-by-usi-cit-health-workers/ (στα αγγλικά)
http://usi-cit.org/index.php/1664-comunicato-usi-sanita-emergenza-sanitaria-covid-19 (στα ιταλικά)
Μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: Ευριπίδης Καλτσάς
