Συντάκτης: Γιάννης Βολιάτης

Πολωνία, Πόζναν: Αναρχικοί εμποδίζουν την εκκένωση κήπου αγροτεμαχίων

18 Νοεμβρίου: Αναρχικοί από την Κατάληψη Rozbrat, στο Πόζναν, μαζί με άλλες ομάδες, κατάφεραν να σταματήσουν την εκκένωση των γειτονικών κήπων αγροτεμαχίων*  “ROD Bogdanka”.

Read More

Βομβαρδίζοντας τον εσωτερικό εχθρό: Η ιστορία του MOVE

Τα Guidelines του Africa κινούνταν πέρα από τις τυπικές θέσεις του κινήματος της Μαύρης Απελευθέρωσης, δηλαδή δεν ήταν μόνο ενάντια στον καπιταλισμό, τον ρατσισμό και τον πόλεμο, αλλά μιλούσαν εξίσου για την κοινοτική διαβίωση, την αρμονία με την φύση, την προστασία των δικαιωμάτων των ζώων, την εναντίωση στην τεχνολογία και την επιστήμη, ενώ τα μέλη του ήταν vegan και πολλές φορές αυστηρά ωμοφάγοι – καρπιστές. Τα προτάγματα του MOVE μιλούσαν για μια ρομαντικοποιημένη επιστροφή στην κοινωνία των κυνηγών- τροφοσυλλεκτών, μακριά από τον πολιτισμό. Επίσης, τα μέλη του, περισσότερο προερχόμενα από την Αφροαμερικανική κοινότητα, δήλωναν πως ήταν βαθιά θρήσκα, αλλά όχι με την τυπική μορφή που γνωρίζουμε, αλλά μάλλον με μια περισσότερο πνευματική εκδοχή. Είχαν τα μαλλιά τους χτενισμένα ράστα (dreadlocks) και έβρισκαν πολλά κοινά σε πνευματικό επίπεδο με το Παν-Αφρικανικό κίνημα των Ρασταφάρι. Χαρακτηρίστηκαν πολιτικά ως Αναρχο-πριμιτιβιστές, κάτι εντελώς πρωτόγνωρο στο κίνημα των Μαύρων της εποχής. Τέλος, όλα τα μέλη της κοινότητας άλλαξαν το επίθετό τους σε “Africa”, ως κίνηση ενότητας αλλά και σεβασμού,όπως είχε κάνει και ο ηγέτης τους και μετακόμισαν συλλογικά σε ένα κοινόβιο στην περιοχή Powelton Village, στην Δυτική Φιλαδέλφεια.

Read More

Η σημασία των ριζωμάτων στην εργατική τάξη – Μια συνέντευξη με τους Angry Workers World

Οι Angry Workers είναι μια κολεκτίβα κομμουνιστών που πήραν τη στρατηγική απόφαση να μετακινηθούν σε μια εργατική γειτονιά του Λονδίνου και να βρουν δουλειές στις μεγάλης κλίμακας, αλλά χαμηλού μισθού βιομηχανίες της περιοχής.

Read More

Προπαγάνδα: Ζωτικής σημασίας εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης των Μπολσεβίκων

Η Σοβιετική αφήγηση έκανε μεγάλες προσπάθειες για να πείσει πως, κάθε ένα από τα “μεγάλα επιτεύγματα του σοσιαλιστικού κράτους” ήταν στην διάθεση του συνόλου των εργατών. Πως κάθε πολίτης της ΕΣΣΔ μπορούσε να χαίρεται των ίδιων υλικών συνθηκών, των ίδιων ανέσεων. Φυσικά, αυτή η αφήγηση ήταν ενσωματωμένη σε μια άλλη, μεγαλύτερη: Αυτή της ισότητας των πάντων μέσα στο “Μεγάλο Εργατικό Κράτος”, όπου οι στρατιωτικοί τίτλοι και οι βαθμοί ιεραρχίας δεν σήμαιναν (σχεδόν) τίποτα στο υλικό πεδίο. Με λίγα λόγια, πως από τον πιο ταπεινό εργάτη μέχρι και τον Γ.Γ. του Κ.Κ. της Σ.Ε., όλοι ήταν σύντροφοι, όλοι ήταν ίσιοι. Και αν κάτι τέτοιο φαντάζει γελοίο να αναπαράγεται όταν μιλάμε για εποχές πιο κοντινές στο σήμερα -όπου οι εικόνες των Σοβιετικών ηγετών να περιφέρονται με τις λιμουζίνες και να γιορτάζουν σε μεγάλες φωταγωγημένες αίθουσες, ως αντίθεση με την φτωχή μπάμπουσκα που, ντυμένη με κουρέλια, σέρνει το καροτσάκι της στον δρόμο ή τον εργάτη με την τραγιάσκα, που γυρνάει στο σπίτι και να ζεσταίνει το σαμοβάρι για το τσάι, είναι ακόμη νωπές- δεν ισχύει κάτι το ολότελα διαφορετικό για την πρώτη περίοδο του Σοβιετικού Κράτους. Με λίγα λόγια, δεν υπήρξαν ποτέ αυτά τα “αγνά χρόνια” της ισότητας, που “αλλοιώθηκαν από αυτούς που καταχράστηκαν την εξουσία τους”.

Read More

ΑΡΧΕΙΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ