Απεργία με συμμετοχή 40.000 εργαζομένων στους σιδηροδρόμους της Μεγάλης Βρετανίας

40.000 εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους της Μεγάλης Βρετανίας προχώρησαν σε απεργιακές κινητοποιήσεις στις 21 και 23 Ιουνίου, ενώ η απεργία τους συνεχίζεται και στις 25 Ιουνίου. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη απεργιακή κινητοποίηση τουλάχιστον των τελευταίων 30 ετών στη Μεγάλη Βρετανία. Οι εργαζόμενοι διεκδικούν μέσω της απεργίας τους την αποτροπή των περικοπών και των απολύσεων, τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και αυξήσεις στους μισθούς που θα είναι άνω του 10%, διότι αυτό είναι το επίπεδο του πληθωρισμού στη Μεγάλη Βρετανία. Το σιδηροδρομικό δίκτυο έχει παραλύσει από την απεργία. Η κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον συκοφαντεί τους απεργούς και απειλεί να κηρύξει παράνομη την απεργία τους. Την ίδια στιγμή, αρκετοί είναι οι εργαζόμενοι που προσπαθούν να αναζητήσουν συλλογικές μορφές αγώνα και δράσης που θα ξεφεύγουν από τον έλεγχο των γραφειοκρατικών και ρεφορμιστικών συνδικάτων.

Παρακάτω ακολουθούν δυο άρθρα σχετικά με τον απεργιακό αγώνα στους σιδηροδρόμους της Μεγάλης Βρετανίας:


Ο εκσυγχρονισμός και η μεταρρύθμιση των εργασιακών πρακτικών, που συνεπάγονται απολύσεις, δεν άφησαν άλλη επιλογή στους εργαζόμενους στη βιομηχανία σιδηροδρόμων και μεταφορών από το να σταματήσουν την παραγωγή-παροχή υπηρεσιών και να κατεβούν σε απεργία. Οι θυσίες είναι δικές τους.

Μια λίστα εκλογών περιμένει. Την ίδια στιγμή συζητιέται, εξετάζεται και οργανώνεται η άμεση δράση των εργαζομένων, χωρίς την επίσημη αναγνώριση από το TUC (Κονγκρέσο Εργατικών Συνδικάτων). Αρκεί να πούμε ότι η οργάνωση της άμεσης δράσης των εργαζομένων περιλαμβάνει ήδη μαζικούς χώρους εργασίας και σημαντικούς κλάδους, όπως είναι η υγεία, η εκπαίδευση, οι νομικές και δημόσιες υπηρεσίες, οι ταχυδρομικές υπηρεσίες και οι υπηρεσίες διανομής. Ίσως πρόκειται για το μεγαλύτερο απεργιακό κύμα από τα τέλη της δεκαετίας του 1970′ έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980′. Αυτό δεν είναι απλώς ένα καλοκαίρι δυσαρέσκειας, αλλά το αποκορύφωμα μιας δυσαρεστημένης γενιάς. Η απεργία στοχοποιείται λόγω της μαζικής συμμετοχής και των αιτημάτων της, με βασική επιδίωξη της κυβέρνησης να την κηρύξει παράνομη. Η εργατική τάξη αφυπνίζεται!

Για τους επαναστάτες αυτό ήταν από καιρό αναμενόμενο. Το ίδιο και για το κεφάλαιο! Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση ήταν τόσο αποφασισμένη να προκαλέσει την απεργία των σιδηροδρομικών και να την νικήσει με κάθε κόστος. Να συντρίψει το τελευταίο οργανωμένο προπύργιο της βιομηχανικής εργασίας μετά την ήττα των ανθρακωρύχων τη διετία 1984-1985. Η κυβέρνηση σκοπεύει να σπάσει την αιχμηρή σφήνα της αντίστασης και να σταματήσει όσους ενδεχομένως επιλέξουν να πορευτούν στον δρόμο του αγώνα.

Αναπόφευκτα γίνονται παραλληλισμοί με τη μεγάλη απεργία των ανθρακωρύχων, αν και οι διαφορές είναι τόσο βαθιά σημαντικές όσο και οι όποιες ομοιότητες. Οι ομοιότητες περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό στην πρόθεση των κυβερνήσεων.

Το 1984 οι Συντηρητικοί αναμετρήθηκαν με την NUM (Εθνική Ένωση Ανθρακωρύχων), μετά από 5 χρόνια ενεργής προετοιμασίας (βλ. αποθήκευση άνθρακα και διαπραγμάτευση με τη NUM για το κλείσιμο εγκαταστάσεων στο πλαίσιο του Σχεδίου για τον Άνθρακα). Με αυτό το προσωπείο τους περιτριγύριζαν τον συνδικαλιστή ηγέτη των ανθρακωρύχων Άρθουρ Σκάργκιλ, ο οποίος κρατούσε φρόνιμους τους ανθρακωρύχους. Εκείνη την περίοδο οι Συντηρητικοί νίκησαν και άλλα σημαντικά τμήματα της εργατικής τάξης, τους χαλυβουργούς, τους ναυτεργάτες, τους νοσοκόμους και τους σιδηροδρόμους (το 1982, μάλιστα, τα πλοία που επέστρεφαν από τον πόλεμο στις Νήσους Φώκλαντ, έχοντας εξασφαλίσει τη δεύτερη εκλογική νίκη της Μάργκαρετ Θάτσερ, κρέμασαν πανό που ανέγραφε το σύνθημα “ματαιώστε την απεργία των σιδηροδρόμων, αλλιώς θα προχωρήσουμε σε αεροπορική επιδρομή”).

Οι ανθρακωρύχοι άργησαν να ηττηθούν. Ωθούνταν από την υλική ανάγκη και το εκδικητικό πάθος να ανακτήσουν το έδαφος που είχαν χάσει οι εργάτες από το κεφάλαιο, ενώ επεδίωκαν να σταματήσουν την επέλαση του θατσερισμού. Ωστόσο, η οργανωμένη εργατική τάξη, από την οποία χρειάζονταν αλληλεγγύη, είχε ήδη υποστεί σκληρές ήττες. Το TUC (Κονγκρέσο Εργατικών Συνδικάτων), περιφρουρώντας την ελάχιστη εταιρική παρουσία που διατηρούσε, αντιστάθηκε αποφασιστικά στις προσποιητικές κραυγές της αριστεράς που έλεγαν “TUC, σήκω από τα γόνατα, κάλεσε γενική απεργία!”. Το TUC δεν κάλεσε γενική απεργία. Άλλωστε, η ήττα του καπιταλισμού δεν ήταν ποτέ η δουλειά του. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία… Αυτό ήταν το στερνό σκίρτημα του τελευταίου, μεγάλου, διακλαδικού, απεργιακού κύματος.

Τώρα μιλάμε για ένα απεργιακό κύμα και ένα εργατικό κίνημα που βρίσκονται σε ανοδική πορεία. Τα “καλύμματα πάγου” στην ταξική πάλη “λιώνουν” και όσοι αντιμετωπίζουν την πρόκληση, παρότι δεν ανήκουν στη γενιά που έχει συνηθίσει στη νίκη, δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την ήττα.

Στην προκειμένη περίπτωση οι εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους ηγούνται του ταξικού αγώνα. Αυτοί που πιέζονται από τις υλικές ανάγκες και είναι ταυτόχρονα αποφασισμένοι πρόκειται να τους ακολουθήσουν. Μια γενίκευση της απεργιακής δράσης, χωρίς της κηδεμονία του υποταγμένου, γραφειοκρατικού συνδικαλισμού, όπως αυτός αντικατοπτρίζεται στο TUC (Κονγκρέσο Εργατικών Συνδικάτων) φαίνεται ως ισχυρή πιθανότητα, δημιουργώντας δυνατότητες αλληλεγγύης και ενοποίησης των αιτημάτων. Πρόκειται για μια αγωνιστική συνθήκη που έχει να βιώσει πάρα πολύ καιρό η εργατική τάξη στη Μεγάλη Βρετανία.

Η υποστήριξη της σύνδεσης και της ενοποίησης της ταξικής πάλης είναι κεντρικό καθήκον όλων των αναρχικών κομμουνιστών, το οποίο γίνεται ακόμα πιο επιτακτικό, ειδικά όταν η εργατική τάξη καλείται να αντιμετωπίσει την υπονομευτική δράση των ρεφορμιστών του Εργατικού Κόμματος (Labour Party), που επιζητούν έναν ηττοπαθή συμβιβασμό για την άμεση λήξη της απεργίας. Γι’ αυτό, λοιπόν, υποστηρίζουμε την αυτονομία, τη μαχητικότητα, την αλληλεγγύη και τη συλλογική κλιμάκωση των αιτημάτων, καθώς η αυτοπεποίθηση και ο συντονισμός των εργατών αυξάνονται.

Γραφειοκράτες του TUC (Κονγκρέσο Εργατικών Συνδικάτων), μείνετε γονατισμένοι, εκεί που ανήκετε! Εμπρός για την αυτοοργανωμένη γενίκευση της απεργιακής δράσης παντού!

Πηγή: Anarchist Communist Group


Είμαι ένας τυπικός σιδηροδρομικός εργαζόμενος με έδρα το Μπρίστολ. Εργάζομαι στους σιδηροδρόμους για περισσότερα από 3 χρόνια, έχοντας ξεκινήσει την εργασία μου περίπου λιγότερο από ένα χρόνο πριν από την πανδημία του Covid-19. Εργάστηκα κατά τη διάρκεια της πανδημίας κανονικά, όπως και όλοι οι συνάδελφοί μου. Καταλαβαίναμε ότι η δουλειά μας ήταν να παράσχουμε κοινωνικές υπηρεσίες σε χαλεπούς καιρούς. Διακινδυνεύσαμε την υγεία μας, για να έρθουμε και να κάνουμε τη δουλειά μας. Δυστυχώς πολλοί συνάδελφοί μας δεν τα κατάφεραν και μου λείπουν βαθιά.

Κατά τη διάρκεια του Covid-19, οι σιδηρόδρομοι πέρασαν στον έλεγχο του κράτους. Συγκεκριμένα, υπήχθησαν στον έλεγχο του Υπουργείο Μεταφορών στο πλαίσιο μιας Συμφωνίας Μέτρων Έκτακτης Ανάγκης (Emergency Measurers Agreement), η οποία σήμαινε ότι το Υπουργείο Μεταφορών υα χρηματοδοτούσε τα έξοδά μας, ενώ οι Εταιρείες Εκμετάλλευσης Τρένων (TOC) θα ήταν υπεύθυνες για τις υπηρεσίες. Αυτό σήμαινε ότι ανέλαβαν τη χρηματοδότηση των σιδηροδρόμων, συμπεριλαμβανομένου του ελέγχου των μισθολογικών απολαβών που δίνονταν στο προσωπικό. Σήμερα, συνεχίζουμε να βρισκόμαστε υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Μεταφορών, στο πλαίσιο ενός συστήματος που ονομάζεται Εθνική Σιδηροδρομική Σύμβαση (National Rail Contract ). Αυτές οι συμβάσεις έχουν ως στόχο να προετοιμάσουν τις Εταιρείες Εκμετάλλευσης Τρένων για τη λειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου υπό τον έλεγχο της Great British Railways (GBR), που αποτελεί την τελευταία προσπάθεια των Συντηρητικών αναμοχλεύσουν την αγαπημένη τους συνταγή της ιδιωτικοποίησης.

Από τη διάλυση των Βρετανικών Σιδηροδρόμων τη δεκαετία του 1990, κυρίως υπό τον Τζον Μέιτζορ, διάφορες κυβερνήσεις Εργατικών και Συντηρητικών προσπάθησαν να μεταρρυθμίσουν το ιδιωτικοποιημένο σύστημα που τέθηκε σε εφαρμογή. Το πρώτο σχέδιο των κυβερνήσεων ήταν να έχουν κάθε τμήμα του σιδηροδρόμου για καθαρό κέρδος, γεγονός που οδήγησε σε αρκετούς μεγάλους εκτροχιασμούς και δυστυχήματα. Στη συνέχεια, η κυβέρνηση ανέλαβε μέρος του συστήματος υπό το Network Rail, αλλά διατήρησε τη λειτουργία των τρένων υπό τον έλεγχο των  Εταιρειών Εκμετάλλευσης Τρένων (TOC).

Δυστυχώς, η πανδημία του Covid-19 σήμαινε ότι πολλοί επιβάτες σταμάτησαν να χρησιμοποιούν τον σιδηρόδρομο. Αυτή η συνθήκη οδήγησε σε περισσότερη κυβερνητική παρέμβαση αυτήν τη φορά. Ο Covid-19 άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο δουλεύαμε, επειδή γίναμε άμεσα υπόλογοι στο Υπουργείο Μεταφορών για κάθε δεκάρα που ξοδεύαμε. Αν θέλαμε να αγοράσουμε ένα πακέτο στυλό ή πανιά καθαρισμού, έπρεπε να το δικαιολογήσουμε στους δημοσίους υπαλλήλους του DfT! Ωστόσο, τα ταξίδια μετά την πανδημία έχουν σχεδόν επιστρέψει στο επίπεδο που ήταν τον Μάρτιο του 2020, λίγο πριν από τον αποκλεισμό, σε ορισμένες περιπτώσεις οι υπηρεσίες είναι πιο απασχολημένες από ό,τι ήταν.

Μέχρι πρόσφατα, οι εργαζόμενοι ήταν σε θέση να πετυχαίνουν μισθολογικές συμφωνίες κάθε χρόνο, με τα συνδικάτα μας να είναι σε θέση να πιέζουν τις ιδιωτικές εταιρείες. Ήμασταν επίσης σε θέση να εγγυηθούμε καλές συνθήκες στα μέλη μας, επειδή τα τελευταία 20 χρόνια οι σιδηρόδρομοι γνώρισαν μια έκρηξη στον αριθμό των επιβατών. Αυτό είναι εν μέρει αποτέλεσμα της βελτίωσης της ασφάλειας του Network Rail και της αύξησης των ελκυστικών ναύλων αναψυχής που προσφέρονται.

Κατά τη διάρκεια της κορύφωσης του Covid, συμμετείχαμε σε συναντήσεις με ανώτερα στελέχη των TOCs, του Network Rail και του Υπουργείου Μεταφορών. Σε αυτές τις συναντήσεις μάς είπαν ότι ο σιδηρόδρομος δεν ήταν κατάλληλος για το σκοπό του, ότι η λειτουργία του ήταν πολύ ακριβή και ότι έπρεπε να μεταρρυθμιστεί. Μας ζητήθηκε να συμφωνήσουμε σε ένα πρόγραμμα εθελοντικής αποχώρησης, προκειμένου να συμβάλουμε στη μείωση του κόστους λειτουργίας του σιδηροδρόμου κατά 2 δισεκατομμύρια λίρες ετησίως. Γινόταν όλο και πιο σαφές ότι η κυβέρνηση ήθελε να μας κυνηγήσει και ότι οι συναντήσεις μεταξύ των Συνδικάτων μας και του Υπουργείου Μεταφορών δεν οδηγούσαν πουθενά. Μας είπαν ότι οι αυξήσεις των μισθών δεν ήταν δυνατές, λόγω του ποσού των χρημάτων που είχε δαπανήσει η κυβέρνηση για την επιδότηση του καθημερινού κόστους του σιδηροδρόμου. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα πληρώναμε το χρηματικό κόστος της πανδημίας του Covid-19.

Η τελευταία απειλή της κυβέρνησης ήταν η εξής. Αν θέλουμε αύξηση μισθών, θα πρέπει να συμφωνήσουμε σε άγριες περικοπές. Περικοπές που θα οδηγήσουν στο να κλείσουν όλα τα εκδοτήρια εισιτηρίων στην Αγγλία, να απαξιωθούν και να περικοπούν οι συντάξεις μας, να ανατεθεί σε ανθρώπους που εργάζονται στους σταθμούς επιπλέον εργασία χωρίς επιπλέον αμοιβή και να μείνουν οι επιβάτες με σταθμούς που δεν έχουν εγκαταστάσεις ή προσωπικό. Αυτοί οι όροι δεν είναι απαράδεκτοι μόνο για εμάς, αλλά θα πρέπει να είναι απαράδεκτοι και για οποιονδήποτε χρησιμοποιεί τον σιδηρόδρομο. Αν επιτραπεί να γίνουν αυτές οι περικοπές, ο σιδηρόδρομός μας θα είναι λιγότερο ασφαλής, λιγότερο φιλικός προς το χρήστη και λιγότερο προσβάσιμος για όλους. Έχει αποδειχθεί πολλές φορές ότι η απομάκρυνση του προσωπικού από τον σιδηρόδρομο προκαλεί χειρότερες υπηρεσίες για τους επιβάτες και αύξηση των βίαιων περιστατικών.

Αν οι επιβάτες, το προσωπικό και όλοι οι εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα ενωθούν, μπορούμε να αντιταχθούμε αποτελεσματικά σε αυτές τις περικοπές και να απαιτήσουμε υψηλότερους μισθούς. Περισσότερο από αυτό, έχουμε τη δυνατότητα να ξεκινήσουμε ένα μαζικό κίνημα για να ζητήσουμε υψηλότερους μισθούς και καλύτερες συνθήκες για κάθε εργαζόμενο, κάτι που υποστηρίζει η RMT (Εθνική Ένωση Εργαζομένων Σιδηροδρόμων, Ναυτιλίας και Μεταφορών).

Αν υποστηρίζετε την αύξηση των μισθών κάθε εργαζόμενου, παρακαλούμε υποστηρίξτε τις δράσεις μας στις 21, 23 και 25 Ιουνίου.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο περιοδικό Organise! της Αναρχικής Ομοσπονδίας (Anarchist Federation) που δρα στη Μεγάλη Βρετανία.

Πηγή: libcom.org


Το alerta.gr αποτελεί μια πολιτική προσπάθεια διαρκούς παρουσίας και παρέμβασης, επιδιώκει να γίνει κόμβος στο πολύμορφο δικτυακό τοπίο για την διασπορά ριζοσπαστικών αντιλήψεων, δράσεων και σχεδίων στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης... Η συνεισφορά είναι ξεκάθαρα ένα δείγμα της κατανόησης της φύσης του μέσου και της ανάγκης που υπάρχει για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει και να μεγαλώνει. Για όποιον/α θέλει να συνδράμει ας κάνει κλικ εδώ