Πέθανε το τελευταίο βασιλικό παράσιτο.
Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο
Μη λες πως θάν΄ καλύτερος ο νυν από τον τέως
Πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απ΄ τον λύκο.
Τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος.Κωστας Βάρναλης
Αργά το βράδυ της 10ης Ιανουαρίου πέθανε ο Κοκός Γκλύξμπουργκ, ο τελευταίος ‘ελέω Μεγάλων Δυνάμεων’ βασιλιάς της Ελλάδας, κλείνοντας οριστικά με τον φυσικό του θάνατο το ιστορικό δυστύχημα του “Βασιλείου της Ελλάδος”. Ένα δυστύχημα που ξεκίνησε στις 30 Μαρτίου 1863, όταν μετά τη φυγή του παροιμιωδώς ηλίθιου βασιλιά Όθωνα, η Ελληνική Εθνοσυνέλευση καθ’ υπόδειξη των Μεγάλων Δυνάμεων, δηλαδή της Μεγάλης Βρετανίας, της αυτοκρατορικής Γαλλίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, εξέλεξε ως βασιλιά τον 17χρονο πρίγκηπα Γουλιέλμο Γκλύξμπουργκ της Δανίας με το όνομα Γεώργιος Α’.
Η θλιβερή πολιτική παρουσία του Κοκού ξεκίνησε στις 20 Φεβρουαρίου 1964, όταν ο πατέρας του Παύλος τον διόρισε αντιβασιλέα λόγω της κακής κατάστασης της υγείας του. Εστεμμένος βασιλιάς έγινε λίγες μέρες μετά καθώς στις 6 Μαρτίου 1964 ο Παύλος, γνωστός και ως σύζυγος της Φρειδερίκης ή αλλιώς “Φρίκης” όπως την ονόμαζε ο λαός, αποχαιρέτησε τον μάταιο τούτο κόσμο. Μια από τις πρώτες ενέργειές του ήταν να αποδώσει στη μητέρα του τον τίτλο της “Βασίλισσας Μητέρας” έτσι ώστε η “Φρίκη”, η πιο μισητή, χυδαία και κυνική προσωπικότητα που έχει περάσει από την Ελλάδα, να συνεχίσει το θεάρεστο έργο της, δηλαδή να τσεπώνει δημόσιο χρήμα παριστάνοντας τη φιλάνθρωπη και καταστρέφοντας παράλληλα χιλιάδες ζωές μικρών παιδιών που υπέφεραν τα πάνδεινα στις παιδουπόλεις της. Είχαν μεταφερθεί εκεί καθώς είχαν απαχθεί από τις αριστερές οικογένειές τους. Οι παιδουπόλεις της “Φρίκης” πέρα από τον ιδεολογικό ρόλο που επιτελούσαν, υπήρξαν τόπος μαρτυρίου για αυτά τα παιδιά που ζούσαν σε άθλιες και καταπιεστικές συνθήκες όταν δε βιάζονταν από κάτι καθάρματα σαν τον Μανώλη Εμμανουηλίδη, έναν εκ των δολοφόνων του Λαμπράκη που ήταν γνωστός για τη δράση του σε αυτά τα κολαστήρια. Παράλληλα είχε στηθεί ένα τεράστιο δίκτυο παράνομων υιοθεσιών, δηλαδή αγοραπωλησιών παιδιών. Η “Φρίκη” δεν αρκούνταν στην κρατική επιχορήγηση την οποία συνεχώς αύξανε άμεσα ή έμμεσα (όπως στην περίπτωση της προίκας της Σοφίας) αλλά ήθελε και τα εξτραδάκια της από τέτοιου τύπου δραστηριότητες. Φυσικά με αυτόν τον τρόπο συντηρούσε κι ένα μεγάλο κομμάτι του προσωπικού της παρακρατικού μηχανισμού.
Ωστόσο, η πρώτη μεγάλη πολιτική επιτυχία του Κοκού ήταν η Αποστασία. Στις 16 Φεβρουαρίου 1964 εξελέγη κυβέρνηση η Ένωση Κέντρου του Γ. Παπανδρέου με ποσοστό 52.72%. Όμως σε κάθε κυβέρνηση της εποχής, το Παλάτι έλεγχε τα κρίσιμα υπουργεία Άμυνας και Δημόσιας Τάξης με δικούς του υπουργούς. Βέβαια, η Ένωση Κέντρου δεν ήταν κάποιο ριζοσπαστικό λαϊκό κίνημα. Ήταν ένα συνονθύλευμα διάφορων κομματαρχών του ευρύτερου χώρου του Κέντρου που ενώθηκε υπό την καθοδήγηση και τις ευλογίες της αμερικάνικης πρεσβείας για να αποτελέσει τον δεύτερο βασικό πόλο της πολιτικής ζωής, έπειτα από την εκλογική επιτυχία της ΕΔΑ στις εκλογές του 1958 (9 χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου), όταν συγκέντρωσε 24.42% κι αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση. Παρόλα αυτά, η εκλογή της Ένωσης Κέντρου στην κυβέρνηση σε συνδυασμό με τον εργατικό και λαϊκό ριζοσπαστισμό που άφηνε πίσω του τον εμφύλιο και έδειχνε σοβαρά σημάδια ανανέωσης, ενοχλούσε τόσο τις ΗΠΑ όσο και το Παλάτι.
Υπουργός άμυνας ήταν ο Πέτρος Γαρουφαλιάς, φίλος, κουμπάρος και χρηματοδότης του Γ. Παπανδρέου αλλά ταυτόχρονα άνθρωπος του Παλατιού. Όταν ο Γ. Παπανδρέου θέλησε να τον αντικαταστήσει και να γίνει ο ίδιος υπουργός άμυνας, ο Κοκός αρνήθηκε (με το πρόσχημα της υπόθεσης ΑΣΠΙΔΑ) να υπογράψει το σχετικό διάταγμα. Βέβαια το υπόβαθρο αυτής της κρίσης (αλλά και της δικτατορίας) ήταν το Κυπριακό και τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ στην περιοχή αλλά αυτή είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία. Στις 15 Ιουλίου 1965 ο Γ. Παπανδρέου παραιτήθηκε αλλά το Παλάτι είχε έτοιμη λύση. Με τη βοήθεια αρκετών μπαούλων με λίρες, εξαγόρασε πρόθυμους βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που με προεξάρχοντα τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (νο2 μέχρι τότε της Ε.Κ.) έκαναν την πρώτη κυβέρνηση των Αποστατών με πρωθυπουργό τον μέχρι τότε πρόεδρο του κοινοβουλίου. Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Αθανασιάδης-Νόβας ορκίστηκε πρωθυπουργός μόλις 50 λεπτά μετά την προφορική παραίτηση του Παπανδρέου και χωρίς να υπάρχει γραπτή παραίτηση της κυβέρνησης. Κάπως έτσι ξεκίνησε η πολιτική κρίση που κατέληξε στο πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Στα Ιουλιανά που ακολούθησαν, η αστυνομία σκότωσε στις 21 Ιουλίου 1965 τον αριστερό φοιτητή Σωτήρη Πέτρουλα κατά τη διάρκεια μεγάλης διαδήλωσης στην Αθήνα. Ο Κοκός πέρα από πολιτικός εγκληματίας είχε βάψει τα χέρια του με αίμα αγωνιστή.
Στα 2 χρόνια που ακολούθησαν, οι αλλεπάλληλες μηχανορραφίες του Παλατιού είχαν και κάποιες πολύ σκοτεινές απολήξεις. Θέτοντας σε πλήρη ετοιμότητα και προετοιμασία έναν παρακρατικό μηχανισμό που προϋπήρχε και είχε παίξει καθοριστικό ρόλο και παλιότερα στις πολιτικές εξελίξεις (όπως στις εκλογές βίας και νοθείας του 1961) ετοίμαζε ένα πραξικόπημα και μια δικτατορία προκειμένου να διατηρήσει τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο της πολιτικής ζωής. Εδώ είναι απαραίτητη μια διευκρίνηση. Πολύ συχνά γράφεται και λέγεται πως η “μικρή χούντα” των συνταγματαρχών πρόλαβε τη “μεγάλη χούντα” των στρατηγών που βρίσκονταν υπό τις άμεσες εντολές του Κοκού. Αυτό ισχύει αλλά πρέπει ταυτόχρονα να διασαφηνίζεται πως δεν ήταν δύο ξεχωριστοί μηχανισμοί που βρίσκονταν σε ανταγωνισμό για το ποιος θα προλάβει να επιβάλει δικτατορία. Οι συνταγματάρχες και οι ταξίαρχοι που έκαναν τελικά το πραξικόπημα στις 21 Απρίλη 1967 ήταν αυτοί που οι στρατηγοί είχαν επιλέξει για να εκπονήσουν το επιχειρησιακό σχέδιο και να φέρουν σε πέρας τη δουλειά. Το γεγονός ότι αυτονομήθηκαν κι επέλεξαν να κρατήσουν την εξουσία για τον εαυτό τους οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη φαιδρότητα και την ανικανότητα τόσο των στρατηγών όσο και του ίδιου του Κοκού. Η χούντα των συνταγματαρχών ήταν η συνωμοσία μέσα στη συνωμοσία του Παλατιού.
Στις 21 Απρίλη 1967, ο Κοκός αν και βρέθηκε πίσω από τις εξελίξεις και θα περίμενε κανείς να προχωρήσει σε κάποιες ενέργειες προκειμένου να αντιστρέψει την κατάσταση, δεν έκανε απολύτως τίποτα. Τις ώρες που τα τανκς είχαν ήδη βγει στους δρόμους της Αθήνας, ο Κοκός έβλεπε μια ταινία με την αδελφή του στον ιδιωτικό κινηματογράφο που διατηρούσαν στο Τατόι. Χαρακτηριστικό της φαιδρότητας του χαρακτήρα του είναι ότι (κατά δήλωσή του) εκείνο το βράδυ εξαπάτησε την αδερφή λέγοντάς της να του κάνει παρέα για την ταινία και θα τη γυρνούσε ο ίδιος μετά στο σπίτι αλλά μετά το τέλος της ταινίας αρνήθηκε να το κάνει λέγοντας ότι είναι κουρασμένος κι έχει πρωινή δουλειά. Το γεγονός είναι ότι η χούντα των συνταγματαρχών τον έπιασε τελείως απροετοίμαστο. Αρνήθηκε τις προτάσεις του απόστρατου ναύαρχου Σπανίδη για απόπλου του στόλου για την Κρήτη και τον σχηματισμό κυβέρνησης εκεί. Ξοδεύοντας πολύ από τον κρίσιμο χρόνο των πρώτων ωρών ψάχνοντας τον υπασπιστή του, Αρναούτη, το μοναδικό που κατάφερε ήταν να βάλει στη θέση της πρωθυπουργικής μαριονέτας έναν δικό του άνθρωπο, τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Κόλλια. Όρκισε κανονικά τη χουντική κυβέρνηση, βγαίνοντας μάλιστα αναμνηστική φωτογραφία αμέσως μετά την ορκωμοσία. Μεταπολιτευτικά, ο Κοκός δικαιολόγησε αυτή τη φωτογραφία λέγοντας πως αυτός ζήτησε να βγει γιατί ήθελε να στείλει μήνυμα στον ελληνικό λαό πως δεν είναι μαζί τους, μήνυμα που υποτίθεται ότι στάλθηκε επειδή ο βασιλιάς ήταν μουτρωμένος ενώ συνήθως ήταν χαμογελαστός κι εύθυμος κι έτσι ο λαός θα καταλάβαινε πως υπάρχει πρόβλημα. Γελοιότητες που μόνο ένας άνδρας του πολιτικού αναστήματος του Κοκού θα τολμούσε να ξεστομίσει και να δικαιολογεί για δεκαετίες μετά.
Η τελευταία πολιτική πράξη του ως βασιλέα, ήταν το αντιπραξικόπημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967. Με μια οπερετική κίνηση που οργάνωσε με μερικούς πιστούς σε αυτόν στρατηγούς (τους ίδιους που είχαν πιαστεί στον ύπνο από τους συνταγματάρχες) επιχείρησε σε μια μάλλον συμβολική παρά ουσιαστική κίνηση, να ξεκινήσει ένα αντικίνημα από τη Θεσσαλονίκη. Απέτυχε οικτρά και σε μερικές ώρες έφυγε κυνηγημένος για την Ιταλία. Παρά την άτακτη φυγή του εξακολούθησε να εισπράττει από τη Χούντα την παχυλή βασιλική επιχορήγηση συνεχίζοντας να κάνει το μοναδικό που ήξερε: να ζει παρασιτικά στις πλάτες του λαού γλείφοντας ταυτόχρονα τη χούντα για να του επιτρέψει να γυρίσει στη θεση του. Όλα αυτά τελείωσαν με το δημοψήφισμα του 1974 όπου έχασε οριστικά τη βασιλική του θέση.
Παρόλα αυτά συνέχισε να έχει κάποιες πολιτικές βλέψεις. Διατηρώντας έναν μικρό πυρήνα οπαδών του στην Ελλάδα, προκαλούσε ανά κάποια διαστήματα με δηλώσεις του τύπου “δεν είμαι ο πρώην βασιλεύς, είμαι ο βασιλεύς Κωνσταντίνος, τελεία και παύλα”. Βέβαια μικρή σημασία θα είχαν αυτά αν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν έσπευδε το 1988 να κάνει μια άθλια δήλωση προσβλέποντας προφανώς σε κάποια μικροκομματικά οφέλη. Συγκεκριμένα είχε πει πως αυτός, αν και αντιβασιλικός θεωρεί unfair τον τρόπο που έγινε το δημοψήφισμα του 1974. Περίπου 3 χρόνια μετά, όντας πρωθυπουργός ήρθε σε συμφωνία με τον Κοκό και του επέτρεψε να αρπάξει 9 κοντέινερ με την τέως βασιλική περιουσία από το Τατόι.
Μέχρι τον φυσικό του θάνατο ο Κοκός συνέχιζε κάποιες εντελώς περιθωριακές προσπάθειες να παρέμβει πολιτικά χωρίς να καταφέρει πολλά. Είχε όμως και οικονομικές βλέψεις (αλίμονο) και κατάφερε να πετύχει αποζημίωση 12 εκ. ευρώ από το ελληνικό δημόσιο. Εδώ και μερικές μέρες, από τη στιγμή που μπήκε ετοιμοθάνατος στο νοσοκομείο, η οικογένειά του ήρθε σε επαφή με την κυβέρνηση για να ταφεί με τιμές αρχηγού κράτους μετά από λαϊκό προσκύνημα στη μητρόπολη Αθηνών. Η τεράστια καταστροφή που αυτή η οικογένεια αποτέλεσε διαχρονικά για τους καταπιεσμένους αυτού του τόπου δε θα επέτρεπε να συμβεί κάτι τέτοιο. Η γελοία υπόθεση της βασιλείας έληξε οριστικά και καλά θα κάνει η οικογένειά του να μην απασχολήσει ξανά και με κανέναν τρόπο. Πράγμα αδύνατο καθώς τα παράσιτα πάντα θα ψάχνουν κάπου να παρασιτήσουν.
