Αποζημιώσεις: Έκκληση για Κλιματική Δικαιοσύνη

Αποζημιώσεις: Έκκληση για Κλιματική Δικαιοσύνη

Η σπάταλη χλιδή που χαρακτηρίζει τις μεσαίες και ανώτερες τάξεις των δυτικών βιομηχανοποιημένων εθνών δημιουργήθηκε με τον αποικισμό και τη λεηλασία του Παγκόσμιου Νότου. Από το 1850 ως το 2002, αυτά τα επιθετικά έθνη εξέπεμψαν τρεις φορές περισσότερα αέρια θερμοκηπίου από τα θύματα της ρατσιστικής τους αποικιοκρατίας. Ποιος όμως θα πληρώσει το βαρύτερο τίμημα για την κλιματική αλλαγή; Όπως είναι αναμενόμενο, το πιο βαρύ τίμημα θα το πληρώσουν αυτοί που ευθύνονται λιγότερο για τη δημιουργία της κλιματικής αλλαγής και που, ωστόσο, έχουν ήδη υποφέρει περισσότερο λόγω της βιασύνης του καπιταλισμού για «ανάπτυξη». Όλο και πιο συχνές και βίαιες καταιγίδες καταστρέφουν τις καλλιέργειες, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας απειλεί με πλημμύρες και ερείπια, η ζέστη και η υγρασία πρόκειται να κάνουν τη ζωή σε ορισμένες περιοχές του πλανήτη αφόρητη.

Παρ’ όλα αυτά, η πιο βασική θεώρηση της δικαιοσύνης υπαγορεύει ότι οι αποζημιώσεις πρέπει να γίνουν από αυτούς που συσσωρεύουν τον πλούτο, ώστε οι εκμεταλλευόμενες περιοχές να αποκτήσουν πόρους, για να μετριάσουν τις υπάρχουσες ζημιές και να σχεδιάσουν ένα βιώσιμο μέλλον. Αλλά μια πρόχειρη ματιά στο τι κάνουν αυτή τη στιγμή οι οικονομικές ελίτ των πλουσιότερων εθνών, μέσω του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, δείχνει ότι δεν τους ενδιαφέρει καν να πληρώσουν το τεράστιο χρέος που οφείλουν στον Παγκόσμιο Νότο. Μέσω των προϋποθέσεων που συνδέονται με τη «βοήθεια», σθεναρά αποτρέπουν την κοινωνικοποιημένη υγειονομική περίθαλψη και την κοινωνική ασφάλιση. Επίσης, αρνούνται την προστασία στις εγχώριες βιομηχανίες και τους εργαζομένους τους και ταυτόχρονα επιβάλλουν χωρίς έλεος την άδικη αποπληρωμή του χρέους. Αυτή η δέσμευση στις τακτικές εκφοβισμού του νεοφιλελευθερισμού προσφέρει ελάχιστη ελπίδα ότι θα λάβουν σοβαρά υπόψη τις κλιματικές αποζημιώσεις.

Εάν οι ισχυροί σκοπεύουν -στην καλύτερη περίπτωση- να μείνουν μονάχα σε υποκριτικές, ρηχές υποσχέσεις και σε κούφια λόγια, σε σχέση με τις κλιματικές αποζημιώσεις, τι μπορούμε εμείς να κάνουμε; Ενώ η ACG (σημ. μετ. Anarchist Commounist Group) υποστηρίζει μια επαναστατική δημοκρατική αναδιάρθρωση της κοινωνίας, εμείς δεν έχουμε αυταπάτες. Αυτό δεν θα συμβεί αρκετά γρήγορα, ώστε να αντιμετωπιστούν οι επικείμενες επιπτώσεις της κλιματικής αδικίας. Ωστόσο, για να ασκηθεί πίεση σε όσους κατέχουν την εξουσία, οι επαναστατικές τακτικές είναι σχετικές. Η έννοια της ρατσιστικής περιβαλλοντικής αδικίας μπήκε στον πολιτικό χάρτη της πιο ισχυρής οικονομίας του κόσμου πριν από σαράντα χρόνια, όταν μια μαύρη κοινότητα στη Βόρεια Καρολίνα επαναστάτησε ενάντια σε μια τοξική χωματερή που τοποθετήθηκε ανάμεσά τους (https://www.washingtonpost.com/climate- περιβάλλον/διαδραστικό/2021/environmental-justice-race/). Αυτό το είδος δράσης προσφέρει ένα μοντέλο για την αμφισβήτηση της δύναμης των πλουσίων. Είναι σωστό να διαμαρτυρόμαστε στο COP 26 (*), αλλά θα πετύχουμε λίγα. Η συλλογική δράση της λαϊκής βάσης σε κοινότητες και χώρους εργασίας έχει επαναστατικές δυνατότητες, επειδή έχει τις ρίζες της στην αληθινή δημοκρατία. Απειλεί τις ελίτ και αυτή τη στιγμή η πίεση από τα κάτω είναι η μόνη μας ρεαλιστική επιλογή.

(*) Τα αρχικά Cop, από τη φράση «διάσκεψη των ενδιαφερόμενων πλευρών», αντιπροσωπεύουν το εκτελεστικό σώμα της Σύμβασης-Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή. Αυτή θα είναι η 26η ετήσια συνάντηση, όπου 197 χώρες καλούνται να λάβουν μέτρα για να σταματήσουν την κλιματική αλλαγή. Η Διάσκεψη για το Κλίμα θα διεξαχθεί από τις 31 Οκτωβρίου έως τις 12 Νοεμβρίου στη Γλασκώβη.

Πηγή: Anarchist Communist Group