Σχόλιο για τις εξελίξεις με τη Β. Μακεδονία
Στα διακόσια χρόνια νεοελληνικής ιστορίας έχει πλέον αποδειχθεί πως όταν η βερμπαλιστική εθνικιστική ρητορική διαμορφώνεται σε πολιτική του ελληνικού κράτους, οδηγεί σε ήττες του. Γι’ αυτό και η ιστορία της ελληνικής εθνικιστικής παράταξης (με την ευρύτερη έννοια του ορισμού τους) αριθμεί μια σειρά από εθνικιστικές αυτοταπεινώσεις: κριμαϊκός πόλεμος, «ατυχής» πόλεμος του 1897, διχασμός, μικρασιατική εκστρατεία – καταστροφή, Κύπρος 1974. Και δεν είναι μόνο οι εμβληματικές ήττες της εθνικιστικής παράταξης, αλλά κυρίως η ανερμάτιστη πολιτικής της που την οδηγεί στο να υπονομεύει το εθνικό – κρατικό συμφέρον εγκλωβισμένη σε μια νηπιόμορφη δήθεν εθνική ρητορική που αναμασά ως σανό για το πόπολο.
Τελευταίο παράδειγμα η παρούσα κυβέρνηση Μητσοτάκη που έχει μέσα σε 5 χρόνια καταφέρει το φαινομενικά ακατόρθωτο: πήρε δυο λεόντειες, υπέρ των συμφερόντων του ελληνικού κράτους- κεφαλαίου συμφωνίες, μία με την Αλβανία και μία με την Βόρεια Μακεδονία, δυο συμφωνίες που έλυναν ζητήματα δεκαετιών και εξασφάλιζαν πλήρως τα εθνικά συμφέροντα και τις υπονόμευσε. Την πρώτη για το χατίρι ενός παρακρατικού αυτονομιστή που φαντασιώνεται την «απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου» και τη δεύτερη για το χατίρι ενός κουραδόμαγκα καλαματιανού κομματάρχη που φαντασιώνεται «σύνορα με τη Σερβία». Έτσι, αγνοώντας πλήρως την πραγματικότητα, πως αφενός βρίσκεται στον 21ο αιώνα και αφετέρου πως δεν υπάρχουν εκτός συνόρων πουθενά πλέον πλειοψηφούντες ελληνόφωνοι πληθυσμοί, η κυβέρνηση κατάφερε το ελληνικό κράτος να έχει τεταμένες σχέσεις με του 3 από τους 4 συνοριακούς γείτονές του.
Και θα μου πείτε: και τι μας ενδιαφέρει εμάς αυτό; Τι μας κόφτει για το εθνικό συμφέρον και το ελληνικό κράτος; Ας φάει τα μούτρα του… Μας ενδιαφέρει γιατί η εθνικιστική πολιτική που αγνοεί και αυτοφαλκιδεύει τα ίδια τα μακροπρόθεσμα εθνικά συμφέροντα (δηλαδή τα συμφέροντα του κεφαλαίου), είναι το ακριβό αλλά αναγκαίο τίμημα που πληρώνει κάθε υποανάπτυκτο πολιτικά και πολιτιστικά κράτος για να ακυρώσει την ταξική του αντιπολίτευση. Γιατί μπορεί ο ελληνικός καπιταλισμός να γελάει διαχρονικά με την εθνικιστική ρητορική, μπορεί το κεφάλαιο να γνωρίζει πως η εθνικιστική πολιτική είναι επιζήμια για τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά του, ξέρει όμως ταυτόχρονα πως μόνο με μια τέτοια πολιτική μπορεί να κρατά σε χειμερία νάρκη τα ταξικά αντανακλαστικά της κοινωνίας.
Ακριβό τίμημα, γνωρίζει όμως γιατί το πληρώνει.
