Η ασταμάτητη μηχανή
Στις υποθέσεις των ανθρώπων κυριαρχούν πάντοτε η αβεβαιότητα, το απρόβλεπτο και το τυχαίο. Τα μακρόπνοα σχέδια σπάνια αποδίδουν καρπούς κι όταν αυτό συμβαίνει πολλές φορές η έκβαση τους είναι διαφορετική από εκείνη την οποία προσδοκούσε ο εμπνευστής τους. Από αυτή την άποψη, κάθε εξέλιξη που δείχνει να αψηφά αυτόν τον κανόνα δεν χρήζει απλώς της προσοχής μας, αλλά αξίζει να μελετηθεί ώστε να διαυγάσουμε τις προϋποθέσεις κάτω απ’ τις οποίες μπορούμε με εφήμερα μέσα να πετύχουμε διαρκή αποτελέσματα. Στην Ουκρανία εδώ και πέντε μήνες περίπου, μετά την έναρξη της ρωσικής επίθεσης που διαδέχτηκε την καταστροφική περσινή αντεπίθεση των Ουκρανών, τα ρωσικά στρατεύματα προελαύνουν αργά, αλλά με μια προβλεψιμότητα και μια κανονικότητα που φέρνει στον νου την κίνηση μιας μηχανής. Η Ρωσία κερδίζει συνεχώς έδαφος σε όλο το μήκος και το πλάτος του μετώπου και αυτή η διαρκής κίνηση προς τα εμπρός, όσο και η έκδηλη αδυναμία της Ουκρανίας να την σταματήσει, δεν μπορεί παρά να είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς από σημαντικα στρατηγικά πλεονεκτήματα που έχει αποκτήσει η Ρωσία κατά την διάρκεια του πολέμου σε σύγκριση με την εξουθενωμένη αντίπαλο της.
Η απαρχή έγινε όταν η ρωσική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία απέδειξε πως ήταν έτοιμη να αποδεχτεί το βαρύ στρατιωτικό και πολιτικό τίμημα μιας βραχυπρόθεσμης αποτυχίας, ώστε να εναρμονίσει την τακτική που ακολουθούσε με την μακροπρόθεσμη στρατηγική που εφάρμοζε στο πεδίο των μαχών. Η απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων από τη Χερσώνα και το Χάρκοβο δεν ήταν τόσο το αποτέλεσμα της πίεσης που άσκησαν οι επιτιθέμενοι Ουκρανοί, αλλά το ώριμο προϊόν μιας στρατηγικής σκέψης που αναγνώρισε τον αποτυχημένο σχεδιασμό της ρωσικής επέμβασης στο αρχικό της στάδιο. Τα διεθνή ΜΜΕ άρπαξαν τότε την ευκαιρία για να ειρωνευτούν την ανικανότητα των Ρώσων και να καλλιεργήσουν ανεδαφικές προσδοκίες για τις προοπτικές της Ουκρανίας σε αυτόν τον πόλεμο, την ίδια στιγμή που η απόσυρση των στρατευμάτων στο βόρειο μέτωπο έβαζε ένα τελος στην υπερβολική διασπορά των ρωσικών μονάδων και δημιουργούσε μια καλύτερη αναλογία ανάμεσα στους υλικούς και ανθρώπινους πόρους που έχει διαθέσιμους η Ρωσία και τους στρατηγικούς στόχους που πρέπει να φέρει σε πέρας. Παρ’ όλα αυτά, η “απελευθέρωση” του Χαρκόβου και η απόσυρση των Ρώσων πίσω απ’ την ανατολική όχθη του Δνείπερου, δημιούργησε ένα κλίμα αδικαιολόγητης ευφορίας στα ανώτερα κλιμάκια του ουκρανικού στρατού, αλλά και στην χούντα του Ζελένσκι, που υποδαύλισε κι άλλο την εθνικιστική υστερία των μαζών ρίχνοντας το σύνθημα της “επιστροφής στην Κριμαια”. Με την προτροπή του ΝΑΤΟ, οι Ουκρανοί ετοιμάστηκαν για ένα υποτιθέμενο blitzkrieg, χωρίς ωστόσο να έχουν υπέρ τους το στοιχείο του αιφνιδιασμού, αφού οι Ρώσοι γνωριζαν μήνες πριν για την εκπαίδευση καινούριων ταξιαρχιών από νατοϊκούς αξιωματούχους και τις προμήθειες δυτικού πολεμικού υλικού προς τους αποδεκατισμένους Ουκρανούς.
Η καταστροφική έκβαση της φημισμένης “Ουκρανικής αντεπίθεσης”, κατά την οποία οι Ουκρανία θυσίασε δεκάδες χιλιάδες εμπειροπόλεμους μαχητές σε μάταιες κατά μέτωπο εφόδους ενάντια στις καλά οργανωμένες οχυρώσεις των Ρώσων, ήταν ο παράγοντας που ουσιαστικά έγυρε οριστικά την πλάστιγγα υπέρ της Ρωσίας και της έδωσε την πρωτοβουλία των κινήσεων. Οι Ουκρανοί είχαν αποδεκατιστεί χωρίς να πετύχουν κάποια σημαντική διείσδυση σε όλο το μήκος του μετώπου. Αυτό σήμαινε ότι για να συνεχιστεί ο πολεμος, η χούντα του Ζελένσκι πρέπει όχι μόνο να προβεί σε νέες διαδοχικές επιστρατεύσεις, αλλά να διευρύνει και τη συνθεση των κοινωνικών ομάδων που περιλαμβάνονται σε αυτές, καλώντας ακόμη και στρατεύσιμους που στελεχώνουν θεσμούς και υπηρεσίες που είναι κρίσιμες για την κοινωνική αναπαραγωγή, όπως πυροσβέστες, νοσηλευτές, οδηγούς τραίνων, κλπ. Επιπλέον, η κυβέρνηση Ζελένσκι φρόντισε να προσδώσει και μια πρόσθετη ταξική διάσταση σε όλη αυτή την μακάβρια ιστορία, διότι αν κάποιος δεν προσέλθει εθελοντικά για να εγγραφεί ή να επικαιροποιήσει τα υπάρχοντα στοιχεία του στα μητρώα της στρατολογίας, μπορεί να τιμωρηθεί με επιβολή επαναλαμβανόμενων προστίμων ύψους 17.000- 22.500 hryvnia (περίπου 420- 600 δολάρια) και στην περίπτωση που δεν έχει να πληρώσει, κινδυνεύει ακόμα και με ολική δήμευση της περιουσίας του από το κράτος.i Φυσικά, οι προνομιούχες κοινωνικές ομάδες που έχουν να πληρώσουν δεν έχουν απολύτως τίποτε να φοβηθούν, ενώ απ’ την εν λόγω διάταξη εξαιρέθηκαν με κάθε επισημότητα όλα τα στελέχη και τα υπαλληλικά στρώματα που εργάζονται στις δυτικές ΜΚΟ, οι οποίες δραστηριοποιούνται στην Ουκρανία και μαζί λειτουργούν ως η ραχοκοκαλιά της άτυπης διακυβέρνησης της χώρας από την υπερεθνική καπιταλιστική τάξη.ii Οι οργανώσεις αυτές κρίθηκαν οτι είναι “ζωτικής σημασίας” για την εθνική οικονομία της Ουκρανίας, την ίδια στιγμή που δεκάδες χιλιάδες προλετάριοι και αγρότες στέλνονται εσπευσμένα και με ελλιπή εκπαιδευση στο μέτωπο για να γίνουν κρέας για τα ρωσικά κανόνια. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η οικονομία της Ουκρανίας υποβιβάστηκε πρόσφατα και με τη βούλα στη βαθμίδα της χρεοκοπίας από τους διεθνείς χρηματιστικούς οίκους αξιολόγησης, επισημοποιώντας τρόπον τινά το καθεστώς διακυβέρνησης με επιτροπεία, δηλαδή την υποδούλωση της χώρας από τις πολυεθνικές και τις ΜΚΟ του παγκόσμιου Βορρά.iii
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, καταλαβαίνει κανείς ότι οι στρατιώτες που καταφτάνουν στο μέτωπο για να ενισχύσουν τις πολιορκημένες μονάδες των AFU, είναι ανυποψίαστοι άνθρωποι που είτε τους απήγαγε απ’ τον δρόμο η μισητή στρατονομία και τους έχωσε με την βία σ΄ένα βαν με προορισμό το κέντρο εκπαίδευσης κι έπειτα το μέτωπο, ή που υπέκυψαν στον εκβιασμό της κυβέρνησης για να μην χάσουν τις περιουσίες και τα υπάρχοντα τους. Είναι λογικό κι επόμενο, να μην εμφορούνται από την ηρωική νοοτροπία που επικράτησε στις τάξεις των Ουκρανών κατά τη διάρκεια της αρχικής φάσης του πολέμου. Περισσότερο, είναι άνθρωποι που αισθάνονται εγκλωβισμένοι παρά τη θέληση τους σε μια παγίδα θανάτου και δεν διαθέτουν ούτε τα ψυχικά αποθέματα, αλλά ούτε τα υλικά μέσα ώστε να αντισταθούν σ’ έναν εχθρό που κατακτά τις πόλεις και τα χωριά, το ένα μετά το άλλο.
Επιπλέον, η ρωσική υπεροπλία σε ότι αφορά τα συστηματα του πυροβολικού μπορεί να μετριάστηκε κάπως μετά την έλευση της νέας δυτικής βοήθειας, ωστόσο ο συσχετισμός δυνάμεων παραμένει συντριπτικός υπέρ της Ρωσίας. Από 7 προς 1 πλεονέκτημα που είχαν οι Ρωσοι αμέσως μετά το τέλος της ουκρανικής αντεπίθεσης, όταν τα αποθέματα των AFU σε βλήματα πυροβολικού είχαν σχεδόν εξαντληθεί, η αναλογία σήμερα είναι 5 προς 1, συσχετισμός που είναι ωστόσο παραπάνω από επαρκής για την εξακολούθηση των επιθετικών επιχειρήσεων απ’ την μερία της Ρωσίας. Ο αναγνώστης έυκολα μπορεί να καταλάβει ότι εδώ δεν μιλάμε πια για μια συγκυριακή έλειψη πυρομαχικών που οφείλεται σε δισταγμούς από την πλευρά της άρουσας τάξης στις χώρες του ΝΑΤΟ ή στις όποιες γραφειοκρατικές “καθυστερήσεις” για τη χορήγηση της πολεμικής βοήθειας, αλλά σε μια διαρκή και δομική ανισορροπία ανάμεσα στις παραγωγικές δυνατότητες της δυτικής και της ρωσικής πολεμικής βιομηχανίας, που δίνει ένα καθοριστικό στρατηγικό πλεονέκτημα στη Ρωσία.iv Το “κόμμα του πολέμου” σε ΗΠΑ και ΕΕ μπορεί να ισχυρίζεται ότι εργάζεται πυρετωδώς για να αυξήσει την παραγωγή πολεμικού υλικού και να εξοπλίσει την Ουκρανία, ωστόσο το άλμα στην παραγωγη που χρειάζεται η συλλογική Δυση για να αντισταθμίσει τις παραγωγικές επιδόσεις των Ρώσων χρειάζεται αρκετά χρόνια για να υλοποιηθεί, ενώ κάθε στιγμή οι AFU απειλούνται με κατάρρευση σε κάποια από τις γραμμές του (διευρυμένου πια) μετώπου.v
Όλα αυτά σημαίνουν ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο για την Ουκρανία να συγκεντρώσει εκ νέου την κρίσιμη μάζα από φρέσκα ετοιμοπόλεμα στρατεύματα που θα της επιτρέψουν να περάσει στην αντεπίθεση και με αυτόν τον τρόπο να αποκτήσει ξανά μια πρωτοβουλία κινήσεων και να υπαγορεύσει τους όρους της σύγκρουσης. Παρά τις βαρύγδουπες εξαγγελίες της ουκρανικής πολιτικής ελίτ ότι προτίθεται να στρατολογήσει δέκα νέες ταξιαρχίες για να τις ρίξει στην μάχη, μέχρι τώρα οι ουκρανικές εφεδρείες προορίζονται είτε να αναπληρώσουν τις βαριές απώλειες που υφίστανται οι AFU στο δύσκολο θέατρο των μαχών στο Ντονμπάς, ή για να βουλώσουν τις τρύπες που άνοιξε η ρωσική επίθεση στο βόρειο μέτωπο του Χαρκόβου, που εξελίσσεται σε μια ακόμα κρεατομηχανή για αμφότερους Ρώσους και Ουκρανούς.vi Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η επιδρομή των Ουκρανών στο Kursk και στο Belgorod που βρίσκεται σε εξέλιξη, εμφανίζεται ακόμα πιο παράλογη, παρά την τακτική της αρτιότητα. Κάποιοι αναλυτές σχολίασαν ότι ένας πιθανός στόχος της παρανοϊκής εισβολής σε ρωσικό έδαφος είναι να υποχρεωθούν οι Ρώσοι να αποσύρουν τα στρατεύματα τους απ’ το Ντονμπάς, κι έτσι να ανακουφιστούν οι ουκρανικές μονάδες που πολεμούν για μήνες στα ανατολικά. Αν όμως είναι έτσι τα πράγματα , τότε δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος για να προβεί η ουκρανική στρατιωτική διοίκηση σε αυτόν τον θεαματικό όσο και ανούσιο ελιγμό. Θα μπορούσε να ενισχύσει απευθείας το μέτωπο του Ντονμπάς με τους χιλιάδες στρατιώτες (περίπου 3.000 – 6.000) που μαζεύτηκαν για να αποτελέσουν την δύναμη κρούσης των Ουκρανών στον Βορρά, αντισταθμίζοντας έτσι το αριθμητικό πλεονέκτημα των ρωσικών δυνάμεων στην Ανατολή και βελτιώνοντας τις θέσεις των αμυνόμενων. Ούτε βέβαια η έννοια του “προγεφυρώματος” στο έδαφος της Ρωσίας έχει κάποιο νόημα, διότι οι Ουκρανοί δεν διαθέτουν τις εφεδρείες και την επιμελητεία για να υποστηρίξουν αποτελεσματικά μια μόνιμη παρουσία των δυνάμεων τους μέσα στην Ρωσία, ενώ από την άλλη, βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο να καταρρεύσουν στο Ντονμπάς, πράγμα που θα σήμαινε ότι αδυνατούν να συνεχίσουν την αντίσταση στα υπόλοιπα μέτωπα μέσα στην Ουκρανία. Έτσι, τα στρατεύματα που αυτή τη στιγμή πολεμούν μέσα στην Ρωσία, βρίσκονται αντιμέτωπα με την πολύ χειροπιαστή πιθανότητα να περικυκλωθούν όταν σπάσουν οι γραμμές στο ανατολικό μέτωπο και να ξεμείνουν μέσα στην Ρωσία, όπου θα αποδεκατιστούν μέχρι τον τελευταίο στρατιώτη.
Από αυτή την άποψη, πιστεύω ότι η ασυνάρτητη αυτή επιδρομή εντάσσεται στις σπασμωδικές κινήσεις του ναζιστή Sirskyi και των αφεντικών του στο ΝΑΤΟ, που βλέπουν ότι δεν είναι δυνατό να σταματήσουν την προέλαση των Ρώσων με καθαρά στρατιωτικά μέσα κι επιχειρούν να αλλάξουν την ισορροπία της σύγκρουσης είτε με την μέθοδο του εκβιασμού, είτε με χτυπήματα καθαρής κρατικής τρομοκρατίας που θα αυξήσουν το κόστος του πολέμου σε ανθρώπινες ζωές μέσα στην Ρωσία. Κάτι τέτοιο εξάλλου προκύπτει κι από τις απειλητικές δηλώσεις κορυφαίων διπλωματών του νατοϊκού μπλοκ, που ξεκαθάρισαν ότι όσο η Ρωσία διευρύνει το εύρος των πολεμικών επιχειρήσεων και πλησιάζει όλο και περισσότερο στα σύνορα του Ντονμπάς, ή σε πόλεις με κομβική στρατηγική σημασία όπως το φρούριο του Τορέτσκ, ή το επιμελητειακό κέντρο του Ποκρόφσκ, τόσο πληθαίνουν οι πιθανότητες να δοθεί το “πράσινο φως” στην Ουκρανία αναφορικά με την εκτεταμένη και αδιάκριτη χρήση δυτικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς για να πληγούν στόχοι βαθιά μέσα στο έδαφος της ηπειρωτικής Ρωσίας. Κάτι που μας φέρνει επικίνδυνα κοντά στο ενδεχόμενο ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου, ή μιας μετωπικής σύγκρουσης ανάμεσα στη συλλογική Δύση και την Ρωσία.vii
Κι αυτό βέβαια δεν οφείλεται στον “παράφρονα” Πούτιν που θέλει να επεκτείνει την ρωσική κυριαρχία ακόμη και πέρα απ’ την Ουκρανία, αλλά στο γεγονός ότι αν τα δυτικά οπλικά συστήματα μεγάλης κλίμακας χρησιμοποιηθούν για να καταστρέψουν κρίσιμες στρατιωτικές και πολιτικές εγκαταστάσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας, τότε και η Ρωσία, αν δεν θέλει να χάσει τον πόλεμο, δεν έχει άλλη επιλογή απ’ το να θεωρήσει τις νατοϊκές χώρες ως μετόπισθεν της Ουκρανίας και να τις πλήξει με άμεσα χτυπήματα ώστε να εξουδετερώσει τα όπλα των νατοϊκών. Μέχρι σήμερα, έχει επικρατήσει μια άτυπη συνεννόηση ότι ο δυτικός εξοπλισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για τακτικούς σκοπούς που εξυπηρετούν τις εχθροπραξίες στο πεδίο της μάχης, ωστόσο το “κόμμα του πολέμου” στην Δυση, με προεξάρχοντες τους “φιλελεύθερους” ιμπεριαλιστές αρθρογράφους των New York Times, απαιτεί την άρση όλων των περιορισμών κι επιπλήττει τις πολιτικές ελίτ της Δύσης για αυτή την λογική της αποτροπής που εφαρμόζουν, καταλογίζοντας τους ανικανότητα, ακόμη και δειλία μπροστά στον “Ρώσο Χίτλερ”.
Όπως άλλωστε αποδεικνύουν τα ερασιτεχνικά βίντεο-μαρτυρίες που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο, τα ουκρανικά στρατεύματα που εισέβαλαν στο Κουρσκ συμπεριφέρονται πιο πολύ σαν βάρβαροι επιδρομείς που πέρασαν τα σύνορα για να σκοτώσουν και να καταστρέψουν και λιγότερο σαν μια συγκροτημένη στρατιωτική δύναμη, που αναπτύσσεται στην περιοχή με συγκεκριμένο στρατηγικό σχέδιο και σκοπό. Εκτός εαν οι πυροβολισμοί σε βάρος ανυποψίαστων μεμονωμένων περαστικών αλλά και μη στρατιωτικών, πολιτικών οχημάτων, είναι μέρος μιας ευφυϊούς στρατηγικής σύλληψης που μόνο οι Ουκρανοί και οι νατοϊκοί προϊστάμενοι τους έχουν τη σοφία να κατανοήσουν. Όπως και να’ χει , η μόνη κίνηση που φαίνεται να βγάζει κάποιο νόημα από άποψη στρατηγικής και να χρησιμεύει σαν “δικαιολογία” για τις μεγάλες απώλειες που ήδη έχουν υποστεί οι Ουκρανοί στο Κουρσκ, είναι να κατευθυνθούν προς το πυρηνικό εργοστάσιο του Kurchatov και να το καταλάβουν, ώστε έπειτα να εκβιάσουν την Ρωσία και να την εξαναγκάσουν να σταματήσει τις επιθέσεις της σε όλο το μήκος και το πλάτος του θεάτρου των επιχειρήσεων. Όμως ποια ειναι η μορφή που μπορεί να πάρει ένας τέτοιος εκβιασμός; Αν οι Ουκρανοί σκοπεύουν να ανατινάξουν τον σταθμό παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, η επακόλουθη οικολογική καταστροφή δεν θα έπληττε μόνο τον ρωσικο Νότο, αλλά θα εξαπλωνόταν εξίσου και στο βόρειο τμήμα της Ουκρανίας, για να μην αναφερθούμε στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αν επιθυμούν να τον καταλάβουν, αυτό προϋποθέτει την εγκαθίδρυση μιας μόνιμης στρατιωτικής κατοχής στην περιοχή του Μπέλγκοροντ, κάτι για το οποίο οι AFU γνωρίζουν ότι υπερβαίνει κατά πολύ τις δυνατότητες τους, ή ότι μπορεί να τους κοστίσει την ήττα τους στο Λουχάνσκ και στο Ντονμπάς. Όπως και να ‘χει, η μοναδική επιλογή που έχουν μπροστά τους το ΝΑΤΟ και οι Ουκρανοί υποτελείς του για να αποφύγουν μια ήττα που αρχίζει να προδιαγράφεται ως οριστική, είναι να κλιμακώσουν την βία με απευθείας επιθέσεις ενάντια στο εσωτερικό της ηπειρωτικής Ρωσίας, ή ακόμα και με μεγάλης κλίμακας επιδρομές σε ρωσικό έδαφος, όπως η επίθεση στο Kursk και το Belgorod. Μέχρι τώρα, η αυτοκρατορία δεν δείχνει διατεθειμένη να αποδεχτεί την διαφαινόμενη στρατηγική ήττα της και φαίνεται ότι προτιμά να συμπαρασύρει ολόκληρη την υφήλιο στον όλεθρο και την πυρκαγιά ενός ολοκληρωτικού πολέμου, αντί να αναγνωρίσει την σκληρή πραγματικότητα της σταδιακής συρρίκνωσης της ηγεμονίας της. Αν γίνει αυτο, ο κλήρος πέφτει στο παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα να μην επιτρέψει το ξέσπασμα μιας παγκόσμιας καταστροφής και την ανθρωποθυσία εκατοντάδων χιλιάδων ακόμα ανθρώπων για τα συμφέροντα του αμερικανικού μεγάλου κεφαλαίου και μερικών αμετανόητων νεοναζιστών στην Ουκρανία, την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής.
ii The new nobility.
iii Fitch downgrades Ukraine further into default zone over 20$ billion debt agreement.
vi Ukraine employs a flexible defense while waiting for new Western ammo to get to the front.
v Η πρόβλεψη αυτή βεβαια υποθέτει τη στασιμότητα της Ρωσικής βιομηχανίας και δεν λαμβάνει υπόψη την πιθανότητα μιας αντίστοιχης εκθετικής αύξησης των παραγωγικών συντελεστών εκ μέρους της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
vi Russo-Ukrainian War: Widening the Front.
vii Ukraine begins strikes on Russian soil using US weapons.
