Όταν η αστική τάξη υπόσχεται τα καλύτερα, απεργάζεται τα χειρότερα
Η πανδημία του Covid-19 συνεχίζει να μαίνεται με την ταχεία εξάπλωση της παραλλαγής Όμικρον σε όλο τον κόσμο. Κανείς δεν ξέρει προς το παρόν τι θα συμβεί αύριο. Τόσο χαοτικές, αντιφατικές και τελικά ανεύθυνες είναι οι πολιτικές όλων των κρατών αναφορικά με τη μετάδοση του ιού.
Πριν από δύο χρόνια, όταν άρχισαν τα lock-downs για τον Covid-19, οι ελπίδες εναποτέθηκαν στην ανάπτυξη ενός εμβολίου. Σύμφωνα με το σύνολο της αστικής τάξης, γινόταν ένας αγώνας δρόμου για την παραγωγή ενός εμβολίου ικανού να σταματήσει αυτόν τον καταστροφικό ιό σε παγκόσμια κλίμακα. Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2020 η επιστημονική κοινότητα είχε κινητοποιηθεί με περισσότερα από 200 υποψήφια εμβόλια υπό ανάπτυξη, οδηγώντας στην έγκριση αρκετών από αυτά, όπως το εμβόλιο της Pfizer/BioNTech, το πρώτο που επικυρώθηκε από τον ΠΟΥ. Ο Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής του ΠΟΥ για την Πρόσβαση στα Φάρμακα εξέφρασε την ικανοποίησή του για το γεγονός αυτό:
“Αυτά είναι πολύ καλά νέα για την παγκόσμια πρόσβαση στα εμβόλια (…). Οι διεθνείς προσπάθειες πρέπει να ενταθούν (…), για να καλυφθούν οι ανάγκες των ευπαθών πληθυσμών σε όλο τον κόσμο (…). Είναι σημαντικό να εξασφαλίσουμε τον απαραίτητο εφοδιασμό για όλες τις χώρες του κόσμου, προκειμένου να περιορίσουμε την πανδημία”. Η αστική τάξη μάς λέει εδώ και μήνες ότι ο εμβολιασμός θα βάλει τέλος στην πανδημία και θα ανακουφίσει μια για πάντα τα νοσοκομεία από την υπερπληρότητα των ασθενών.
Ένα χρόνο μετά η πανδημία έχει σκοτώσει επίσημα πάνω από 5,5 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Ο ΠΟΥ εκτιμά ότι ο αριθμός των νεκρών από την πανδημία, λαμβάνοντας υπόψη την υπερβάλλουσα θνησιμότητα, θα μπορούσε να είναι δύο έως τρεις φορές υψηλότερος, δηλαδή 10 έως 15 εκατομμύρια! Αυτά τα νούμερα, που δύσκολα μπορούσε να φανταστεί κανείς πριν από ένα χρόνο, αποτελούν ωστόσο τη θλιβερή πραγματικότητα του σήμερα.
Ο καπιταλισμός είναι υπεύθυνος για την επιδείνωση της πανδημίας
Είναι ένας τέτοιος αριθμός το αποτέλεσμα της αποτυχίας ανάπτυξης εμβολίων, της αποτυχίας κάθε επιστημονικής κινητοποίησης σε όλο τον κόσμο; Φυσικά και όχι! Διότι παρόλο που οι εκστρατείες εμβολιασμού έχουν οδηγήσει σε γιγαντιαία ποσοστά εμβολιασμού, με σχεδόν 8 δισεκατομμύρια δόσεις να έχουν χορηγηθεί παγκοσμίως, αυτές έχουν πραγματοποιηθεί κυρίως στον δυτικό, εκβιομηχανισμένο κόσμο.Εντούτοις, στις χώρες της καπιταλιστικής περιφέρειας μόνο το 2% του πληθυσμού έχει λάβει μέχρι στιγμής ένα πλήρες πρόγραμμα εμβολιασμού! Με μια τέτοια ανισότητα, η υποκρισία και η αμέλεια της παγκόσμιας αστικής τάξης απέναντι στην εξέλιξη της πανδημίας είναι προφανής. Οι μεταλλάξεις του ιού συνεχίζονται, επειδή οι μη (ή ανεπαρκώς) εμβολιασμένες περιοχές του κόσμου αποτελούν πρόσφορο έδαφος για τη διάδοσή τους και οι μολύνσεις είναι πλέον εκρηκτικές σε πολλές χώρες.
Καθώς η νέα παραλλαγή Όμικρον εξαπλώνεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα και μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερες νοσηλείες και θανάτους σε απόλυτους αριθμούς, η αστική τάξη προσπαθεί να «εξαγνιστεί», δηλώνοντας το προφανές: οι πλούσιες χώρες συσσωρεύουν εμβόλια εις βάρος των φτωχότερων κρατών. Αλλά αυτή η ψευδώς αγανακτισμένη αντίθεση μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών είναι μια υπεκφυγή που αποσκοπεί στην απόκρυψη της ευθύνης του καπιταλισμού στο σύνολό του και της λογικής της αγοράς στην οποία βασίζεται. Τα εμβόλια δεν εξαιρούνται από το νόμο της προσφοράς και της ζήτησης, άρα και από τον έντονο ανταγωνισμό μεταξύ των διαφόρων κρατών για την ιδιοποίησή τους. Σε αντίθεση με όλες τις ανοησίες που προπαγανδίζει τελευταία η αστική τάξη, στον καπιταλιστικό κόσμο το εμβόλιο δεν μπορεί ποτέ να αποτελέσει δημόσιο αγαθό. Είναι καταδικασμένο να παραμείνει ένα εμπόρευμα όπως όλα τα άλλα, το οποίο μπορούν να αποκτήσουν μόνο οι πλειοδότες. Ως εκ τούτου, οι εκκλήσεις των ισχυρών αστικών δημοκρατιών για πρόσβαση στα εμβόλια στις φτωχότερες περιοχές του κόσμου, δεν ήταν παρά γοητευτικές υποσχέσεις και κακοκαμωμένα δολώματα.
Η παγκόσμια εκστρατεία εμβολιασμού αποτελεί παράδειγμα-καρικατούρα της σχεδόν πλήρους απουσίας συνοχής και συνεργασίας μεταξύ των καπιταλιστικών κρατών. Η διαχείριση της πανδημίας έφερε στο φως την κυριαρχία της εξατομίκευσης και την πλήρη αποδιοργάνωση της καπιταλιστικής κοινωνίας, που επιδεινώνεται από την αυξανόμενη αμέλεια κάθε αστικού κράτους και την αδυναμία τους να περιορίσουν τις καταστροφικές συνέπειες της ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού. Έτσι εξηγείται η εκκωφαντική κακοφωνία τους. Γενικό lockdown εδώ, όλα ανοιχτά εκεί, έως ότου εφαρμοστεί, όπως στη Νότια Αφρική, μια κατάπτυστη πολιτική που αφήνει τον ιό να εξαπλωθεί ελεύθερα, υπό το πρόσχημα ότι η παραλλαγή Όμικρον είναι λιγότερο θανατηφόρα από το αρχικό στέλεχος. Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία…), αν και λιγότερο ανοιχτά, η αστική τάξη αφήνει, επίσης, την παραλλαγή Όμικρον να εξαπλωθεί. Τόσο το χειρότερο, λοιπόν, για τους χιλιάδες θανάτους μεταξύ των εκμεταλλευόμενων και των πιο ευαίσθητων κοινωνικών στρωμάτων!
Υπό αυτές τις συνθήκες, οι αστικές τάξεις των κεντρικών χωρών φοβούνται ότι ένα νέο «κύμα» θα αποδιοργανώσει όλους τους στρατηγικούς τομείς των εθνικών οικονομιών, θα αποδυναμώσει περαιτέρω το κοινωνικό κλίμα και θα διαταράξει τον παραγωγικό μηχανισμό, δηλαδή τη διανομή τροφίμων, την ασφάλεια, τις μεταφορές, τις επικοινωνίες και φυσικά την υγεία, έναν τομέα που βρίσκεται ήδη στα όριά του.
Για να αποκρύψουν την ευθύνη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, όλες οι εθνικές αστικές τάξεις πλασάρουν δικαιολογίες, που δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το να ρίχνουν την ευθύνη γι’ αυτό το πολλοστό κύμα του Covid-19 σε ένα μέρος του πληθυσμού, δηλαδή στους ανεμβολίαστους που φράζουν τις μονάδες εντατικής θεραπείας, στους δυτικούς πληθυσμούς που θέλουν να έχουν την πρώτη ευκαιρία να εμβολιαστούν, για να διατηρήσουν την «ποιότητα» του τρόπου ζωής τους…
Μια άλλη πτυχή που η αστική τάξη προσπαθεί να αποκρύψει με προσοχή είναι η αδυσώπητη υποβάθμιση των συστημάτων υγείας και κοινωνικής προστασίας, στα πλαίσια της «εξοικονόμησης» και της «κερδοφορίας» του καπιταλισμού σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των πιο «ανεπτυγμένων». Αυτό επηρεάζει και μεταβάλλει τόσο την αυξανόμενη έλλειψη υλικών πόρων που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση της επιδεινούμενης κατάστασης, όσο και την ποιότητα της περίθαλψης. Τόσο η επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας του ιατρικού προσωπικού, όσο και η αυξανόμενη αδυναμία ανταπόκρισης στις ανάγκες των ασθενών αντανακλούν στην πραγματικότητα το αδιέξοδο και το χάος στο οποίο ο καπιταλισμός ωθεί την ανθρωπότητα.
Παρά τις δυσκολίες η εργατική τάξη δεν παραιτείται
Σε αυτό το στάδιο η πραγματική οικονομική αταξία είναι πιθανό να γεννήσει κοινωνικές αναταραχές και να εγείρει την οργή εναντίον όλων αυτών των κρατών, των δήθεν«μαθητευόμενων μάγων” που ενεργούν ως χυδαίοι μαγαζάτορες.
Ενώπιον αυτής της ζοφερής εικόνας πώς αντιδρά η εργατική τάξη; Εδώ και λίγους μήνες, αναδύονται αγώνες σε όλο τον κόσμο, όπως στις ΗΠΑ αυτό το φθινόπωρο και πρόσφατα στο Κάντιθ της Ισπανίας, κινητοποιώντας εκατοντάδες ή ακόμα και χιλιάδες εργαζόμενους από όλους τους τομείς που προσπαθούν επιτέλους να σηκώσουν το κεφάλι τους πάνω από το νερό. Όμως, η αστική τάξη σπεύδει να κινητοποιήσει κάθε λογής μηχανισμό ενσωμάτωσης, για να διαιρέσει τους αγώνες, να τους οδηγήσει σε αδιέξοδα, να τους αποστειρώσει και φυσικά να αποκρύψει την ύπαρξή τους από όλους τους άλλους προλετάριους του κόσμου!
Σε άλλες χώρες η οργή των εργαζομένων στην υγεία και σε άλλους κλάδους για τις κρίσιμες συνθήκες εργασίας εκφράστηκε με διαδηλώσεις και ημέρες δράσης. Αλλά και αυτές οι αντιδράσεις αποστειρώνονται από τα ρεφορμιστικά συνδικάτα, καλλιεργώντας γρήγορα τη διαίρεση και την απομόνωση. Επιπλέον, ένας τεράστιος όγκος οργής έχει εκτραπεί στο σαθρό έδαφος της εναντίωσης στα πιστοποιητικά εμβολιασμού (ή ακόμη και σε κινήματα κατά του εμβολιασμού) στο όνομα των «θεμελιωδών ελευθεριών», όπως συνέβη στις Κάτω Χώρες, την Αυστρία και πρόσφατα στη Γουαδελούπη.
Είναι, λοιπόν, αναγκαία η προοπτική του αυτόνομου αγώνα της εργατικής τάξης και η εμπιστοσύνη της στις δικές της δυνάμεις, για να ηγηθεί ενός αγώνα μεγάλης κλίμακας γύρω από τα δικά της αιτήματα που σαμποτάρονται και καταπατούνται από όλους τους πυροσβέστες της κοινωνικής οργής κατ’ εντολή του αστικού κράτους. Για να προσπαθήσει να ανατρέψει τις πολλαπλές παγίδες που στήνει η άρχουσα τάξη, η εργατική τάξη πρέπει να αναβιώσει τις μεθόδους αγώνα που αποτέλεσαν τη δύναμή της και επέτρεψαν, σε ορισμένες στιγμές της ιστορίας της, να κλονίσει την αστική τάξη και το σύστημά της:
Την αναζήτηση υποστήριξης και αλληλεγγύης πέρα από τον δικό μας χώρο εργασίας, πέρα από τον κλάδο μας, την πόλη μας, την περιοχή ή τη χώρα όπου διαμένουμε. Την ευρύτερη δυνατή συζήτηση για τις ανάγκες του αγώνα, ανεξάρτητα από την εταιρεία, τον κλάδο ή τη χώρα. Την αυτόνομη οργάνωση του αγώνα μέσω γενικών συνελεύσεων, χωρίς να αφήνεται ο έλεγχος στα χέρια των ρεφορμιστικών και εργοδοτικών συνδικάτων ή των λοιπών οργάνων της αστικής τάξης. Μόνο η ανάπτυξη της ταξικής ενότητας και της αλληλεγγύης σε διεθνή κλίμακα μπορεί να επιτρέψει στην εργατική τάξη να οπλιστεί για τους αγώνες του αύριο.
Πηγή: International Communist Current
