Έξω το ΔΝΤ

Έξω το ΔΝΤ, του Δήμου Βοσινάκη

Την Παρασκευή 28/1/22, μετά από διαπραγματεύσεις που κράτησαν πολλούς μήνες, η κυβέρνηση της Αργεντινής κατέληξε σε συμφωνία με το ΔΝΤ για αναδιάταξη του ανεξόφλητου χρέους της. Η συμφωνία, που είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να λύσει οριστικά το πρόβλημα, έγινε τη μέρα που το αργεντίνικο κράτος έπρεπε να καταβάλει 700 εκατομμύρια δολάρια στο Ταμείο.

Οι περισσότεροι, έχουν ακουστά το περιβόητο «Argentinazo», δηλαδή τις ταραχές που έγιναν τον Δεκέμβριο του 2001 και τα βίαια επεισόδια στο Μπουένος Άιρες, το Ροζάριο και άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας. Τα επεισόδια άφησαν πίσω τους 39 νεκρούς, πολύωρες συγκρούσεις με τους μπάτσους και μία διεθνή ανησυχία για το μέλλον της Αργεντινής και γενικότερα της Λατινικής Αμερικής. Ήταν η περίοδος της λαϊκής εξέγερσης κατά της, τότε, κυβέρνησης της Αργεντινής, που ταυτίστηκε με το σύνθημα «Όλοι αυτοί πρέπει να φύγουν» (Que se vayan todos). Τελικά, τα γεγονότα προκάλεσαν την παραίτηση του, τότε, προέδρου Fernando de la Rúa που επισφράγισε μια μακρά εποχή πολιτικής αστάθειας.

Όταν ο υπουργός Οικονομικών Domingo Cavallo αποφάσιζε να περιορίσει τη δυνατότητα των πολιτών να κάνουν ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες (corallito), ο κόσμος ξεσηκώθηκε και η χώρα κηρύχτηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Τα επόμενα χρόνια, η κατάσταση βελτιώθηκε κάπως αλλά ο λαός της Αργεντινής δεν θέλει να ξαναπεράσει τα ίδια και από την επίσκεψη μου εκεί τον Φλεβάρη του 2019 μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν θέλει ούτε να ακούει για ΔΝΤ. Λογικότατο. Μεταξύ 1998 και 2002 το ΑΕΠ της Αργεντινής υποχώρησε σχεδόν κατά 20% και η χώρα χρεοκόπησε για έβδομη φορά στην ιστορία της (όσες και η Ελλάδα). Γνωρίζουμε και εμείς στην Ελλάδα τι σημαίνει προσφυγή στο ΔΝΤ και τι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις μπορεί να έχει μία τέτοια κίνηση. Ξέρουμε ότι όπου έχει πάει το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα αφήνουν πίσω τους συντρίμμια και δάνεια που είναι σχεδόν αδύνατο να εξοφληθούν. Νιώσαμε στο πετσί μας τις «προοδευτικές» αντιλήψεις του Ταμείου περί οικονομικής ανάπτυξης (εκτίναξη της ανεργίας, λουκέτα, μείωση του πληθυσμού, μαζική μετανάστευση), τα ματωμένα πλεονάσματα και τις προβλέψεις από τους σούπερ σπεσιαλίστες που έπεσαν σε όλα έξω.

Σήμερα, η Αργεντινή έχει παγιδευτεί σε ένα τεράστιο δάνειο 44,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων που πήρε από το Ταμείο το 2018 ο πρώην δεξιός πρόεδρος Mauricio Macri. Είναι το μεγαλύτερο δάνειο που έχει δώσει το ΔΝΤ στην ιστορία του. Η σημερινή κυβέρνηση της χώρας αναγνωρίζει ότι το χρέος της είναι δυσβάσταχτο και υποθηκεύει το παρόν και το μέλλον της χώρας. Μετά τη νέα συμφωνία της Παρασκευής και την αναδιάρθρωση των δανείων που η χώρα δεν μπορούσε να αποπληρώσει, έχει επέλθει κάποια ηρεμία, η οποία όμως είναι προσωρινή: Ο λαός της Αργεντινής βγήκε ξανά στους δρόμους με το σύνθημα «FUERA FMI» (ΕΞΩ ΤΟ ΔΝΤ) και απαιτεί από την κυβέρνηση να αναστείλει τις αποπληρωμές, καθώς σηματοδοτούν ένα νέο κύμα ακραίας οικονομικής λιτότητας που θα επιφέρει μείωση στις συντάξεις, κόψιμο στις κοινωνικές δαπάνες και περικοπές στα δημόσια έξοδα.

Το ΔΝΤ απέτυχε παταγωδώς πριν από 20 χρόνια να σώσει την Αργεντινή από την χρεοκοπία και την απόγνωση. Πιθανότατα, το Ταμείο γνωρίζει ότι το αργεντίνικο κράτος δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει τα δάνεια του (σας θυμίζει τίποτα αυτό;) και απλά επιδιώκει να έχει τον απόλυτο γεωπολιτικό και οικονομικό έλεγχο της χώρας. Η ιστορία θα αποκαλυφθεί αργά ή γρήγορα, όπως κάνει πάντα. Μέχρι τότε, ένα είναι σίγουρο: Δεν έχουμε δει το τελευταίο κεφάλαιο στη μακρά και ταραχώδη σχέση της Αργεντινής με το ΔΝΤ.