Ο αγώνας του Αλγερινού λαού απέναντι στη Γαλλική αποικιοκρατία (1 Νοεμβρίου 1954)

Ο αγώνας του Αλγερινού λαού απέναντι στη Γαλλική αποικιοκρατία (1 Νοεμβρίου 1954)

Η κληρονομιά από τον διαρκή και αιματηρό αγώνα του Αλγερινού λαού για την απελευθέρωση του από τα δεσμά της γαλλικής αποικιοκρατίας έχει αν μη τι άλλο διεθνές αποτύπωμα μέχρι και σήμερα. Πρόκειται για ένα αγώνα ο οποίος παρότι υπέβοσκε για δεκαετίες, έκανε την επίσημη δυναμική του εκκίνηση, με την αντιιμπεριαλιστική γενικευμένη εξέγερση την 1η Νοέμβρη του 1954. Ο αγώνας αυτός έμελλε να είναι σκληρός και παρατεταμένος, λαμβάνοντας χαρακτηριστικά ανταρτοπόλεμου, μέχρι την καθοριστική ήττα των γαλλικών αποικιοκρατικών στρατευμάτων, στις 3 Ιουλίου του 1962.

Για να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, η Αλγερία βρισκόταν στην καρδιά της γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας. Ήταν τόσο κεντρικής σημασία για τους Γάλλους αποικιοκράτες, όσο η Ινδία για τον Βρετανικό ιμπεριαλισμό. Το γαλλικό κράτος είχε οχυρωθεί γύρω την εθνικιστική αφήγηση ότι η Αλγερία είναι αναπόσπαστο μέρος του γαλλικού έθνους.

Η μεγάλη πλειοψηφία του αραβικού πληθυσμού ήταν κοινωνικά περιθωριοποιημένη, όντας πολίτες δεύτερης κατηγορίας για τους Γάλλους αποικιοκράτες. Παρότι δόθηκε η δυνατότητα σε μια μικρή μειονότητα να αποκτήσει τη γαλλική υπηκοότητα, το τίμημα που καλούνταν να πληρώσουν ήταν η αποκήρυξη του πολιτισμού τους και της μουσουλμανικής πίστης τους. Έτσι, παρέμειναν κατά βάση κοινωνικά αποκλεισμένοι, από τις περισσότερες σφαίρες της δημόσιας κοινωνικής ζωής. Κάποιες από τις λίγες δουλειές βιοπορισμού στις οποίες μπορούσαν να προσφύγουν ήταν αυτές της οικιακής βοηθού και του εργάτη γης. Ακόμα και η βιομηχανική εργατική τάξη στην γαλλική Αλγερία, αποτελούταν σχεδόν αποκλειστικά από λευκούς εποίκους.

Οι Αλγερινοί διεξήγαγαν ένα μακρύ και σκληρό αγώνα στις αρχές της δεκαετίας του 1830, άλλα μέχρι τα τέλη του δέκατου ενάτου αιώνα, όλα τα ίχνη αυτής της αντίστασης είχαν χαθεί. Ωστόσο, οι εμπειρίες που αποκόμισαν πολλοί λαοί μετά τον Α’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και η μετανάστευση των Αλγερινών μέσα και έξω από τα βιομηχανικά αστικά κέντρα, τους έφερε σε επαφή με τις νεο-αναδυόμενες ριζοσπαστικές και επαναστατικές ιδέες.

Στις 8 Μαΐου του 1945, την ημέρα της αντιφασιστικής νίκης των λαών, ξέσπασε μαζική διαδήλωση στην πόλη Σετίφ. Αλγερινοί βγαίνουν στους δρόμους, ενάντια στους Γάλλους αποικιοκράτες και καταστέλλονται βίαια. Στρατιώτες πυροβολούσαν αδιακρίτως στα πλήθη, με αποτέλεσμα μετά από πέντε ημέρες οργανωμένων πογκρόμ σε τοπικούς μουσουλμανικούς οικισμούς και μια σειρά εναέριων βομβαρδισμών, να υπάρξουν χιλιάδες νεκροί.

Η σφαγή του Σετίφ, προκάλεσε σοκ σε όλη τη χώρα, επιδρώντας καθοριστικά για την ενίσχυση του κινήματος ανεξαρτησίας των Αλγερινών. Μια νέα γενιά στελεχών αναδύθηκε μέσα από τις τάξεις των απόστρατων μουσουλμάνων των Ελεύθερων Γαλλικών Δυνάμεων, πολλοί από τους οποίους είχαν υπηρετήσει τη Γαλλία στους πολέμους και δεν είχαν καμία διάθεση να γυρίσουν στον τόπο τους, όντας υποταγμένοι.

Το Αλγερινό Εθνικό  Απελευθερωτικό Μέτωπο (FLN) που προέκυψε αργότερα, ήταν μια οργάνωση που προέκρινε την ενότητα μέσα από τη δράση. Την 1η Νοεμβρίου 1954, το FLN κήρυξε τον πόλεμο στους Γάλλους αποικιοκράτες. Ο πόλεμος ξεκίνησε πριν το FLN λάβει συγκεκριμένη πολιτική μορφή και η ηγεσία πόνταρε στην άμεση λαïκή στήριξη του κόσμου. Οι Αλγερινοί διαισθανόμενοι την απελευθερωτική προοπτική που διανοιγόταν την εποχή εκείνη, τάχθηκαν με τα λάβαρα του FLN, στην αρχή κατά χιλιάδες και μετέπειτα κατά εκατομμύρια. Οι εξεγερμένοι Αλγερινοί ξεχύθηκαν στους δρόμους και οι Γάλλοι αποικιοκράτες απάντησαν στις προκλήσεις τους με τον γνωστό τρόπο. Με άμεση και βίαιη καταστολή. Ακολούθησαν κτηνωδίες, γενικευμένα βασανιστήρια και δολοφονίες εκατοντάδων χιλιάδων ντόπιων, κυρίως αμάχων. Στη Γαλλία ξεσπούν διεθνιστικές αντιιμπεριαλιστικές πορείες σε ένδειξη αλληλεγγύης στο Αλγερινό λαό. Η γαλλική αστυνομία προβαίνει σε κτηνωδίες εις βάρος Γάλλων Μουσουλμάνων, Γάλλων Αλγερινών και Γάλλων κομμουνιστών διαδηλωτών.

Ο FLN έσπευσε να αναγνωρίσει τη σημασία της νέας δυναμικής που διανοιγόταν σε διεθνές επίπεδο και κήρυξε ένα πόλεμο σε δύο μέτωπα. Υιοθέτησαν μια οργάνωση λενινιστικού – μαοïκού τύπου, κατάλληλης για τη διεξαγωγή παρατεταμένου ανταρτοπόλεμου. Έβαζε στο στόχαστρο της ένοπλης δράσης του, τους Γάλλους αποικιοκράτες και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Βασικό κοινωνικό στρώμα στο οποίο απευθυνόταν ήταν ο κόσμος της αγροτιάς. Το FLN υπερτόνιζε και την επαναστατική διάσταση του πολέμου. Αντλώντας δύναμη και έμπνευση από τους Βιετναμέζους αντάρτες, έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση σε κοινωνικές δομές ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, πρόνοιας, καθώς και στην δημόσια εκπαίδευση των αγροτικών πληθυσμών.

Το δεύτερο μέτωπο στο οποίο επένδυσε ο FLN, ήταν η διεθνής διπλωματία. Είχε δημιουργήσει ένα διπλωματικό κλιμάκιο από αγωνιστές, όπως ο Αχμέντ Μπεν Μπέλα. Ο πόλεμος πήρε έκταση μέχρι τις αίθουσες των Ηνωμένων Εθνών. Εκπρόσωποι του FLN συμμετείχαν σε διεθνείς διασκέψεις, θέτοντας επιτακτικά της αναγκαιότητα απελευθέρωσης της Αλγερίας από το γαλλικό ιμπεριαλιστικό ζυγό.

Οι Αιγύπτιοι λειτούργησαν ως μεσάζοντες για τις πωλήσεις όπλων στους αντάρτες του FLN, οι οποίοι έμαθαν να τα χρησιμοποιούν κατάλληλα, διδασκόμενοι τις τακτικές ανταρτοπόλεμου από τους Κινέζους και Βιετναμέζους κομμουνιστές, με τους οποίους οι Αλγερινοί διατηρούσαν στενή επαφή. Το Μαρόκο και η Τυνησία, γειτονικές χώρες της Αλγερίας στα δυτικά και ανατολικά, επέτρεψαν στο FLN να χρησιμοποιήσει τα εδάφη τους ως βάσεις επιχειρήσεων για τη στρατιωτική ανώτατη διοίκησή του. Καθώς η αγριότητα του πολέμου συνέχισε να κλιμακώνεται, η διπλωματική ομάδα του FLN έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να κρατήσει τα μάτια του κόσμου σταθερά στραμμένα στη σύγκρουση.

Το Αλγέρι σε μερικά χρόνια θα αποτελέσει έναν κομβικής σημασίας σταθμό για τα επαναστατικά ρεύματα του κόσμου. Οι στενές σχέσεις που θα αποκτήσει ο FLN, όλα εκείνα τα χρόνια με τους Βιετκόνγκ, το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και τους Μαύρους Πάνθηρες, θα αναδείξει ένα ριζοσπαστικό διεθνή πόλο που βρίσκεται σε ανειρήνευτη σύγκρουση με το παγκόσμιο σύστημα εκμετάλλευσης και κυριαρχίας.

Το 1962, παρά τη συντριπτική στρατιωτική υπεροχή των γαλλικών στρατευμάτων στο εσωτερικό της Σαχάρας, η γαλλική στρατιωτική τους βάση θα καταρρεύσει. Οι Γάλλοι αποικιοκράτες βρέθηκαν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στην αποτελεσματική διεθνή εκστρατεία του FLN και τον αποφασισμένο και καλά οπλισμένο Αλγερινό στρατό. Η εκστρατεία του FLN κατάφερε να προξενήσει ένα μεγάλο και παρατεταμένο κύμα διαδηλώσεων στα μητροπολιτικά κέντρα τόσο της Αλγερίας όσο και της Γαλλίας, αναδεικνύοντας τις πολλές δεκαετίες αποικιοκρατίας και τυραννίας. Κάπου εκεί. στις 3 Ιουλίου του 1962, διαγράφεται και η επίσημη συντριβή του γαλλικού ιμπεριαλισμού.